Κάθε χρόνο στις 19 Μαΐου ο Ελληνισμός δεν γιορτάζει.
Τιμά, οργίζεται και θρηνεί για τους αμέτρητους Έλληνες που σκοτώθηκαν, βασανίστηκαν και εκτοπίστηκαν από την προαιώνια γη τους.
Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου (και όχι απλά των “Ποντίων”, όπως έχει γίνει μόδα να λέγεται) είναι μία από τις πιο μαύρες και αιματηρές σελίδες της σύγχρονης ιστορίας και μία ακόμα πικρή υπενθύμιση για όσους επιλέγουν να «κλείνουν» τα μάτια τους και να ευαγγελίζονται «ειρηνική συνύπαρξη» στη γειτονιά μας.
Δεν είναι μόνο 353 χιλιάδες τα θύματα. Είναι πολύ περισσότερα και χάνονται μέσα στις εσχατιές του χρόνου.
Απλά στις αρχές του 20ου αιώνα κορυφώθηκε ένα έγκλημα διαρκείας που συνέβαινε για αιώνες σε πολλές περιοχές της Μικράς Ασίας με θύματα πάντα τους Έλληνες.
Πόλεις και διάφορα ελληνικά τοπωνύμια του Ποντιακού Ελληνισμού, όπως η Τραπεζούντα, η Σινώπη και η Σαμψούντα, βρίσκονται εκεί και περιμένουν καρτερικά την ώρα που θα αποδοθεί Δικαιοσύνη.
Μέχρι τότε θα περισσεύουν οι… τελετές μνήμης, τα (πολλά) λεπτά σιγής για τα θύματα και τα ευχολόγια να ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΤΟΥΝ.
