Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Τι χρειάζεται η ψυχή μας για να «χαρεί», για να ανθίσει, για να γίνει… παράδεισος; Χρειάζεται, να είμαστε πλούσιοι, να είμαστε «πετυχημένοι», με θέσεις κοσμικής εξουσίας; Χρειάζεται να είμαστε μέσα στην άνεση, στην εκκοσμίκευση, στα γλέντια, στις διασκεδάσεις, στις σαρκικές ηδονές;
Μήπως, ο σύγχρονος πολιτισμός κρύβει παγίδες; Η ψυχή μας για να ανθίσει… χρειάζεται τον Ιησού Χριστό, χρειάζεται το Αληθινό Φως, χρειάζεται την αληθινή αγάπη, χρειάζεται ειρήνη, γαλήνη, εμπιστοσύνη, ηρεμία, καλούς λογισμούς, ταπείνωση, νήψη. Σήμερα ζούμε σε μία τρέλα, σε μία παραφροσύνη. Έχει χαθεί το χαμόγελο, η χαρά της ζωής, η ευγένεια, η αισιοδοξία.
Ο Θεός μάς καταδιώκει φιλάνθρωπα και εμείς τι κάνουμε; Μήπως είμαστε μίζεροι, φοβικοί, ενοχικοί, καχύποπτοι; Μήπως ήρθε ο καιρός για να «ψηλαφήσουμε» τους χτύπους της καρδιάς μας, να «ακούσουμε» την φωνή της ψυχής μας; Εάν η σάρκα θέλει το μερτικό της, η ψυχή δεν χρειάζεται αγάπη και φροντίδα;
Χρειάζεται «πότισμα» η ψυχή μας, μέσω της καρδιακής προσευχής, χρειάζεται τον Δημιουργό της, τον Αληθινό Θεό, όχι μόνο για να ζήσει, αλλά για να ανθίσει, να βρει τον Παράδεισό της. Σήμερα, έχουμε κάνει το χρήμα βασιλιά, σκοπό ζωής και χάνουμε, την ουράνια προοπτική… χάνουμε δηλαδή, τα πάντα!!!
Μόνο κοντά στον Ιησού Χριστό, στην Παναγία, στους Αγίους, στους Αρχαγγέλους, βρίσκουμε τον αληθινό σκοπό της ζωής μας. Βρίσκουμε την ειρήνη, την αναστάσιμη χαρά. Ο διάβολος μάς πολεμάει σκληρά και μέσω δαιμόνων. ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΤΡΑΥΜΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΣΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΛΠΙΖΕΙ!!! Η ελπίδα μας, η χαρά μας, η πίστη, η μετάνοια, η ταπείνωσή μας… ακυρώνει τα σχέδια των δαιμόνων!
Δεν είναι, όλα αυτά, εν Χριστώ αδέλφια μου, ούτε πολύπλοκα, ούτε μπερδεμένα. Είναι ξεκάθαρα, εμείς τα κάνουμε… να φαίνονται έτσι. Η πνευματική ζωή, δεν είναι εύκολη, αλλά όταν υπάρχει καλή προαίρεση, φιλότιμο, πίστη, τότε όλα γίνονται πιο απλά.
Κάποτε, μία πολύτεκνη μητέρα, φιλοξένησε τον Όσιο γέροντα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη. Τον παρακάλεσε, όταν ήρθε η ώρα να φύγει από το σπίτι της να προσεύχεται για αυτήν και για την οικογένειά της. Ξεκίνησε να φύγει ο Άγιος γέροντας και ξαναγύρισε πίσω: Εγώ θα προσεύχομαι, της είπε, όμως πρόσεξε, παιδί μου, μήπως μιλήσω για σένα στον Βασιλιά κι Εκείνος μου πει: Της τηλεφωνώ, να της μιλήσω, αλλά δεν απαντάει.
Το να ζητάμε από τους άλλους να προσεύχονται, για εμάς, και εμείς να… αδιαφορούμε, δεν είναι λύση! Έλεγε, σωστά, ο γέροντας π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος: «ΕΜΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΟΥ, ΣΟΥ ΔΕ ΚΟΙΜΩΜΕΝΟΥ, ΟΥΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ».
Πολλοί, συνάνθρωποί μας, κάνουν το λάθος να ζητούν από ιερείς, μοναχούς, λαϊκούς και φυσικά από Αρχιερείς, να προσεύχονται γι’ αυτούς και την οικογένειά τους. Εκείνοι, όμως παραμένουν ξαπλωμένοι στους καναπέδες και τεμπελιάζουν… αδιάφοροι για την σωτηρία της ψυχής τους. Πώς να υπάρχει έτσι πνευματική προοπτική, αφύπνιση, πρόοδος; Άρα χρειάζεται και η δική μας «συμμετοχή» για να σωθούμε.
Πώς διαχειριζόμαστε, τις δυσκολίες της ζωής μας; Με υπομονή, με εμπιστοσύνη στο θέλημά Του. ΤΙ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΧΑΙΡΕΤΑΙ; Έχουμε αγαθά, αλλά δεν έχουμε χαρά. Η χαρά, όμως, γεννιέται από την αγάπη που θυσιάζεται, χωρίς να ακούγεται από την αγάπη που αγρυπνεί, χωρίς να το δηλώνει. Εάν δεν φωλιάσει μέσα μας ο Χριστός, ευτυχία δεν υπάρχει και ούτε φυσικά χαρά. Καιρός, να καταφύγουμε στην προσευχή, την καρδιακή. Όλοι στα γόνατα, μπροστά στις Ιερές Εικόνες για να ζητήσουμε το ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ!
Καιρός τα σπίτια μας να έχουν ψυχή, να έχουν ζωή Χριστιανική, να ακούγονται ψαλτικά, προσευχές… χαρούμενα τραγούδια. Σπίτια γεμάτα αγάπη, γεμάτα αγκαλιές, χαμόγελα, αισιοδοξία. Σπίτια γεμάτα γλυκασμό, με αισθήματα βαθιάς ευγνωμοσύνης για τις Δωρεές Τού Ζώντος Θεού.
Εμείς αγιάζουμε τα σπίτια μας και εμείς τα… ξεπαγιάζουμε!!! Οι Άγιοι να γίνουν τα πρότυπά μας. Έχουν καθαρότητα, αυθεντικότητα, καρδιακή προσευχή, πολλά και μεγάλα χαρίσματα. Συνδυάζουν την αυστηρότητα, με την γλυκύτητα, ενώ η αγάπη τους είναι ΩΚΕΑΝΟΣ! Έλεγε ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, ο Μέγας, ο θαυματουργός: «Η αγάπη μας πρέπει να είναι ίδια προς όλους. Μόνο τότε είναι αγάπη Θεού. Αν αγαπάμε κάποιους περισσότερο και άλλους λιγότερο, πρέπει να υποψιαστούμε εγωϊσμό. Μίλησε για την πνευματική ενέργεια που χρειάζεται για να ξεπεράσουμε την βαρύτητα τής φύσεως…».
Δεν είμαστε μόνοι σ’ αυτήν την ζωή, ακόμα κι αν όλοι μάς έχουν εγκαταλείψει… κι αν όλοι έχουν φύγει μακριά μας. Έχουμε τους Αγίους κοντά μας, την Κυρία Θεοτόκο, τον Κύριό μας. Να σπάσουμε το κέλυφος τού ορθολογισμού και να πάμε κοντά Τους. Οι προσευχές των Αγίων έχουν την δύναμη πύρινης φλόγας.
