Γράφει ο Μιλτιάδης Βιτάλης
Τη Δευτέρα 1η Νοεμβρίου 2010, η Σχολή Γονέων – Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης, είχε καλεσμένο τον Γέροντα π. Ακάκιο Καυσοκαλυβίτη.
Ο π. Ακάκιος, μίλησε με θέμα: «Ο γέροντάς μου, ο π. Πορφύριος». Η καρδιακή αυτή ομιλία, έγινε μέσα σε ατμόσφαιρα κατάνυξης και μυσταγωγίας. Άλλωστε, ο ομιλητής, ήταν υποτακτικός του Οσίου Γέροντος Πορφυρίου στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους. Είναι σημαντικό, ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ αδέλφια μου, να διαβάσετε τα όσα κατέθεσε ο π. Ακάκιος στην πιο πάνω εκδήλωση, για το οσιακό τέλος του Οσίου Πορφυρίου (συνοπτικά):
«...Ο όσιος Γέροντας Πορφύριος βρισκόταν διαρκώς σε διαδικασία μετανοίας. Ζητούσε από τον Θεό να του συγχωρέσει τις αδυναμίες, τις αμαρτίες, τις ελλείψεις του (καθώς εκείνος τις έβλεπε, γιατί εμείς δε μπορούσαμε να δούμε καμία). Έτσι ζουν οι άγιοι...
Βυθιζόταν στην προσευχή, βίωνε την βαθύτερη ταπείνωση, βίωνε τον βυθό της ταπεινώσεως!
Όλες οι ασθένειες, οι πόνοι, τα βάσανα που είχε, ήταν ένα τίποτε μπροστά στον ΠΟΝΟ της Εσταυρωμένης Αγάπης, του μεγάλου Αγίου, του π. Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου.
Επτά περίπου χρόνια μετά την οσιακή του κοίμηση,ο π. Πορφύριος, κατά τη διάρκεια μίας Θείας Λειτουργίας, μας βοήθησε να βιώσουμε κι εμείς, έστω και για λίγο, το Μεγαλείο της Εσταυρωμένης Αγάπης!
Βιώσαμε την «ΑΡΠΑΓΗ», τη Σταύρωση του Κυρίου μας. Έλεγε ο Όσιος Γέροντας Πορφύριος, ότι η εποχή μας είναι ίδια με την εποχή που γεννήθηκε ο Χριστός! Στην κακία, στην αμαρτία! Κι αν συνεχίσουμε έτσι, μπορείοι ημέρες μας να είναι ημέρες του Αντιχρίστου! Μπορεί... Δεν το ξέρουμε, όμως, πότε θα έρθει. Ζούμε μία ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ, όπου ΔΕΝ κυβερνούν οι ενάρετοι άνθρωποι.
Ένα μήνα πριν φύγει, μου λέει, πάρε χαρτί και μολύβι κι όσα σου λέω, μέχρι να φύγω, εσύ π. Ακάκιε, να τα καταγράφεις:
«ΕΓΩ ΤΩΡΑ ΦΕΥΓΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ... ΓΙΑΤΙ, ΣΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ... ΣΗΚΩΣΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΝΤΙΕΡΑ. ΜΟΝΟ ΟΜΩΣ ΕΑΝ ΕΝΩΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ»!
Η τελευταία προσευχή του, ήταν: «ΙΝΑ ΩΣΙΝ ΕΝ» (να γίνουν ένα – προέρχεται από την Αγία Γραφή και χρησιμοποιείται για να δηλώσει την ενότητα και την τελειότητα).
Εκφράζει την επιθυμία του Χριστού, να είναι οι πιστοί ενωμένοι με Εκείνον και μεταξύ τους, όπως ακριβώς ο Πατέρας και ο Υιός είναι «ΕΝ» (ένα). Η φράση αυτή, είναι συγκλονιστική και συμβολίζει τη βαθιά πνευματική ενότητα).
ΗΡΘΕ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΥΧΤΑ της επίγειας ζωής του Οσίου Γέροντος Πορφυρίου. Στις 9 το βράδυ, προσπαθούσε να μιλήσει, ήταν δύσκολο, ήθελε να επικοινωνήσει μ’ έναν δόκιμο μοναχό.
Αμέσως να τον φωνάξω, γέροντα, τον Θεόδωρο... Αλλά, έφτασε σε «μεγάλη κρίση». Η κρίση αυτή, κράτησε 7 ώρες, μέχρι το ξημέρωμα, στο κελάκι του στα Καυσοκαλύβια.
Τους φώναξα, όλους τους μοναχούς, στο κελάκι του, γιατί μου το ζήτησε ο Γέροντας Πορφύριος. Ζήτησε, να λέω συνέχεια την ευχή του Ιησού (1.000 φορές). Δεν μπορούσε ούτε ν’ αναπνεύσει, έχανε τις αισθήσεις του για λίγο...
ΚΟΙΤΟΥΣΕ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΠΑΝΩ, ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΓΑΛΗΝΕΥΕΙ, ΝΑ ΗΡΕΜΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΑΚΤΙΝΟΒΟΥΛΟΥΣΕ ΕΝΑ ΑΠΑΛΟ ΦΩΣ! Στιγμές χαριτωμένες... Έλεγε: «ΕΡΧΟΥ ΚΥΡΙΕ», έγειρε κι έκλεινε τα μάτια του.
Τότε, έγινε κάτι το συνταρακτικό.
Μου ζήτησε να του κλείδω τα μάτια και ήρθε το ΤΕΛΟΣ!
Είχε ζητήσει να γίνει ασκητικά η κηδεία του και είχε φροντίσει για όλα, με λεπτομέρειες.
Το τέλος του, ήταν μαρτυρικό, οσιακό, υπερβατικό...».
Ο Όσιος Πορφύριος, είναι μία αγιασμένη, θεόπνευστη μορφή της Χριστιανοσύνης. Ένα άστρο φωτεινό, που ξεχώριζε και σκορπούσε γύρω του το φως της Αληθείας Του. Βίωνε συχνά το Άκτιστο, το Θαβώρειο Φως της Μεταμορφώσεως!
Λίγη ώρα, λίγες ουσιαστικές ώρες, πριν την Οσιακή του κοίμηση κι ενώ βρισκόταν σε κρίσιμη κατάσταση, το άγιο πρόσωπό του «λούστηκε» στο Φως! Ένα γαλάζιο απαλό φως, που δυνάμωνε σιγά – σιγά και φώτιζε το κελάκι του Οσίου Γέροντος.
Βίωνε την ΑΡΠΑΓΗ, τα ταξίδια στο σύμπαν, βίωνε άρρητα ρήματα ζωής αιωνίου, ο γλυκύτατος ασκητής της Αληθινής Αγάπης.
Είχε θεϊκή πληροφορία πότε θα φύγει, για να πάει κοντά Του. Διψούσε να αναπαυτεί στον Παράδεισο. Πονούσε, γιατί είχε την αίσθηση ότι κανείς δεν κατανοούσε την ανάγκη να γίνει άξιος μαθητής Του. Ότι σχεδόν κανείς δεν είχε φλόγα Χριστού μέσα του, θυσιαστική αγάπη. Τον πλήγωνε η πνευματική αδιαφορία, η άγνοια, το σκοτάδι, η ολιγοπιστία.
Επέστρεψε στα αγαπημένα του καυσοκαλύβια, στο άγιο Όρος, για να προετοιμασθεί για την κοίμησή του. Θεωρούσε, ο άγιος, ότι ήταν ο πιο αμαρτωλός από τους αμαρτωλούς!
Ο καθαρός, ο πεντακάθαρος αυτός Αρχιμανδρίτης, που θαυματουργούσε κι έσωζε ζωές, που θεράπευε ασθενείς, θεωρούσε τον εαυτό του τον πιο αμαρτωλό!
Τα όσα καταθέτει ο π. Ακάκιος ο Καυσοκαλυβίτης, είναι ασφαλώς συγκλονιστικά. Γνώριζε καλά τον Όσιο Πορφύριο, έμαθε πολλά κοντά του, ο σπουδαίος ατός Γέροντας π. Ακάκιος. Είναι, λοιπόν, ο κατάλληλος άνθρωπος για να μας «μάθει» σημαντικά και συγκινητικά γεγονότα της ζωής του Οσίου Γέροντος Πορφυρίου.
Ενός Οσίου, που θυσίασε τα πάντα για τη Δόξα του Θεού. Έλαβε νωρίς, από μικρός, τη Θεία Χάρη, από τον Όσιο γερο-Δήμα, τον ασκητή τον Ρώσο, στο Κυριακό των Καυσοκαλυβίων. Και, από τότε, όσο μεγάλωνε, τόσο ο Θεός τον προίκιζε με θεϊκά χαρίσματα και Δώρα.
Άρα, από μικρή ηλικία, ο Γέροντας π. Πορφύριος, είχε γευτεί ουράνιες Δωρεές, προγεύσεις Παραδείσου. Όμως, αγωνίστηκε σκληρά, πάλεψε για να κρατήσει τα πολλά και μεγάλα χαρίσματα.
Είχε το προορατικό, το διορατικό, το ιαματικό, το αποστολικό, το χάρισμα της διακρίσεως των πνευμάτων. Είχε το προφητικό χάρισμα, το χάρισμα να «ταξιδεύει» σε Γαλαξίες, να «βλέπει» τι κρύβει η γη στα σπλάχνα της...
Ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους αγίους, ο Όσιος Γέροντας Πορφύριος ο Καυσιολαυβίτης, που φανέρωνε τα αφανέρωτα, που βίωνε υπερβατικές καταστάστασεις, σαν να είναι κάτι το συνηθισμένο και φυσιολογικό.
Δεκάδες άνθρωποι θεραπεύτηκαν, θεραπεύονται με τις πρεσβείες του και δοξάζουν τον Θεό για τις ευεργεσίες Του.
«ΕΓΗΡΑΣΑ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΙ ΔΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ ΚΑΙ ΧΑΡΙΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΓΡΑΦΩ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ» (Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, ο Ρώσος).
