Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Δυστυχώς, το «κακό» έχει δυνατές ρίζες, απλώνεται και σαπίζει το ΔΕΝΔΡΟ που λέγεται ΕΛΛΑΔΑ, Ελληνισμός, Έθνος, Πατρίδα. Υπήρχαν και στο παρελθόν, υπάρχουν και σήμερα, ακόμα μεγαλύτερα. Έλεγε, με πόνο ψυχής, ο Όσιος γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης:
«Η ΕΛΙΑ (ΕΛΛΑΔΑ) ΞΕΡΑΘΗΚΕ, όμως θα πετάξει ΝΕΑ βλαστάρια. Ο Θεός αγαπά την Ελλάδα. Αφού δεν χαθήκαμε, με τόσες περασμένες μπόρες, ούτε και στην τωρινή θύελλα θα χαθούμε. Έχει παραγίνει το κακό. Η σιωπή, πολλές φορές, φέρνει ευθύνη. Αν δεν φωνάξουμε, ΘΑ ΣΗΚΩΘΟΥΝ ΟΙ ΠΑΤΕΡΑΔΕΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΑΦΟΥΣ ΤΟΥΣ και θα μας δείρουν και θα μας καταραστούν. Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΛΕΜΙΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ. ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ. Η ωραία λέξη «λεβεντιά» λερώθηκε…».
Ο άνθρωπος, έλεγε ο Άγιος Παΐσιος, που ενεργεί με την καρδιά και όχι με το μυαλό, τα πάντα μπορεί, γιατί η καρδιά είναι η πιο μεγάλη δύναμη τού ανθρώπου. Η Ορθοδοξία, έλεγε, ΔΕΝ πρέπει να χρησιμοποιείται ως όργανο εθνικών επιδιώξεων, γιατί η πίστη έρχεται πρώτη. Όταν όμως οι άλλοι προτάσσουν της Ορθοδοξίας, τον εθνικισμό τους, τότε εμείς οι Έλληνες δικαιούμαστε αμυνόμενοι να επικαλεσθούμε τον Ελληνισμό μας. Γιατί αλλιώς αφήνουμε τους άλλους να χρησιμοποιούν σαν όπλο των εθνικιστικών τους σκοπών την Ορθοδοξία τους. Η πολιτική κατάσταση, σήμερα, στην πατρίδα μας είναι περίπλοκη και προβληματική. Υπάρχει κρίση θεσμών, αξιών, προτύπων, κρίση κοινωνική, διαφάνειας, οικονομική.
Η Ελλάδα, της Μεταπολίτευσης, έχει σοβαρά προβλήματα, ενώ η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΛΙΤ, είναι κατώτερη των περιστάσεων! Οι θεσμοί υπολειτουργούν, οι «εξουσίες» είναι ανεπαρκείς και η δημοκρατία μας, πάσχει σοβαρά. Τα κόμματα μοιάζουν με πτωχευμένες επιχειρήσεις, ενώ «τέρατα» και «σημεία» συμβαίνουν σε όλο το φάσμα τής πολιτικής ζωής τού βασανισμένου τόπου. Ο κόσμος έκπληκτος παρατηρεί τα τραγελαφικά καμώματα των εκπροσώπων του στην Βουλή των Ελλήνων.
Η αθεΐα, η αθρησκεία καλπάζει και όσοι δημόσια ομολογούν Χριστό, θεωρούνται γραφικοί. Λείπουν τα υγιή πρότυπα, οι φιλότιμοι, οι ευγενείς, οι άνθρωποι τού Θεού, οι κήρυκες της Αλήθειας Του. Λείπουν οι έντιμοι, οι σώφρονες, οι αγωνιστές, οι εργατικοί, οι αληθινοί πατριώτες.
Πιθηκίζουμε, τα σάπια τής Δύσης. Ήδη από την δεκαετία του 1980 η Ελλάδα, άρχισε σταδιακά να απεμπολεί τον παλιό της εαυτό και να μιμείται ανόητα, ό,τι πιο σάπιο, πιο άρρωστο, πιο προβληματικό, πιο άχρηστο ερχόταν από την Δύση. Έτσι δεν πάμε πουθενά, δεν υπάρχει φως στο βάθος του ΤΟΥΝΕΛ!!! Υπάρχει στον κόσμο θλίψη, ανησυχία, ταραχή, θυμός… οργή.
Πόσο δίκιο είχε ο θεόπνευστος γέροντας Παΐσιος που έλεγε, ότι θα έρθει στιγμή που ο κόσμος, ο λαός, θα είναι τόσο απογοητευμένος από τους πολιτικούς που θα φθάσει στο σημείο να τους… ΣΙΧΑΘΕΙ ΟΛΟΥΣ! Σκάνδαλα, παρακμή, διαχρονικές απάτες και ληστείες, όπου επικρατούν οι κομπιναδόροι, οι διεφθαρμένοι, ενώ η πλειοψηφία… πεινάει!
Ζουν οι περισσότεροι Έλληνες, σε μία καθημερινότητα που μοιάζει περισσότερο με βάσανο, με σταυρό, με δοκιμασία, με μαραθώνιο, χωρίς προοπτική τερματισμού της κρίσης… Η Ορθοδοξία διώκεται από τους δήθεν Ορθοδόξους, από τις αιρέσεις, τον Οικουμενισμό.
Ζούμε ΕΣΧΑΤΟΥΣ καιρούς, λείπει το θυσιαστικό πνεύμα. Η Ελλάδα έδωσε τα φώτα στην οικουμένη, δύο φορές, και με την Αρχαία Σοφία και με την Χριστιανική Αγάπη… Τώρα, πού την οδηγεί η πολιτική ελίτ της χώρας; Στο σκοτάδι, στο χάος, στην παρακμή, στο πουθενά, στο τίποτα;
Κυβερνούν οι μετριότητες, αντιπολιτεύονται οι «προχειρολόγοι» του προοδευτικού χάους! Αριστερούληδες, ψευτο-προοδευτικοί, χαοτικοί, άθεοι, προσκυνημένοι. Κάποιοι, μάλιστα, έχουν την «μπαρούφα» στο στόμα τους, αχώριστο σύντροφο ζωής. Η μετοχή των πολιτικών στον διασυρμό μίας αδιάκοπης διαστρέβλωσης της ελληνικής ιστορίας, συνεχίζεται.
Κάποιοι ψευτο-προοδευτικοί τού δήθεν και του τίποτα, θεωρούν «μεσαίωνα» τις διαχρονικές αξίες, πάνω στις οποίες το Έθνος στάθηκε όρθιο! Μιλάνε για ισότητα, για ελευθερία, για αξίες… ενώ πολλοί από τους δήθεν – αριστερούς είναι διαπλεκόμενοι, γελωτοποιοί τής πολιτικής. «Ντενεκέδες» παρουσιάζονται σαν σωτήρες τής πολιτικής ζωής τού τόπου.
Ενότητα με τους άλλους Ορθόδοξους Χριστιανούς και αποστάσεις από τους αιρετικούς που είναι, ουσιαστικά, προβατόσχημοι λύκοι. Να πάψουμε να είμαστε μόνο θεωρητικοί Χριστιανοί, μόνο στα λόγια, χωρίς έργα. Μεγάλα λόγια και ελάχιστα έργα. Λόγια χωρίς αντίκρισμα. Λείπει η Διακονία, η Θυσία, η Αγάπη, η Αλήθεια τού Χριστού.
Δεν ξέρουμε, αγνοούμε παντελώς ποιος είναι ο Χριστός: «ΕΙΝΑΙ Ο ΕΛΘΩΝ ΚΑΛΕΣΑΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥΣ ΕΙΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ. Ο ΕΣΤΗΚΩΣ ΕΠΙ ΤΗΝ ΘΥΡΑΝ ΚΑΙ ΚΡΟΥΩΝ. Ο ΕΙΠΩΝ ΣΤΟΝ ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟ: «ΕΓΩ ΕΛΘΩΝ ΘΕΡΑΠΕΥΣΩ ΤΟΝ ΠΑΙΔΑ ΣΟΥ». Ο ΠΟΙΜΗΝ Ο ΚΑΛΟΣ, Ο ΠΟΡΕΥΟΜΕΝΟΣ ΕΠΙ ΤΟ ΑΠΟΛΩΛΟΣ ΕΩΣ ΟΥ ΕΥΡΗ ΑΥΤΟ».
Είναι ο Χριστός, ο Βασιλέας των όλων, ο ΕΠΙ ΠΑΝΤΩΝ ΘΕΟΣ, Ο ΩΝ, Ο ΗΝ ΚΑΙ Ο ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ.
