Γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Η κυβέρνηση τής Νέας Δημοκρατίας, μοιάζει μ’ ένα σαπιοκάραβο, που ταξιδεύει σε μία φουρτουνιασμένη θάλασσα, και παλεύει με τα κύματα. Για να μην βυθιστεί, πετάει από πάνω της ό,τι σαβούρα διαθέτει, ελπίζοντας μ’ αυτόν τον τρόπο ν’ αποφύγει τον ναυάγιο. Κι έχει πολλή σαβούρα στο κατάστρωμα… Έτσι, πέταξε από πάνω της τον Μακάριο Λαζαρίδη, που είχε εκθέσει τον πρωθυπουργό με τα «πτυχία» του, και δέχθηκε τα πυρά και τους χλευασμούς ολόκληρης τής Αντιπολίτευσης…
Το κακό για τον Κυριάκο ήταν, ότι ο ίδιος τον είχε επιλέξει για υφυπουργό, και μετά τα «αποκαλυπτήρια» στην Βουλή, δεν ήξερε πώς να τον ξεφορτωθεί. Από την δύσκολη θέση, τον έβγαλε η αδελφή του, η Ντόρα, που είδε ξεκάθαρα, ότι η Νέα Δημοκρατία δεν αντέχει άλλα σκάνδαλα, και μπήκε μπροστά.
Ξεκάθαρα, με μία δήλωσή της στο «Μέγκα», τού ζήτησε να «τα μαζεύει»… Το κλίμα δεν είναι καθόλου καλό μέσα στο κυβερνητικό κόμμα, καθώς πολλά «γαλάζια» στελέχη έχουν αρχίσει και εκφράζονται αρνητικά για τον αρχηγό τους. Γεγονός πάντως είναι, ότι εάν η Ντόρα δεν έδιωχνε τον υφυπουργό ως… «αντ’ αυτού», εκείνος δεν είχε σκοπό να το κουνήσει από την καρέκλα του.
Βλέπετε, για τους περισσότερους, η κατάληψη υπουργικού αξιώματος, είναι όνειρο ζωής, και δεν εγκαταλείπουν εύκολα ένα τέτοιο «βόλεμα», έστω και αν βρεθούν εκτεθειμένοι. Εάν δηλαδή η Ντόρα δεν έδειχνε στον Υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης την πόρτα εξόδου, εκείνος θα έμενε πεισματικά κολλημένος στο… μικρό του όνομα. Θα έμενε δηλαδή… «Μακάριος»! Αυτό το πάθος εξουσίας, έναντι οιουδήποτε τιμήματος, χαρακτηρίζει πολλούς «εθνοσωτήρες», από τα πανάρχαια χρόνια. Κι έδωσε έμπνευση στους παλιούς μεγάλους ευθυμογράφους και κωμωδιογράφους, να σατιρίσουν το ασίγαστο αυτό πάθος, με έργα που έμειναν αθάνατα και διαχρονικά.
Ο Δημήτρης Ψαθάς, ο Αλέκος Σακελλάριος με τον Χρήστο Γιαννακόπουλο, ο Νίκος Τσιφόρος, ο Γιώργος Ρούσσος και άλλοι μεγάλοι τής πένας, διακωμώδησαν τούς «εραστές» των υπουργικών θώκων, με έργα που ακόμα σκορπούν το γέλιο, όταν προβάλλονται στην τηλεόραση. Ο «Φον Δημητράκης», ο «Θανασάκης ο πολιτευόμενος», το «Υπάρχει και φιλότιμο» με τον Μαυρογιαλούρο, που τόσο πετυχημένα ερμήνευσε ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, η «Κυρία δήμαρχος», και άλλες κωμωδίες», θα έλεγε κανείς ότι γράφτηκαν για να σατιρίσουν την σημερινή κατάσταση. Η φιλοδοξία τής εξουσίας, είναι φυτεμένη, ακόμα και στον απλό πολίτη.
Ο καθένας, όταν βλέπει κάτι στραβό, αυθόρμητα αναφωνεί: «Κάνε με πρωθυπουργό, να δεις για πότε λύνω τα προβλήματα…»! Υπήρχαν θυμάμαι πολλοί στο παρελθόν, που μία ζωή υπήρξαν υποψήφιοι, χωρίς ποτέ να εκλεγούν. Παρά ταύτα, επέμεναν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, να «κατέρχονται» λιβανίζοντας τους ψηφοφόρους. Πιο συνηθισμένο φαινόμενο είναι, κάποιοι που έχουν αναλάβει υπουργείο, να μην εννοούν να το εγκαταλείψουν, οτιδήποτε κι αν συμβεί. Μπορεί να βαρύνονται με διάφορες κατηγορίες, αλλά η γενική αποδοκιμασία, δεν τους αγγίζει.
Στην δεκαετία του 1950, ο Δημ. Ψαθάς είχε γράψει ένα χρονογράφημα στην καθημερινή του στήλη στα «Νέα», που είχε τίτλο: «Δερματόμετρον». Αντιγράφω εδώ ένα τμήμα του, επειδή το βρίσκω εξαιρετικά επίκαιρο: «Νομίζω ότι θα προσέφερε ύψιστες υπηρεσίες στην Ελλάδα, ο ευεργέτης εκείνος που θα ανακάλυπτε ένα… δερματόμετρον. Επειδή και η λέξη είναι άγνωστη ακόμα, και το όργανο… ανεφεύρετο, γι’ αυτό θα μου επιτραπεί να εκθέσω απ’ την στήλη αυτή, πώς το φαντάζομαι και τι είδους εξυπηρέτηση νομίζω ότι θα προσέφερε στην πολιτική ζωή τού τόπου, το ανεκτίμητο αυτό όργανο. Γιατί το δερματόμετρο θα το χρησιμοποιούσαμε μόνο για τους πολιτικούς μας, και ιδιαίτερα για τους αξιοτίμους κ.κ. υπουργούς, το πάχος τού δέρματος των οποίων παίζει σπουδαίο ρόλο στις τύχες τού λαού.
Είναι αποδεδειγμένο από την καθημερινή μας εμπειρία, ότι άλλοι άνθρωποι έχουν δέρμα λεπτό, και άλλοι τόσο παχύ, ώστε το πάχος του αυτό, να συναγωνίζεται το αδιαπέραστο πάχος τού δέρματος ιπποποτάμου. Επειδή, λοιπόν, και οι πολιτικοί μας και οι αξιότιμοι κ.κ. υπουργοί είναι κι αυτοί άνθρωποι, γι’ αυτό είναι πολύ φυσικό το δέρμα τους να παρουσιάζει τις ίδιες ποικιλίες των κοινών ανθρώπων. Άλλος έχει λεπτότερο και άλλος παχύτερο. Γεγονός είναι, βέβαια, ότι η άσκηση τής εξουσίας και προ πάντων η ιδιαίτερη αγάπη προς αυτήν, παχαίνει το δέρμα περισσότερο, αλλά για να συμβεί αυτό, πρέπει αυτό καθ’ αυτό το δέρμα, να είναι κατ’ αρχήν παχύ.
Η τάση που έχει το παχύ δέρμα να γίνεται παχύτερο, έχει αποδειχτεί πολλές φορές σε περιπτώσεις αξιοσεβάστων προσώπων, επισημοτάτων, που εξελίχθηκαν σε φαινόμενα δερματικής αντοχής και αδιαπέραστης αντίστασης. Φαίνεται, ότι στις διαμορφώσεις τού δέρματος, συντελεί πολύ και το μεταπολεμικό κλίμα, που επηρεάζει γενικά τα δέρματα επί το στερεότερον. Άλλοτε, σε εποχές παλιότερες – όπως θυμόμαστε ή διαβάζουμε στην Ιστορία – οι πολιτικοί μας γενικά και οι υπουργοί μας ειδικότερα, είχαν πολύ λεπτό δέρμα.
Την παραμικρότερη αποτυχία να σημείωνε στον τομέα τής αρμοδιότητάς του ένας υπουργός, αμέσως έσπευδε να υποβάλει την παραίτησή του. Ένα μικρό σκάνδαλο, κάποια προσβολή τού φιλοτίμου του, μία άστοχη ενέργειά του που προκαλούσε ζήτημα, διαπερνούσαν το ευαίσθητο δέρμα του, και ο κ. υπουργός εγκατέλειπε αμέσως το χαρτοφυλάκιό του. Κυβερνήσεις ολόκληρες επίσης, εγκατέλειπαν την αρχή συχνότατα, σε περίπτωση μιάς κάποιας αποτυχίας. Σήμερα τα πράγματα, είναι τελείως διαφορετικά γιατί, όπως είπαμε, άλλαξε το κλίμα του τόπου μας και φαίνεται ότι η αλλαγή αυτή, απέβη σε ωφέλεια των υπουργικών δερμάτων, που τα δυνάμωσε και τα έθρεψε. Γι’ αυτό, οι σεβαστοί μας υπουργοί – άνθρωποι σοφώτατοι, πολλές φορές – δεν αντιλαμβάνονται αυτά που βλέπει όλος ο λαός, και κατά συνέπειαν, δεν ευθύνονται αμέσως οι ίδιοι… Η στάση τους είναι καθαρά υπόθεση δερματική…»!
Αυτά έγραφε τότε ο αλησμόνητος Δημήτρης Ψαθάς… Και αποδεικνύεται ότι εκείνο το χρονογράφημά του – και δεν ήταν το μόνο – είχε διαχρονική αξία. Θα μπορούσε να είχε γραφεί και σήμερα, με απόλυτη επικαιρότητα. Το «δερματόμετρον» είναι πάντα χρήσιμο στην πολιτική ζωή. Μπορεί πολλά να άλλαξαν, αλλά το πάθος τής εξουσίας και της υπουργικής καρέκλας, μένουν πάντα αναλλοίωτα. Σε πολλούς «δημόσιους άνδρες» κυριαρχεί η αντίληψη, ότι εφ’ όσον κατόρθωσαν να εγκατασταθούν σε υπουργική καρέκλα, καμία δύναμη δεν μπορεί πλέον να τους σηκώσει απ’ εκεί.
Μπορεί με τις ενέργειές τους να βρίσκονται εκτεθειμένοι στα μάτια των πολιτών, αλλά διατηρούν την πεποίθηση, ότι κανένα ολίσθημα – μικρό ή μεγάλο – δεν είναι αρκετό για να τους αναγκάσει να εγκαταλείψουν την αναπαυτική πολυθρόνα, που τους παρέχει πολλά πλεονεκτήματα. Κι επειδή είναι πολύ πιθανό σε επόμενη εκλογική αναμέτρηση, το κυβερνητικό κόμμα να βρεθεί εκτός εξουσίας, κανείς υπουργός δεν διανοείται να αποχωρήσει για λόγους ευθιξίας από ένα τόσο δελεαστικό πόστο. Τα παλιά εκείνα χρονογραφήματα τού Δημ. Ψαθά, έχουν εκδοθεί σε βιβλία.
Καλόν θα ήταν, να τα μελετούσε λίγο ο κ. Μακάριος… θα είχε ωφεληθεί πολύ. Θα προλάβαινε να αποχωρήσει αξιοπρεπώς, προτού δεχτεί το λάκτισμα από την αδελφή τού Πρωθυπουργού…
