Γράφει ο Μιλτιάδης Βιτάλης
Οι Άγιοι του Ζώντος Θεού, είναι παρόντες στη ζωή μας, αρκεί να το ζητήσουμε. Βιώνουμε μία πρωτοφανή σήψη, παρακμή θεσμών, αξιών, σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του τόπου. Η απάντηση, είναι η επιστροφή… ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ!
Στις ρίζες, στις αξίες, στις παραδόσεις, στην Πίστη μας, στην Ορθοδοξία, στους Αγίους μας!
Να γίνουν, οι Άγιοι του Θεού, τα πρότυπά μας και, η ζωή και τα έργα τους, το ζωντανό μας παράδειγμα.
Δε μπορεί οι ανάρμοστες συμπεριφορές των πολιτικών ταγών, να μας σφραγίζουν, να μας καθορίζουν. Να μελετάμε τους βίους των αγίων μας, ώστε να έχουμε κίνητρα υγιή – πνευματικά!
Σήμερα, θα καταθέσω στην αγάπη σας κάτι θαυμαστό, που αφορά τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.
Είναι γνωστό, ότι ο Όσιος Γέροντας, μιλούσε μόνο Ελληνικά, δε γνώριζε άλλη γλώσσα. Όμως, πολλοί και συχνά τον είχαν ακούσει να συνομιλεί και να συνεννοείται θαυμάσια με ΕΤΕΡΟΓΛΩΣΣΟΥΣ!
Καταθέτει ένας προσκυνητής που συχνά επισκεπτόταν το κελί της Παναγούδας (Μικρή Παναγιά), στο Άγιον Όρος: «ΗΜΟΥΝ ΠΑΡΩΝ, κάποτε, στο κελάκι του Γέροντος Παϊσίου, μαζί με άλλους τρεις προσκυνητές κι ένα Γάλλο, που ΔΕΝ μιλούσε λέξη Ελληνικά. Ήρθε η σειρά του Γάλλου, για να μιλήσει με τον Γέροντα. Πράγματι, κάθισαν λίγο πιο πέρα, μόνοι τους, στα κούτσουρα. Για δεκαπέντε λεπτά, συνομίλησαν σε θερμό κλίμα και υπήρχε μεταξύ τους μία ζεστασιά! Το ερώτημα είναι, πώς επικοινωνούσαν, αφού ΔΕΝ υπήρχε κοινή γλώσσα επικοινωνίας; Ο Γάλλος, έφυγε τόσο χαρούμενος, που πετούσε από τη χαρά του!
Μία άλλη φορά, ένας Γάλλος περιηγητής, είχε συμφωνήσει με κάποιον μοναχό, να πάνε μαζί να συναντήσουν τον Όσιο Γέροντα Παΐσιο! Το βράδυ είχε αγρυπνία στο Μοναστήρι που έμενε. Ο μοναχός, κουρασμένος μετά την αγρυπνία, πηγαίνει στο κελί του για να αναπαυθεί. Ο Γάλλος περιηγητής, όμως, είχε πόθο να συναντηθεί με τον Γέροντα και πηγαίνει μόνος του, στο κελάκι του!
Συνομίλησαν θαυμάσια, επικοινώνησαν πλήρως και σχημάτισε την εντύπωση, ο ξένος (ετερόγλωσσος) ότι ο Γέροντας Παΐσιος γνώριζε άπταιστα γαλλικά»!
Υπάρχουν αναφορές – μαρτυρίες, ότι ετερόγλωσσοι από Καναδά, ΗΠΑ, Αγγλία, Γερμανία, που πήγαν στην Παναγούδα για να γνωρίσουν τον όσιο γέροντα Παΐσιο τον Αγιορείτη κι ενώ δε γνώριζαν καθόλου ελληνικά, συνεννοήθηκαν πλήρως μαζί του. Ο Γέροντας, καταλάβαινε απόλυτα τι του έλεγαν στα Αγγλικά, ενώ εκείνος απαντούσε στα Ελληνικά. Ο Επισκέπτης, κατανοούσε αυτά που του έλεγε ο π. Παΐσιος!
Ο Γέροντας, μιλούσε Ελληνικά και οι αλλοδαποί Αγγλικά, αλλά καταλάβαινε απόλυτα ο ένας τον άλλον! Πώς εξηγείται με την ανθρώπινη λογική, όλο αυτό το θαυμαστό γεγονός;
Όλο αυτό, γινόταν μετά από προσευχή, με τρόπο πνευματικό. Η ταπείνωση του Οσίου Γέροντος «τραβούσε» τη Χάρη του Θεού, του Αγίου Πνεύματος.
Αποκάλυψε ο Άγιος Παΐσιος σε πνευματικά του τέκνα: «Νοιώθω, πολλές φορές, ότι βρίσκομαι σε μία πνευματική κατάσταση που έχω απόλυτα τις αισθήσεις μου, αλλά ούτε και είμαι ξύπνιος. Απαντώ σε ορισμένα προβλήματα της ψυχής που με επικαλείται και που αισθάνομαι κοντά μου, ενώ στην πραγματικότητα απευθύνομαι σε μία ψυχή που έχει κάποια ανάγκη και είναι μακριά μου. Ο Θεός δεν αδικεί κανέναν. Σκορπά παντού την αγάπη Του. Αρκεί να υπάρχει η ταπείνωση».
Αποκαλύπτει μία προσκυνήτρια με συγκίνηση: «Το έτος 1993 στην ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΠΠΑΔΟΚΗ, πήγαμε, με το σύζυγό μου, να δούμε τον Γέροντα Παΐσιο στη Σουρωτή. Ήταν πάνω από 3.000 άτομα! Έκανε πολύ κρύο. Από τις 9 το πρωί, μέχρι τις 5 το απόγευμα, περιμέναμε στη σειρά.
Έβλεπα τον σύζυγό μου, να έχει κουραστεί, να έχει ασπρίσει και φοβήθηκα. Ήταν εγχειρισμένος από καρδιά και δεν είχα πάρει μαζί μου φάρμακα και φαγητό. Φοβήθηκα μην πάθει τίποτε.
«ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΘΕΕ ΜΟΥ;». Ξαφνικά, βλέπω μία αδελφή (μοναχή) να βγαίνει από το μοναστήρι, φωνάζοντας: «Παρακαλώ, ποιος είναι ο κύριος Αριστείδης, που έχει πρόβλημα με την καρδιά του; Να έρθει μαζί μου, τον θέλει ο Γέροντας, φοράει μπεζ μπουφάν! Τότε, κατάλαβα ότι ο π. Παΐσιος άκουσε την προσευχή μου και μας «ΕΙΔΕ» με άλλο τρόπο (πνευματικό)! ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ»!
Μία κυρία από τα Νέα Μουδανιά, διηγείται: «Πολλές φορές που ήμουν άρρωστη, έβαζα μετάνοια στη φωτογραφία του Γέροντα και του εξέθετα το πρόβλημά μου. Όταν, ύστερα, έβγαινε στον κόσμο (στη Σουρωτή) και τον συναντούσα , μου έλεγε ακριβώς αυτά που έλεγα στη φωτογραφία του».
Γνώριζε εν Πνεύματι τα πάντα ο Όσιος Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης. Ήταν γνώστης ακόμη και της καταστάσεως των κεκοιμημένων!
Με τη Χάρη του Θεού, αξιωνόταν να βλέπει τις ψυχές των ανθρώπων, την ώρα που άφηναν τη γη και ανέβαιναν στον ουρανό!
Καταθέτει μία κυρία από Θεσσαλονίκη: «Αισθάνθηκα ότι πεθαίνω. Άρχισα ν’ ανεβαίνω προς τα πάνω, να βγαίνω από τη γη, να κινούμαι ανάμεσα στα αστέρια και στη συνέχεια σε γαλαξίες… Ανέβαινα – ανέβαινα και μπροστά μου πήγαινε ένα φως, κάτι σαν αναμμένη λαμπάδα! Ξαφνικά, το ταξίδι σταμάτησε. Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση – κίνηση και έρχεται και η προσγείωση! Βρέθηκα στο Νοσοκομείο με τραχειοστομία και γύρω μου γιατροί να με κοιτάζουν.
Πέντε μήνες μετά, συνάντησα τον παππούλη στην Σουρωτή! Με αγκάλιασε, με φίλησε και άρχισα να του διηγούμαι πώς πέθανα! Με διέκοψε λέγοντας: «Βρε ευλογημένη, μαζί πήγαμε στην άλλη ζωή και γυρίσαμε! Δίπλα σου ήμουν. Δεν με έβλεπες; Τότε κατάλαβα τι ήταν το φως που έβλεπα»!
Ο Άγιος Παΐσιος ο Μέγας, ο θαυματουργός, έβλεπε τα πάντα, ακόμη και τον αόρατο κόσμο! Εγνώριζε τι γράφει ένα γράμμα που του έστελναν και έδινε την απάντηση, χωρίς να το διαβάσει, τι περιέχει ένα δέμα χωρίς να το ανοίξει! Συχνά, εξέπεμπε φως και τότε το θέαμα ήταν, όχι μόνο ασυνήθιστο, αλλά υπερκόσμιο! Οι προσκυνητές, δεν μπορούσαν να τον αντικρύσουν, θαμπωμένοι από το φως που είχε δυναμώσει! ΦΛΕΓΟΤΑΝ ΑΠΟ ΘΕΙΟ ΕΡΩΤΑ, βίωνε υπερκόσμιες εμπειρίες και καταστάσεις.
Έλεγε ο Γέροντας Παΐσιος: «Η ταπείνωση είναι ΘΕΙΟΣ μαγνήτης, που φέρνει στον άνθρωπο ΟΛΑ τα χαρίσματα και τις ευλογίες του Θεού».
