Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Ο Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος, καταγόταν από την Καππαδοκία. Τιμήθηκε από τον ίδιο το Θεό, με το χάρισμα της θαυματουργίας. Κοιμήθηκε οσιακά σε ηλικία 94 χρόνων (534 μ.Χ.). Ίδρυσε τη Λαύρα στην έρημο της Ιουδαίας, που απέκτησε πανορθόδοξη φήμη.
Εκεί, φυλάσσεται το άφθαρτο σκήνωμά του που, συχνά – πυκνά, θαυματουργεί και σώζει! Είναι ο προστάτης, ο θεραπευτής των καρκινοπαθών!
Η Λαύρα, βρίσκεται σε απόσταση 10 χιλιομέτρων από τη Βηθλεέμ, στην έρημο της Ιουδαίας. Στον Χείμαρρο των Κέδρων, εκεί λέγεται ότι θα συμβεί κάτι το «βιβλικό», κάτι το θαυμαστό.
Εκεί, λέγεται ότι θα στηθεί ο ΘΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΤΟΥ ΚΡΙΤΗ, στη ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ. Κοντά, λοιπόν, στη Λαύρα, στην έρημο της Ιουδαίας (που είναι η αρχαιοτέρα, ακόμη και της Ιεράς Μονής του Σινά), βρίσκεται ο Χείμαρρος των Κέδρων! Όλοι αντιλαμβανόμαστε τη σημασία μίας τέτοιας πληροφορίας, όπου αναφέρει η παράδοση… οι «ΘΡΥΛΟΙ»!
Ο Χείμαρρος των Κέδρων, είναι ο ΠΥΡΙΝΟΣ ΠΟΤΑΜΟΣ. Από τον καιρό του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, βγαίνει ένα αγίασμα που μόλις φτάνει για τους πατέρες της Ιεράς Μονής. Ένα αγίασμα, που θεραπεύει δερματικές παθήσεις. Η Λαύρα, ακολουθεί το βυζαντινό ωράριο, ενώ το τυπικό είναι αυστηρότατο (τυπικό Αγίου Σάββα). Σήμερα, η Λαύρα είναι κοινόβιο, δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα, όλα φτωχά, ταπεινά.
Η Λαύρα, ιδρύθηκε το 479 μ.Χ. από τον Άγιο Σάββα, στην έρημο της Ιουδαίας. Για μεγάλο διάστημα, ο άγιος εγκαταβίωσε μέσα σε μία σπηλιά και οι ασκητικοί του αγώνες, ήταν υπεράνθρωποι. Ο Άγιος, εορτάζει στις 5 Δεκεμβρίου εκάστου έτους.
Ο Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος, είναι ο άγιος της ερήμου, ο θεοφόρος πατέρας της άσκησης, σπουδαίος ασκητής της ερήμου. Είχε Θείο πόθο, αγαπούσε την ησυχία, την καρδιακή προσευχή. Ο προστάτης και θεραπευτής των καρκινοπαθών, που γιατρεύει και ανακουφίζει δεκάδες ανθρώπους.
Το αντικαρκινικό νοσοκομείο «ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ» στην Αθήνα, στους Αμπελόκηπους, έχει «πάρει» το όνομά του. Οφείλεται στο γεγονός ότι με τις πρεσβείες και τις μεσιτείες του, πολλοί θεραπεύτηκαν θαυματουργικά. Είναι το πρώτο, ολοκληρωμένο κέντρο αντιμετώπισης του καρκίνου.
Τον Οκτώβριο του 2013, τοποθετήθηκε στη Λαύρα το ιερό του λείψανο σε νέα λάρνακα. Αυτό, πραγματοποιήθηκε με την ευγενική πρωτοβουλία του ευσεβούς Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαου και τη χορηγία του Χαράλαμπου Μυλωνά και της συζύγου του Χαρίκλειας.
Λίγο πριν την οσιακή του κοίμηση, εμφανίζεται μπροστά του ο ΙΔΙΟΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, για να τον τιμήσει, για τους υπεράνθρωπους αγώνες και κόπους του. Συγχρόνως, ένα ΟΥΡΑΝΙΟ ΑΡΩΜΑ, μία ΟΥΡΑΝΙΑ ΕΥΩΔΙΑ, απλώθηκε παντού!
Ο Άγιος αδιαφορούσε για κάθε γήινη βεβαιότητα, βίωνε την άφατη, ουράνια χαρά, ήταν ΣΚΕΥΟΣ ΕΚΛΟΓΗΣ. Η Έρημος, ήταν η πατρίδα του, η άσκησή του υπέρ φύσιν. Μέγας νηστευτής, μεγάλη καθαρότητα, σώματος και ψυχής. ΔΟΧΕΙΟ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΚΑΡΠΟΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ!
Του χάρισε, λοιπόν, ο Χριστός το χάρισμα να ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΕΙΣ, καρκινικούς όγκους, καρκινώματα, με τις πρεσβείες του στο ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Χιλιάδες άνθρωποι θεραπεύτηκαν, έγιναν καλά, ευεργετήθηκαν.
Πίστη χρειάζεται… Πίστη, πίστη, πίστη!
Ο Χριστιανός, ακόμη και μέσα στα καμίνια του πόνου να βρίσκεται, αντέχει, πορεύεται. Ακόμη και μέσα από τα βάσανα, βγαίνει πιο υγιής, πιο δυνατός, πιο ισχυρός. Βγαίνει πιο στεριωμένος, πιο ακέραιος, με καθαρότερο πρόσωπο, με πτυχία στην υπομονή. Όποιος καρδιακά αγαπά, έχει μέσα του… Χριστό και αγόγγυστα θυσιάζεται.
Πότε θα αντιληφθούμε ότι οι Άγιοι θα πρέπει να γίνουν τα υγιή μας πρότυπα;
Πότε θα ανταποκριθούμε με χαρά στης αγάπης την πρόταση;
Πότε θα κατανοήσουμε πως, όταν είμαστε ασθενείς, θα προστρέχουμε στον γιατρό, αλλά και στους Αγίους;
Γιατί επιλέγουμε – από αδιαφορία ή από ανοησία – να στερηθούμε την πατρική αγάπη του Χριστού;
Γιατί με αδικώ;
Γιατί έχω αορασία Χριστού, γιατί ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΓΑΠΗ; Μόνο κοντά Του ξεθολώνει ο νους, καθαρίζει η καρδιά και μετά αρπάζει φωτιά.
«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, Ο ΠΟΙΜΗΝ Ο ΚΑΛΟΣ, ΠΟΡΕΥΟΜΕΝΟΣ ΕΠΙ ΤΟ ΑΠΟΛΩΛΟΣ ΕΩΣ ΟΥ ΕΥΡΗ ΑΥΤΟ».
Κοντά του, οι θλίψεις μεταμορφώνονται σε όαση, σε χαρά, σε πανηγύρι! Παύεις να είσαι ανειρήνευτος, σκοτεινός, θυμωμένος, απελπισμένος. Γλυκαίνεις, αγαπάς, μπαίνεις στη διαδικασία της μετανοίας, οι πάγοι λιώνουν!
Η παγωμένη ψυχή σου, ζεσταίνεται και ελπίζεις. Η αλαζονεία υποχωρεί, εξαφανίζεται και η αναστάσιμη χαρά γεμίζει τα σωθικά μας. Πόσο ολοσχερώς μπορεί να με καταστρέψει ο χωρισμός μου από τον Θεό.
«Όταν ο κόσμος πίστεψε πως τα ήξερε όλα, τότε ήταν που παραφρόνησε» (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς).
Μόνον η ανιδιοτελής αγάπη, μπορεί να μας σώσει, να μας βοηθήσει, να μας στηρίξει, να μας θεραπεύσει, να μας παρηγορήσει.
ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ!
