Ο Κώστας Πρέκας έχει στο βαρύ σαν ιστορία βιογραφικό του πρωταγωνιστικό ρόλο σε 20 κινηματογραφικές ταινίες. Στις περισσότερες εξ αυτών ενσάρκωσε ρόλους δυναμικούς και πατριωτικούς, σε ταινίες που είχαν εθνικό περιεχόμενο. Μάλιστα, τιμήθηκε με το βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης το 1968 για την ερμηνεία του στην ταινία του Ντίμη Δαδήρα, «Στα σύνορα της προδοσίας». Ερωτηματικά και έκπληξη προκάλεσε η «αμέλεια» του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης να μην προσκαλέσει τον Κώστα Πρέκα σε μια βραδιά αφιερωμένη στους πρωταγωνιστές του παλιού, καλού ελληνικού κινηματογράφου.
Συγκεκριμένα, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με τη Φίνος Φιλμ, τίμησε φέτος για την προσφορά τους στον κινηματογράφο και τον ελληνικό πολιτισμό εμβληματικούς ηθοποιούς που πρωταγωνίστησαν σε μερικές από τις πιο καθοριστικές στιγμές του ελληνικού σινεμά της δεκαετίας του 1960. Κάποιοι «ξέχασαν» τον Κώστα Πρέκα και εμείς ρωτήσαμε τον ηθοποιό και σκηνοθέτη και η απάντησή του ήταν καταιγιστική:
Ήρθαν στιγμές που ένοιωσα προβληματισμένος. Χαίρομαι, βέβαια, που μου κάνεις αυτή την ερώτηση, όμως, δεν θα πρέπει οι αναγνώστες μας να νοιώσουν, να πιστέψουν ότι εγώ προσπαθώ να προκαλέσω αυτές τις ομάδες που ηγούνται στις διάφορες επιτροπές, τις πολιτιστικές επιτροπές. Ειλικρινά, δεν με ενδιαφέρει. Ειλικρινά, θέλω να δώσω αφορμές για να καταλάβει ο Ελληνικός λαός ότι αυτοί οι άνθρωποι: Πρώτον, δολοφονούν χαρακτήρες. Προσπαθούν να απομακρύνουν εκείνους που λέμε, που τους ονομάζουμε ήρωες, έστω κι αν είναι κινηματογραφικοί ήρωες. Θέλουν να ξηλώσουν κάθε τι τίμιο και ηθικό και εθνικό σ’ αυτό τον τόπο.
Ο Λόρκα είπε «όταν μία χώρα δεν ενδιαφέρεται για τον πολιτισμό της, είναι μία χώρα νεκρή, αν δεν είναι κιόλας πεθαμένη»! Τι προσπαθούν να κάνουν, λοιπόν, αυτοί οι άνθρωποι; Πληροφορούμαι ότι έγινε ένα είδος προσκλήσεως κάποιων ηθοποιών στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, προκειμένου να τους βραβεύσουν. Τι σύμπτωση; Εγώ, δεν πήρα χαμπάρι… Και ξαφνικά, με ρωτούν γιατί δεν με κάλεσαν, όπως κι εσύ με ρώτησες πριν «γιατί δεν σας κάλεσαν, κύριε Πρέκα»; Εγώ, τι πρέπει ν’ απαντήσω; Να πω, τι; Ότι αυτή η τραγικότητα της επιτροπής, αυτή η τραγικότητα των γκάνγκστερς που έχουν άμεση σχέση με την Αριστερά και που η Αριστερά αυτή τη στιγμή πυροβολεί τους πάντες και τα πάντα, που δε θέλουν τίποτε διαφορετικό; Μιλάμε, λοιπόν, για κάποια πληγή που, πιθανότατα, αυτή η πληγή να κακοφορμίσει και να φέρει τούμπα και το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αλλά και όλους τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν, όπως κι εγώ αγωνίστηκα μια ζωή να υπηρετώ την Ελλάδα, να υπηρετώ τον Πολιτισμό, να υπηρετώ την Οικογένεια αυτής της χώρας και να πιστεύω στο Χριστό. Αν όλα αυτά, τους δαιμονίζουν, δε φταίω εγώ!
Γι’ αυτούς τους λόγους, ενδεχομένως, να μη με κάλεσαν. Γιατί δεν είναι δυνατόν η Αριστερά να καλέσει τον Εθνικιστή Πρέκα και να τον βραβεύσει! Το αποκλείω!
Μήπως θυμάστε τι είχε συμβεί το 1944, με την Ελένη Παπαδάκη; Δεν τοποθετούμαι δίπλα της, προς Θεού! Θα ήταν ιεροσυλία! Αλλά το ίδιο συνέβη και τότε! Και τότε κάποιοι «συνάδελφοί» μου – σε εισαγωγικά, γιατί δεν είναι συνάδελφοί μου, δεν το αποδέχομαι αυτό, με καμία δύναμη! – την πρόδωσαν σε παράσταση του Εθνικού Θεάτρου και την επομένη τη βρήκαν στην ΟΥΛΕΝ, με ένα τσεκούρι στο λαιμό και με ένα μόριο στο στόμα!
Αυτή είναι οι Αριστεροί! Είναι ο βούρκος, είναι οι εχθροί της Ελλάδας, η Αριστερά η οποία, δυστυχώς, κυβερνάει σήμερα ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των Ελλήνων, στην Παιδεία, στον Πολιτισμό, παντού.
Και ερωτώ τον υπόλοιπο κόσμο: Οι υπόλοιποι Έλληνες, αγαπητοί φίλοι, αγαπητοί συνέλληνες, πατριώτες, τι κάνουμε; Πώς επιτρέπουμε σ’ αυτά τα καθάρματα να κυβερνούν τη χώρα, σε όλους τους τομείς; Δε μιλάω, βέβαια, για την Κυβέρνηση που δεν έχει τη δύναμη να επιβάλει την τάξη!
Αυτά τα παιδάκια, λοιπόν, που κυκλοφορούν σ’ αυτές τις επιτροπές, και που λέγονται διευθυντές, υποδιευθυντές του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, θέλω να σου θυμίσω ότι εμείς, οι άνθρωποι της Δεξιάς υπηρέτησαν το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και μεγαλούργησαν οι πάντες, τότε, ακόμη και ο Τζίμης ο Πάρης, ο οποίος έδωσε όλη του την περιουσία, προκειμένου να φτιάξει αυτές τις μεγαλειώδεις ταινίες, υπερπαραγωγές… Ποιος άλλος απ’ αυτά τα τραγικά άτομα, κατάφεραν να κάνουν τέτοιες παραγωγές, παρά μόνον η Δεξιά; Ο Τζίμης ο Πάρης! Το «ΟΧΙ», «Η Μεσόγειος φλέγεται», «Τα Σύνορα της Προδοσίας» και τόσα άλλα…
Βεβαίως, μπορεί κάποιοι να ειρωνευτούν αυτό που θα πω, αλλά είναι μία πραγματικότητα: Εάν θελήσουν οι διαφημιστές της εποχής εκείνης να δώσουν τα πραγματικά εισιτήρια των έργων αυτών που είπα λίγο πιο πριν, θα τυφλωθούν, γιατί είναι τα πρώτα εισιτήρια. Όταν λέω τα πρώτα, τα περισσότερα εισιτήρια, τα έκοψε το «ΟΧΙ». 1.370.000 εισιτήρια έκοψε το «ΟΧΙ»! Το μεγαλοπρεπέστατο «ΟΧΙ», που το είπε ο Ιωάννης Μεταξάς!
Θα μου επιτρέψετε, λέγοντας το όνομα αυτού του γίγαντα, αυτού του υπερήρωα, να παρατηρήσω έναν ανόητο, θα έλεγα, παρουσιαστή πρωινής εκπομπής, ο οποίος παρατήρησε με τη σειρά του τον Στέφανο τον Τσιτσιπά, επειδή την 28η Οκτωβρίου, πριν μία εβδομάδα περίπου – δέκα μέρες, είπε «μα, ρε Τσιτσιπά, τον Μεταξά έβαλες για να μας πεις χρόνια πολλά»; Και το είπε τρεις – τέσσερις φορές. Και ερωτώ: Ποιος είσαι εσύ, κύριε; Κύριε ηλίθιε, κύριε ανόητε – για να μη πω τίποτε άλλο χειρότερο – ποιος είσαι εσύ που θα κάνεις παρατηρήσεις στους ανθρώπους που έχουν την πίστη τους εδώ, στην Ελλάδα, στο πεπρωμένο της Ελλάδος; Ποιος είσαι εσύ; Για να μη πω χειρότερες κουβέντες, εις βάρος σου!
Τελικά, έχουμε εισαγγελείς τα πρωινά; Κι αυτά τα παιδάκια που είναι γύρω – γύρω από τον παρουσιαστή κι από τα άλλα τα πρωινά, μήπως ξέρετε τι δουλειά κάνουν αυτά τα κοριτσάκια και τα αγοράκια τα μεσημέρια, όταν γίνονται οι συζητήσεις για τις εκπομπές σας;
Κύριέ μου μου, σταματάω εδώ, για να μη πω χειρότερα πράγματα. Όλοι θα καταλάβουν περί τίνος πρόκειται…
Επανέρχομαι στις επιτροπές αυτές. Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: Αυτές οι επιτροπές πρέπει να απομακρυνθούν και, επιτέλους, η υπουργός Πολιτισμού, πρέπει να ξεκαθαρίσει τα πράγματα, να βγάλει όλους αυτούς τους ανθρώπους, γιατί προσβάλλουν και τον Τόπο και προσβάλλουν όλους εκείνους που πραγματικά αγωνίστηκαν γι’ αυτή την Ελλάδα και γι’ αυτό τον Πολιτισμό.
