Γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Η διαπίστωση προέρχεται από τα ίδια τα στελέχη τής Νέας Δημοκρατίας: Η παράταξη αυτή, έχει τερματίσει τον κύκλο της. Κάτι περισσότερο: Η Νέα Δημοκρατία «έχασε την ψυχή της, χρειάζεται νέα έκφραση…». Δέκα στελέχη τού κυβερνώντος κόμματος φανερά, διατυπώνουν την αποδοκιμασία τους προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον οποίο θεωρούν υπεύθυνο για την «μετάλλαξη» που επέφερε σ’ αυτόν τον φορέα με αποτέλεσμα, απογοητευμένοι οι οπαδοί να σκορπίζουν.
Μπορεί να μην εκδηλώνουν οι ψηφοφόροι προτίμηση για άλλη ιδεολογική όχθη, αλλά παραμένουν αποστασιοποιημένοι. Το μόνο που γνωρίζουν είναι, ότι δεν ξαναρίχνουν την ψήφο τους στο «Μητσοτακικό» κόμμα. Και ο χαρακτηρισμός με το όνομα τού νυν αρχηγού, χρησιμοποιείται, επειδή εκείνος το κατέστησε «προσωπικό» του φορέα. Δεν έχει σήμερα η Νέα Δημοκρατία, καμία σχέση με το σχήμα που ίδρυσε ο Κων. Καραμανλής το 1974.
Ο πρωθυπουργός κατηγορείται για «επιτελικό κράτος», αποκομμένο από τον αξιακό κορμό τής μεγάλης Κεντροδεξιάς παράταξης, όπως την καθόρισε ο ιδρυτής, και μ’ αυτή την μορφή την διετήρησαν οι αρχηγοί που τον διεδέχθησαν. Λείπει το όραμα, η κοινωνική συναίσθηση, απουσιάζει η εθνική στρατηγική. Εξ αιτίας τής προσήλωσης τού Κυριάκου στο Ιερατείο των Βρυξελλών, συμπαρασταθήκαμε στον φιλότουρκο Ζελένσκι, και κάναμε αδικαιολόγητα, εχθρό μας την Ρωσία, με την οποία έχουμε δεσμούς από την εποχή τού 1821, της Φιλικής Εταιρίας, και του Ιω. Καποδίστρια.
Το μόνο για το οποίο ενδιαφέρεται ο Κυριάκος, είναι να συγκεντρώνει την εξουσία στα χέρια του, και να χειραγωγεί την κοινωνία, όπως αυτός θέλει. Βουλιάζει η κυβέρνηση μέσα στα σκάνδαλα, αλλά εφαρμόζει «κουλτούρα ατιμωρησίας, και ευνοιοκρατίας. Έχουμε ένα κράτος φιλικό προς τους λίγους και τους «ημέτερους», και εχθρικό – απρόσιτο για τους πολλούς. Αναβιώνουν μηχανισμοί ελέγχου, με μανδύα «εκσυγχρονισμού». Τα προβλήματα των πολιτών φέρνουν απελπισία, διότι κανείς δεν ενδιαφέρεται να τα αντιμετωπίσει. Οι νέοι δεν έχουν όραμα επαγγελματικό.
Η ακρίβεια έχει γονατίσει την συντριπτική πλειονότητα των πολιτών. Οι απλοί άνθρωποι δεν τα βγάζουν πέρα. Ανέφικτοι θεωρούνται πλέον οι αξιοπρεπείς όροι διαβίωσης. Πονηρά το «επάγγελμα», αποκαλείται πλέον… «απασχόληση»… Η επικρατούσα ανασφάλεια, αλλοιώνει την φυσιογνωμία τής κοινωνίας. Έξαλλοι οι Αγρότες, εξοργισμένοι πλείστοι επαγγελματικοί κλάδοι. Οι άνδρες των Ενόπλων Δυνάμεων, αισθάνονται βαθιά πίκρα και απογοήτευση, αφού δεν μπορούν με τους μισθούς που έχουν, να συντηρήσουν τις οικογένειές τους. Κι αυτή την στιγμή, προβάλλουν στον ορίζοντα θρασύτατες τουρκικές απειλές.
Ο κίνδυνος πολέμου με τους κακόπιστους – βάρβαρους εξ Ανατολών γείτονες, είναι πιθανός μέσα στο καλοκαίρι, αλλά εδώ ασχολούμαστε με τον… Ακύλα! Η συγκάλυψη των σκανδάλων έχει προτεραιότητα, αλλά ο Κυριάκος βλέπει τα πάντα ρόδινα! Στις προσεχείς εκλογές, που δεν θα αργήσουν, η Νέα Δημοκρατία δεν πρόκειται να έχει αυτοδυναμία, και θα βαδίσουμε σε επαναληπτικές κάλπες και ακυβερνησία. Η θεραπεία δεν βρίσκεται αυτή την στιγμή σε άλλο κόμμα.
Μπορεί να προέλθει μόνο από την παρουσία νέου κόμματος τού ιδεολογικού χώρου τής Νέας Δημοκρατίας, με άλλον – φυσικά – αρχηγό. Κι αυτό θα πρέπει να υλοποιηθεί χωρίς χρονοτριβή. Κυρίως οι απειλές που δεχόμαστε από την Άγκυρα, απαιτούν ισχυρή, αποφασιστική κυβέρνηση που να εμπνέει εμπιστοσύνη. Ας το δούμε και «ιστορικά» το θέμα. Αυτός ο κομματικός χώρος που συνήθως αποκαλείται «Δεξιά», στην πορεία της είχε μεταλλαγές που πάντα υλοποιήθηκαν με επιτυχία. Και συνέβη πάντα να αναλαμβάνουν αρχηγοί, που είχαν απήχηση και αναγνωρίστηκαν ιστορικά. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, «Δεξιά» ήταν το Λαϊκόν Κόμμα του Κων. Τσαλδάρη.
Ήλθε όμως κάποτε η στιγμή της αλλαγής, και το 1951 δημιουργήθηκε ο «Ελληνικός Συναγερμός» από τον Στρατάρχη Αλέξανδρο Παπάγο, ο οποίος στις εκλογές του 1952 κυριολεκτικά σάρωσε! Ο Παπάγος απέθανε το 1955, και τα Ανάκτορα έδωσαν το χρίσμα, όχι στον Στέφανο Στεφανόπουλο, που ήταν ο φυσικός διάδοχος τού Στρατάρχου, αλλά στον Κων. Καραμανλή. Και ο Σερραίος πολιτικός, δεν εκράτησε το κόμμα τού «Ελληνικού Συναγερμού». Το διέλυσε και έκανε την ΕΡΕ. Μετά την Μεταπολίτευση, ο Καραμανλής διέλυσε την ΕΡΕ και ίδρυσε την Νέα Δημοκρατία.
Όσοι τον διεδέχθησαν κράτησαν επάξια το πηδάλιο τού Κόμματος. Γεώργ. Ράλλης, Ευάγγ. Αβέρωφ, Κων. Μητσοτάκης, Κώστας Καραμανλής, Αντώνης Σαμαράς. Ο Κυριάκος έγινε αρχηγός, επειδή λέγεται Μητσοτάκης! Αλλά, αυτό δεν φτάνει. Η αλαζονεία τον ώθησε να διαγράψει τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά. Κάτι πρωτάκουστο, που άφησε τις χειρότερες εντυπώσεις. Όταν ένας πολιτικός αρχηγός χάσει την επαφή με το μέτρο και την πραγματικότητα και αποκτήσει αντίληψη μονάρχου, τότε τίποτε αισιόδοξο δεν μπορεί να προκύψει για το μέλλον. Να θυμίσουμε, ότι το 1958 έφυγαν μόνοι τους από την ΕΡΕ ο Γεώργ. Ράλλης και ο Παν. Παπαληγούρας.
Ο Καραμανλής δεν επεδόθη σε κατηγορίες και υβριστικούς χαρακτηρισμούς. Δεν τους είπε ποτέ «αποστάτες»… Τους ευχήθηκε να πάνε όλα καλά στο μέλλον, και αργότερα τούς κάλεσε να επιστρέψουν. Κι εκείνοι δέχθηκαν την πρόσκληση, και παραδέχθηκαν ότι είχαν κάνει λάθος να πάρουν εκείνη την απόφαση περί αποχωρήσεως. Λέγεται, ότι τότε για την «έξοδο», τούς είχαν παροτρύνει τα Ανάκτορα, που δεν τα πήγαιναν καλά με τον Καραμανλή. Πάντως έκτοτε, και οι δύο απεδείχθησαν στενοί και επιτυχημένοι επιτελείς τού Καραμανλή. Και κάτι, ίσως άγνωστο για τους πολλούς. Ράλλης και Παπαληγούρας, είχαν άριστες σχέσεις με τους πολιτικούς των αντιπάλους!
Θυμάμαι ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου, σε μία συνάντησή μας όταν έμενε ακόμα στο Καστρί, μού είχε μιλήσει με τα πιο κολακευτικά λόγια για τον Παπαληγούρα, τον οποίο θεωρούσε άριστο επιστήμονα. Αλλά και οι σχέσεις Ανδρέα – Ράλλη, ήσαν πάντα άψογες, και ποτέ κανείς εκ των δύο δεν χρησιμοποίησε υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς για τον αντίπαλο. Έχει μείνει ιστορική η αντίδραση τού Ράλλη, όταν σε ομιλία του σε προεκλογική συγκέντρωση ανέφερε το όνομα Παπανδρέου, και οι μάζες από κάτω αποδοκίμασαν τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ με ένα «Ούου…».
Ο Ράλλης τούς διέκοψε αμέσως, λέγοντας αυστηρά: «Δεν θέλω ούου…»! Η φράση πήρε βέβαια την θέση της στην πολιτική σάτιρα, αλλά αυτό δεν ήταν κακό… Τώρα, οι πολιτικοί αντίπαλοι επιδίδονται σε υβρεολόγια, που κατεβάζουν το επίπεδο τής πολιτικής. Μπορεί να διασκεδάζουν οι τηλεθεατές ακούγοντας τις… «κοκορομαχίες», αλλά έχουν πάψει να εκτιμούν τούς «εκπροσώπους τού Λαού»…
Για να επανέλθουμε όμως στο βασικό μας θέμα, ο Κυριάκος θα πρέπει να καταλάβει, ότι η πολιτική του πορεία έχει φθάσει σε αδιέξοδο. Εάν πονά την παράταξη, θα πρέπει να διευκολύνει ο ίδιος την κατάσταση, και να παραδώσει την σκυτάλη τής αρχηγίας. Οι χαλεποί καιροί μάς πιέζουν, και δεν επιτρέπονται πείσματα και μικροκομματικά συμφέροντα. Η αποχώρηση, είναι πάντα πράξη σωφροσύνης, και γενναιότητας…
