Γράφει ο Μιλτιάδης Βιτάλης
Καταθέτω στην αγάπη σας, ένα θαυμαστό γεγονός, ένα μεγάλο θαύμα που έγινε στα Φάρασα της Καππαδοκίας. Ένα θαύμα της Κυρίας Θεοτόκου, που το βίωσε ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης. Καταθέτω, συνοπτικά, τα θαυμαστά του Θεϊκού θελήματος, την Πρόνοια του Χριστού και την Αγάπη της Παναγίας:
«Βρισκόμαστε σ’ ένα ξωκκλήσι της Παναγίας στα Φάρασα, που βρισκόταν ψηλά σ’ ένα λόφο… Και, μάλιστα, επάνω σ’ έναν μεγάλο βράχο, «γαντζωμένο» και κρυμμένο, μέσα σε μία σπηλιά!
Οι Φαρασιώτες, είχαν κατασκευάσει σανιδένιο εξώστη, έξω από το βράχο. Στο Εξωκκλήσι αυτό, συχνά, λειτουργούσε ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης, ο Χατζεφεντής, συνοδευόμενος από τον ψάλτη του, τον ευσεβέστατο Πρόδρομο Κορτσινόγλου (άνθρωπος του Θεού, αφιερωμένος στην Πίστη).
Μία φορά, ο Όσιος Αρσένιος, μετά τη Θεία Λειτουργία, βγαίνει στον εξώστη, που κρεμόταν πάνω από τον γκρεμό κι έμοιαζε με αετοφωλιά!
Εκεί, όμως που ακουμπούσαν τα ευλογημένα χέρια του, ξεκαρφώθηκε μια σανίδα και ο Πατήρ έπεσε κάτω στον γκρεμό (βάθους 150 μέτρων περίπου)!
Ένας γεωργός που τον είδε από απέναντι να πέφτει άφησε τα βόδια του στον ζυγό και έτρεξε, για να συμμαζέψει το σκορπισμένο του κορμί, όπως νόμιζε. Ο Πρόδρομος δεν είχε καταλάβει τίποτε, γιατί ήταν μέσα στον Ναό και τον συγύριζε. Όταν λοιπόν έφθασε ο γεωργός εκεί κοντά στον γκρεμό κάτω, είδε το κορμί του του Πατρός Αρσενίου ολόκληρο αλλά ακίνητο, και πήγε να το πιάσει. Ο Πατήρ όμως είπε στον γεωργό: «Μη μ’ αγγίζεις. Δεν έχω τίποτε».
Έμενε ακίνητος ο Πατήρ, όχι γιατί είχε χτυπήσει, αλλά από μεγάλη συγκίνηση, διότι την ώρα που έπεφτε κάτω στον γκρεμό, τον πήρε στην αγκαλιά της μια Γυναίκα, τον κατέβασε και τον άφησε. Είχε νιώσει τον εαυτό του, όπως έλεγε, εκείνη την ώρα, σαν να ήταν μωρό παιδί στην αγκαλιά της μητέρας του. Σηκώθηκε λοιπόν μετά από την συγκίνηση εκείνη και ανέβηκε από τον γκρεμό και τα εκατόν εξήντα σκαλοπάτια, που μόνον αυτά συμπλήρωσαν πενήντα μέτρα ύψος, και πήγε ξανά στο Εξωκκλήσι της Παναγίας και διηγήθηκε ό,τι έγινε στον Πρόδρομο, ο οποίος ήταν αφοσιωμένος στο συγύρισμα του Ναού και δεν είχε ακόμη καταλάβει τίποτε. Ο γεωργός επίσης πήγε μετά στα Φάρασα και το ομολογούσε».
Πρόκειται ασφαλώς για ΜΕΓΑΛΟ ΘΑΥΜΑ!
Με αφορμή την εορτή του Αγίου Αρσενίου, που ήταν τη Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου, καταθέτω, στην αγάπη σας, το πιο πάνω θαύμα!
Ο Γέροντας Αρσένιος (Χατζεφεντής), ήταν ΠΟΙΜΕΝΑΣ στα χωριά των Φαράσων της Καππαδοκίας, για περίπου πενήντα χρόνια!
Ουσιαστικά, ήταν ΑΝΑΔΟΧΟΣ του Αγίου Παϊσίου (νονός του). Του έδωσε το όνομά του και, μάλιστα, το έκανε με το «ζόρι»!
Ο Χατζεφεντής, είπε στην ευσεβέστατη γιαγιά του Αγίου Παϊσίου:
«Ε… ε!! Χριστίνα, τόσα παιδιά σού βάπτισα. Δεν θα δώσεις σε ένα παιδί το όνομά μου»;
Και στους γονείς του π. Παϊσίου (οικογένεια Εζνεπίδη), είπε: «Καλά, εσείς θέλετε να αφήσετε άνθρωπο στο πόδι του παππού, εγώ δε θέλω ν’ αφήσω καλόγηρο στο πόδι μου»;
Και, γυρίζοντας στη νονά (την Αναστασία, σύζυγο του Πρόδρομου Κορτσινόγλου, τον ψάλτη του Οσίου Αρσενίου), της λέει επιτακτικά: «ΑΡΣΕΝΙΟ ΝΑ ΠΕΙΣ!!!». Έδωσε, λοιπόν, στον π. Παΐσιο, το όνομά του.
Τον Αύγουστο του 1924 (ανταλλαγή πληθυσμών), άρχισε ο ξεριζωμός των Φαρασιωτών της Καππαδοκίας, από τις πατρογονικές τους εστίες.
Επικεφαλής, ήταν ο π. Αρσένιος ο Καππαδόκης. Έμειναν για λίγο στον Πειραιά, μετά στην Κέρκυρα και, τέλος, στην Κόνιτσα. Στο νησί της Κέρκυρας (όπως το είχε προφητεύσει), κοιμήθηκε οσιακά. Ήταν 83 ετών. Η αγιασμένη ψυχή, με το ανδρείο φρόνημα, θυσιαστικό, ενώ η ευχή του ήταν δυνατή, θεράπευε ασθενείς και οδοιπόρους.
Η αγιοκατάταξή του, έγινε στις 11 Φεβρουαρίου του 1986, από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ήταν η ζωντανή παρουσία του ΘΕΟΥ στη γη!
Στην Κέρκυρα, στο νοσοκομείο του Φρουρίου, λίγο πριν την οσιακή του κοίμηση, ο θάλαμος όλος ΕΥΩΔΙΑΖΕ!
Μία άρρητη ευωδία, είχε καλύψει το χώρο και το διάδρομο της πτέρυγας του νοσοκομείου. Ο Άγιος, είχε πάνω στο σκελετωμένο αλλά στιβαρό στήθος του την Καινή Διαθήκη!
Την Ανακομιδή των Λειψάνων του Αγίου Αρσενίου, έκανε τον Οκτώβριο του 1958, στο Κοιμητήριο της Κέρκυρας (όπου ήταν ο τάφος του), ο π. Παΐσιος, με άδεια τού τότε Μητροπολίτη Κερκύρας. Το ίδιο βράδυ, στο ξενοδοχείο όπου διέμενε ο γέροντας Παΐσιος, πήγε ν’ ανοίξει και να προσκυνήσει τα Άγια Λείψανα του πατρός Αρσενίου. Τότε, δέχτηκε δαιμονικές επιθέσεις και πήγαν οι δαίμονες να… τον πνίξουν!
Εκείνη την ώρα, φωνάζει: «ΑΓΙΕ ΑΡΣΕΝΙΕ ΧΑΤΖΕΦΕΝΤΗ, ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΕ»! Και, τότε, αμέσως ελευθερώθηκε (θα πρέπει να τονίσουμε ότι το 1958, ο Γέροντας Παΐσιος, δεν είχε φτάσει ακόμα στα μέτρα της μεγάλης αγιότητος, που έφτασε αργότερα, από το Σινά και μετά).
Αργότερα, κατά το διάστημα που ο Άγιος Παΐσιος έμεινε στο Ησυχαστήριο της Σουρωτής, συνέβη ένα θαυμαστό γεγονός. Το κελάκι του, ξαφνικά, πλημμύρισε από μία ιδιαίτερα έντονη ευωδία ΜΥΡΟΥ. Γέμισε ο χώρος, οι διάδρομοι, τα μπαλκόνια, με το ΟΥΡΑΝΙΟ ΑΥΤΟ ΜΥΡΟ. Ήταν η στιγμή που ο Γέροντας Παΐσιος έκανε κάποιες τελευταίες διορθώσεις στον βίο του Αγίου Αρσενίου (λίγο μετά κυκλοφόρησε το βιβλίο του Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, με τίτλο «Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΗΣ», Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης). Στη Σουρωτή, υπάρχει περίλαμπρος Ναός του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη, όπου φυλάσσονται τα Άγια Λείψανά του, η Θαυματουργή του Κάρα!
Τόπος προσκυνήματος, τόπος καρδιακής προσευχής! Λίγα μέτρα από την Εκκλησία, τον Ιερό Ναό που είναι αφιερωμένος στον Όσιο Αρσένιο, βρίσκεται ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ. Μία σύγχρονη κολυμβήθρα του Σιλωάμ (η δεξαμενή στα Ιεροσόλυμα, όπου ο Ιησούς έστειλε έναν τυφλό να πλυθεί, ώστε να ανακτήσει την όρασή του).
Ο Άγιος Παΐσιος είχε για πρότυπό του τον Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη και συχνά τον επικαλείτο. Ο Χατζεφεντής έκανε ενίοτε σαλότητες, έκανε προσποιητές ιδιοτροπίες, έκανε τον θυμώδη, τον γαστρίμαργο για να μη τον λένε άγιο!
Χρησιμοποίησε τη σαλότητα για να κρύψει την αγιότητά του και για να εξασφαλίσει την ησυχία του και να συνεχίσει την καλογερική του άσκηση, που ήταν κρυφή και υπέρ φύσιν.
Είχε το προφητικό χάρισμα και είχε προφητεύσει πολλές καταστάσεις. Σε μία φυλλάδα με χρησμούς (που, δυστυχώς χάθηκε), είχε προφητεύσει πολέμους και συμφορές. Είχε προφητεύσει τον πόλεμο του 1940, λέγοντας ότι «τα αρνιά του Πάσχα το 1941 θα ήταν μαύρα». Είχε προφητεύσει τον ξεριζωμό των Φαρασιωτών, το πότε θα πεθάνει (θα κοιμηθεί) και πού!
Είχε το χάρισμα ΝΑ ΛΥΝΕΙ ΤΗ ΣΤΕΙΡΩΣΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ! Διάβαζε τους αρρώστους και γίνονταν καλά!
Τα έξι Χριστιανικά χωριά των Φαράσων, αποτελούσαν ένα μικρό ελληνικό κομμάτι, μέσα στην Τουρκία, στην Καππαδοκία.
Ο Όσιος Αρσένιος ο Χατζεφεντής, ήταν ένας μεγάλος, σπουδαίος ασκητικός Πατέρας, με μεγάλες αρετές. Την Ευχή του να έχουμε!
