Του Γιώργου Μιχαλόπουλου
Μια συνέντευξη με τον ελληνόψυχο ηθοποιό και σκηνοθέτη Κώστα Πρέκα είναι πρόκληση. Λόγος ευθύς, ενίοτε σκληρός και κοφτερός σαν ξυράφι, αλλά πάντοτε αληθινός, πραγματική τομή της σύγχρονης σκληρής πραγματικότητας.
Με τον Πρέκα δεν χρειάζονται ερωτήσεις, σε κοιτά με μάτια που βγάζουν φωτιές και αρχίζει το… καταχέριασμα, τολμώντας να πει όσα δεν λένε οι συνάδελφοί του, οι οποίοι αρέσκονται σε γλυκανάλατα τσιτάτα.
Κυρίες και κύριοι ο Κώστας Πρέκας…
«Θέλω να σας ευχαριστήσω ιδιαίτερα, που με καλείτε για να δώσω μία συνέντευξη επιπλέον, μετά από όλα αυτά που έχουν συμβεί γύρω μας. Νοιώθω συγκίνηση κάθε φορά – και, κυρίες και κύριοι, πρέπει να πιστέψετε ότι κάθε φορά νοιώθω την ίδια λαχτάρα, η οποία έχει άμεση σχέση με εσάς, με τον Λαό, με τον κόσμο που πραγματικά δεν έχει στον ήλιο μοίρα και προσπαθεί ν’ ανοίξει τα φύλλα της «Ελεύθερης Ώρας», προκειμένου να δει και να γνωρίσει κάποιες αλήθειες. Όταν το επιτελείο της «Ελεύθερης Ώρας», πραγματικά δίνει το αίμα, την ψυχή ολόκληρη, για να σας ενημερώσει, αντιλαμβάνεστε την τεράστια διαφορά που υπάρχει μεταξύ των δημοσιογράφων της «Ελεύθερης Ώρας» και του σημαντικού αυτού Εκδότη, που δεν τον κολακεύω καθόλου...
Πιστέψτε με, είναι πια η σημαία της Ελλάδος η «Ελεύθερη Ώρα», είναι η εφημερίδα εκείνη που δεν συμβιβάστηκε, εκείνη η εφημερίδα που νοιώθει την ανάγκη να πει την πραγματική Αλήθεια στον Ελληνικό Λαό.
Δεν σας κρύβω ότι είμαι εξοργισμένος, θυμωμένος και, αν θέλετε, και κάτι πολύ σημαντικό: Δεν θα τολμήσω να πω ότι φοβάμαι, πιστέψτε με. Και το λέω κατ’ αυτόν τον τρόπο, γιατί ο Ελληνικός Λαός, αυτή τη στιγμή, φοβάται! Έχει φωλιάσει ο φόβος μέσα του!
Κυρίες και κύριοι, οι στιγμές – εγώ δεν λέω οι ώρες – είναι τρομερά επικίνδυνες, παραπάνω απ’ όσο νομίζετε! Είναι μία εποχή τραγική, μία εποχή συμβιβασμού και μία εποχή ανανδρίας, μία εποχή τρομακτική, που πιθανότατα να συμβούν κι άλλα γεγονότα... Όπως, ας πούμε, η αυτοκτονία των κοριτσιών. Πιστεύετε ότι είναι τυχαία η αυτοκτονία; Όλοι αυτοί οι ψυχολόγοι που βγήκαν στις εφημερίδες, που βγήκαν στις τηλεοράσεις και αναλύουν τον τρόπο, «γιατί αυτοκτόνησαν» και «τι προέκυψε»... Τι λέτε, κύριοι ψυχολόγοι; Είστε ανίδεοι! Εσείς οι ίδιοι, υποχρεώσατε αυτά τα δύο κορίτσια να αυτοκτονήσουν! Μα δεν υπάρχει στον ήλιο μοίρα! Η τηλεόραση παράγει πόρνους και πόρνες!
Όταν οι παρουσιαστές στα πρωϊνάδικα, παρουσιάζουν το μοντελάκι, που θέλει να κερδίσει τη μάχη των χρημάτων, ή της εμφάνισης, ή ένα μικρό αυτοκινητάκι και τη παρασύρουν να κάνει ο,τιδήποτε προκειμένου να τ’ αποκτήσει, γιατί αυτά τα ηθικά κορίτσια, θα πρέπει να περιμένουν τη σειρά τους; Όχι! Γονάτισαν, απελπίστηκαν, όταν είδαν μία κοινωνία διεφθαρμένη, μία κοινωνία που δε δίνει σημασία σε κανέναν, ούτε στο σπίτι τους! Δεν είχαν λόγο! Δεν απορρίφθηκαν, δεν θύμωσε κανένας, ούτε από το σπίτι, αλλά ούτε και από τα σχολειά τους! Οι δε καθηγητές είναι που, πάρε τον έναν και χτύπα τον άλλον! Όλη αυτή η αρρωστημένη, τραγική, αριστερή κουλτούρα, έχει φέρει την ελληνική κοινωνία στο χείλος του γκρεμού!
Γι’ αυτό και τα παιδιά, που έχουν το ηθικό σθένος ή, αν θέλετε, του να προχωρήσουν σε μία κοινωνία με όνειρα, σε μία κοινωνία με οράματα, απογοητεύτηκαν. Δεν υπάρχει ούτε όραμα, ούτε ηθική αυτή τη στιγμή, σε κανέναν! Πουθενά! Όπου γυρίσεις το κεφάλι σου, βλέπεις τι; Ανηθικότητες. Δεν μπορείς να προχωρήσεις στο δρόμο, πρέπει να περπατάμε με την πλάτη, γιατί πίσω έρχεται ο άλλος με τον μπαλτά, για να σου κόψει το κεφάλι, για να σου πάρει το χρυσάφι!
Και αναρωτιέμαι, κ. Χρυσοχοΐδη, ποια είναι τα μέτρα και ποιος είναι εκείνος ο ανώτατος αξιωματικός, που θα μαζέψει τους αστυνομικούς, να τους κάνει μάθημα αντιμετώπισης του φόβου όλων αυτών των ανθρώπων;
Οι ηλικιωμένοι δε βγαίνουν πια απ’ τα σπίτια τους. Μαραίνονται! Μένουν στα σπίτια τους και, σιγά – σιγά, φεύγουν απ’ τη ζωή με μία πίκρα: Δεν ήπιαν νερό δημιουργικό, δεν ήπιαν νερό από τα παιδιά τους, γιατί στερήθηκαν. Κύριε Χρυσοχοΐδη, δείτε το πιο πλατιά το θέμα και, επιτέλους, σταματήστε αυτούς τους κυρίους συναδέλφους σας ή, αν θέλετε, μέλη της Ελληνικής Αστυνομίας, που βγαίνουν στις τηλεοράσεις και λένε αηδίες! Προσβάλλουν την έντιμη Ελληνική Αστυνομία! Την προσβάλλουν, κ. Χρυσοχοΐδη, κ. υπουργέ. Σας ξέρω και με ξέρετε! Λοιπόν, σταματήστε αυτή την ωραία ιστορία. Έχετε την κα Δημογλίδου και αναλύει τα γεγονότα της Ελληνικής Αστυνομίας που – πρέπει να σημειώσω, κυρίες και κύριοι αναγνώστες, ότι η Ελληνική Αστυνομία είναι η καλύτερη του κόσμου! Σας βεβαιώνω, έχει αξιωματικούς σπουδαίους! Αλλά, ελέγχονται. Δεν τους δίνει κανείς τη δυνατότητα να παρουσιασθούν, εάν όμως έρθει η στιγμή που πρέπει να προχωρήσει η Ελληνική Αστυνομία, το κάνει με πολύ μεγάλη επιτυχία.
Επανέρχομαι, λοιπόν, στο θέμα της αυτοκτονίας των παιδιών. Η αυτοκτονία είναι έγκλημα. Η αυτοκτονία είναι, τι να σας πω... Φταίμε όλοι! Οι πάντες! Εγώ, εσείς, οι δάσκαλοι... Οι δάσκαλοι, οι οποίοι, έχουν ξεφύγει και είναι μέσα σε αυτά τα σαθρά, αν θέλετε, συμβούλια των γονέων που αποφασίζουν για το κουδούνι, αποφασίζουν για τον έναν για τον άλλον, αλλά δεν είπαν στα παιδιά «καθίστε να μιλήσουμε, τι σας ανησυχεί, τι προκύπτει»...
Οι δε γονείς, παίρνουν τις βιτρίνες, τα μοντελάκια, ακούνε τις διάφορες τραγικές αυτές εκπομπές των κυριών που βγαίνουν και λέει η μία το κοντό της και η άλλη το μακρύ της, «βγήκα με τον πρώην, τώρα θα είμαι με τον νυν»... Τι πορνεία είναι αυτή, αγαπητοί κύριοι, πείτε μου τι πορνεία!
Κι έρχομαι σ’ ένα πάρα πολύ σοβαρό θέμα και σας ευχαριστώ που μου δίνετε αυτή τη δυνατότητα: Κύριε Δένδια, υπουργέ της Άμυνας, πώς επιτρέπετε στους Τούρκους να ελέγχουν το Αιγαίο; Πώς απαγορεύετε στους Έλληνες ψαράδες, να ψαρεύουν στην Ελληνική Θάλασσα; Πώς το επιτρέπετε; Πώς ακούτε τα διάφορα μηνύματα που έρχονται από την απέναντι χώρα, που θέλουν ειλικρινά να περάσουν νόμο εναντίον της Ελλάδος και δεν παραιτείστε; Εγώ στη θέση σας, θα είχα παραιτηθεί! Δεν τολμώ να πω θα είχα αυτοκτονήσει, όπως έκανε κάποτε ένας άλλος προδότης. Και, ξέρετε, κ. Δένδια: Τους προδότες, κάποτε, τους έστηναν στα τρία μέτρα! Πιθανότατα να χρειαστεί και σήμερα, όχι μόνο για εσάς, αλλά και για κάποιον άλλον που, ο ανόητος κόσμος, γύρω μου, λέει «ναι, θα μπορούσα, θα προτιμούσα, θα...», να ξαναφέρει έναν προδότη της χώρας μου, τον Αλέξη Τσίπρα, να πρωταγωνιστήσει στις εκλογές! Εσείς, πώς νοιώθετε;
Αν είναι δυνατόν, ο άνθρωπος που κατέστρεψε την Ελλάδα, που συμβιβάστηκε για τη Μακεδονία, που πούλησε την Ελλάδα! Και συζητάμε στο Κοινοβούλιο αν θα κάνει κόμμα ή όχι; Ένας προδότης; Αυτός κι αν πρέπει να στηθεί στα τρία μέτρα! Αλλά, βλέπετε, είμαι μόνος μου, κυρίες και κύριοι... Είμαι ο μόνος άνθρωπος, ο μόνος καλλιτέχνης, ο μόνος που έχει ανοιχτά τα μάτια και που έχει τη δύναμη να μιλάει! Βέβαια, αν με βρείτε κάποια στιγμή σ’ ένα χαντάκι, μη λυπηθείτε! Άξια έπεσα! Γιατί δεν πρόδωσα! Καταλάβατε; Δεν πρόδωσα τη χώρα μου! Ενώ, όλοι τους, προδίδουν με τον τρόπο που ξέρετε!
Πού αλλού να πάω; Τι άλλο να πω; Για τη γελοία ιστορία της Κρήτης; Γιατί θεωρώ ότι είναι γελοία! Όταν ένα αμόρφωτο τέρας και μία αμόρφωτη μάνα, σκοτώνουν ένα αθώο παιδί! Τι εκδίκηση είναι αυτή; Πού είναι η λεβεντιά των Κρητών; Πού είναι η λεβεντιά που η Ιστορία λέει διάφορα για τους Κρήτες; Κι έχουμε αυτά τα γελοία πρόσωπα, να πρωταγωνιστούν;
Πείτε μου, σας παρακαλώ! Εγώ θα ήθελα να στείλετε κάποια επιστολή στην «Ελεύθερη Ώρα» και να πείτε, να γράψετε αν συμφωνείτε μαζί μου ή όχι... Δεν αγανακτείτε; Δεν είναι αγανάκτηση να βλέπεις έναν δολοφόνο να πορεύεται και να σκοτώνει αθώα παιδιά; Έλεος! Αυτοί είναι οι Έλληνες; Αυτοί είμαστε, κύριοι; Όχι! Όχι, δεν μπορώ να το ανεχθώ, δηλαδή! Είναι τρομερό!
Και κάτι ακόμη, πάρα πολύ σημαντικό: Αυτή η αριστερά, τι θα γίνει, που δεν αφήνει τίποτε όρθιο; Παίρνει μία σιδερογροθιά, ένα σιδερένιο ρόπαλο, ένα ξύλινο και χτυπάει στα κεφάλια τους ανθρώπους που θέλουν να μάθουν γράμματα, τους ανθρώπους που θέλουν να σπουδάσουν, να προχωρήσουν στη ζωή τους. Ποιο καθεστώς τους ανέχεται;
Κύριε Πρωθυπουργέ, πώς τα επιτρέπετε όλα αυτά; Ποιοι είναι όλοι αυτοί; Πού ζω; Πείτε μου, πού ζω; Σε ποια χώρα ζω; Είναι δυνατόν, αυτή η βρωμερή κατηγορία ανθρώπων, να ελέγχει τη ζωή μου; Να ελέγχει εσάς, κ. Πρωθυπουργέ της χώρας; Και σας ψήφισε ο Ελληνικός Λαός; Έλεος πια!
Κύριοι βουλευτές, δεν έχετε το θάρρος, τον ανδρισμό, να πείτε «επ! Μέχρι εδώ!» και επιτρέπετε σ’ αυτά τα... – τι να πω, δεν θέλω να εκφραστώ, γιατί ξέρω ότι θα μου κάνετε μήνυση, αν και το επιθυμώ να μου κάνετε μήνυση! Τι είναι αυτά; Τι γελοιότητες είναι αυτές!
Βέβαια, αισιοδοξώ! Πιστεύω ότι θα έρθει η στιγμή, κύριε Πρωθυπουργέ, που θα την πληρώσετε πολύ ακριβά! Όσα χρήματα κι αν έχει η τράπεζά σας, όσους φίλους κι αν έχετε στο εξωτερικό, θα τιμωρηθείτε! Σας βεβαιώνω! Θα γελοιοποιηθείτε, εδώ, στη χώρα των Ηρώων, στη χώρα που έδωσε το αίμα της, για να είστε εσείς ο Πρωθυπουργός της!
Νοιώθω μέσα μου την ανάγκη - πιστέψτε με, το σκέφτομαι και δακρύζω - να επαναλάβω αυτή την τεράστια επιτυχία και καλλιτεχνική και προσωπική, αν θέλετε, γιατί πραγματικά γοητεύτηκε πολύ το κοινό που παρακολούθησε αυτό το συνταρακτικό έργο της Ιρένας Αδαμίδου, που λέγεται «Η Ληστεία». Το θυμάστε, το έχετε διαβάσει, το είχα παίξει κάποια χρόνια πριν. Θα το επαναλάβω, κυρίες και κύριοι, γιατί έχει μέσα του αυτή την ανθρωπιά που λείπει σήμερα απ’ τον τόπο, αυτή τη συνεννόηση... Να χαϊδέψω λίγο, αν θέλετε, τις ψυχούλες των μεγάλων ανθρώπων που είναι σε κάποια ηλικία, γιατί μιλάει για τη μοναξιά αυτών των ανθρώπων και που μαγεύει κάθε θεατή που παρακολουθεί αυτό το σπουδαίο κοινωνικό έργο... «Η Ληστεία», της Ιρένας Αδαμίδου. Βέβαια, θα παιχτεί σε πολλούς διαφορετικούς χώρους, γιατί θέατρο δεν έχουμε αυτή τη στιγμή. Ελπίζω να μου δοθεί η ευκαιρία να ξαναδημιουργήσω. Αλλά, ξέρετε πια, μεγάλωσα κι εγώ, μη νομίζετε, δεν έχω τα κουράγια να φτιάξω το 14ο θέατρο. Το ξέρετε ότι έχω φτιάξει 13 θέατρα... Πολύ σύντομα, λοιπόν, κι όταν λέω πολύ σύντομα, σε δύο – τρεις μήνες, θ’ ανεβάσουμε τη «Ληστεία» της Ιρένας Αδαμίδου.
Θέλω να σας ευχαριστήσω μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου, γιατί όλα αυτά τα χρόνια, με στηρίξατε και πορεύομαι σωστά στον Ελληνικό Πολιτισμό. Ο Ελληνικός Πολιτισμός, δίνει τη δυνατότητα στους άλλους λαούς και να σκεφτούν, αλλά και να μάθουν Ιστορία. Πρέπει να είμαστε υπερήφανοι, κυρίες και κύριοι! Είμαστε ένας ευλογημένος λαός, αν θέλετε, μία ευλογημένη χώρα! Έχουμε μία Ιστορία συγκλονιστική, που οι ξένοι υποχρεώνονται, γονατίζουν, υποκλίνονται και μόνον εμείς δεν το βλέπουμε!
Έλληνες, αγαπημένοι μου Έλληνες, δείτε μία φορά μόνο το παρελθόν αυτής της χώρας! Ανοίξτε ένα οποιοδήποτε βιβλίο Ιστορίας και δείτε από πού προερχόμαστε, τι ομορφιά διαθέτει η Ιστορία μας και πού φτάσαμε! Μόνον εμείς! Υποκλίνομαι σε εσάς και σας ευχαριστώ για τη στήριξή σας. Θα σας θυμάμαι, το ξέρετε...».
