Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Την Κυριακή του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτου και Μεγαλομάρτυρος, το απόγευμα, βρέθηκα στο νοσοκομείο των Αθηνών όπου νοσηλεύεται, με σοβαρά προβλήματα υγείας, ο Επίσκοπος Τυχικός. Πήγα, να πάρω την ευχή του ταπεινού ιερέως και φυσικά να δω πώς είναι.
Ταλαιπωρημένος, εμφανώς, προβληματισμένος, πικραμένος, αισθανόταν την εγκατάλειψη των Αρχιερέων, βίωνε τον πόνο της μοναξιάς. Μου αποκάλυψε ο Πανιερώτατος, πρώην Πάφου, ότι η μεγάλη στενοχώρια, οι πίκρες, το δηλητήριο που πίνει, κλόνισαν σοβαρά την υγεία του.
Μου είπε ότι κανένας Αρχιερέας τής Κυπριακής Εκκλησίας δεν του τηλεφώνησε(!!!) να μάθει πώς είναι, ούτε, από περιέργεια. Δεν πειράζει… ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ, συμπλήρωσε ο Επίσκοπος. Εξέφρασε «φόβους για την ζωή του», ότι η ζωή του απειλείται (!!!) χωρίς όμως να μου αποκαλύψει από ποιους!
Δεν επέμενα φυσικά, γιατί, ήταν τόσο ταλαιπωρημένος και μιλούσε με μεγάλη δυσκολία!!! Δεν πήγα για να πάρω συνέντευξη αλλά να πάρω την ευχή του και την πήρα (το θεωρώ μεγάλη ευλογία).
Κατά την διάρκεια τής παραμονής μου στο νοσοκομείο, ο νοσηλευόμενος π. Τυχικός (με σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά), «μίλησε» καρδιακά με τον Μητροπολίτη πρώην Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιο, που είναι ο πνευματικός μου πατέρας. Ήταν τόσο μεγάλη η συγκίνηση που απλώθηκε παντού στον χώρο με τα λόγια της πατρικής του αγάπης, που ενίσχυσαν ηθικά, τον 43χρονο Επίσκοπο Τυχικό.
Ο Σεβασμιώτατος Αμβρόσιος, έδειξε για μία ακόμα φορά το σθένος, την Ορθόδοξη πίστη του, το φιλάνθρωπο πνεύμα του, το φιλότιμο, την ανιδιοτελή του αγάπη. Έτοιμος από καιρό, ό,τι χρειαστεί ο έκπτωτος Μητροπολίτης Πάφου, να του το προσφέρει! Αχ! Αχ! αυτοί οι παλιοί… Αρχιερείς, πόση αγάπη έχουν (όπως ο Μητροπολίτης Κυθήρων και Αντικυθήρων Σεραφείμ).
Σε κάθε του φράση, ο Επίσκοπος Τυχικός, έλεγε κι ένα «ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ», με πνεύμα ταπεινό. Απέναντι στους αποτειχιστές, ήταν ξεκάθαρος ότι δεν είχε και δεν έχει καμία σχέση, γιατί «διαφωνεί» μαζί τους. Δεν αντιλαμβάνεται, πώς και γιατί, κάποιοι τον… έμπλεξαν μαζί τους!
Μου εξέφρασε ο Πανιερώτατος την μεγάλη του αγάπη για την Πάφο, για την Κύπρο, για το ποίμνιο της Εκκλησίας μέσα από στεναγμούς δακρύων… Ακόμα και η σιωπή του, μιλάει, έχει φωνή, έχει κραυγή. Ακόμα και η σιωπή του έχει… πόνο, έχει θλίψη αλλά και μοναξιά!
Όμως καμία προσευχή ΔΕΝ είναι γλυκύτερη από την προσευχή των ταπεινών και πονεμένων ανθρώπων. Των ανθρώπων όπως, ο Επίσκοπος Τυχικός, που καθημερινά επαναλαμβάνει: «ΕΥΛΟΓΗΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ… ΕΥΛΟΓΗΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ Ο ΠΙΚΡΑΝΑΣ ΜΟΥ ΤΗΝ ΨΥΧΗΝ».
Άφησαν τον Τυχικό μόνο του… έρημο, δίχως έλεος. Το γιατί, το αγνοώ και… όλο αυτό είναι μία «μαύρη σελίδα» για την Εκκλησία της Κύπρου. Εποχή μοναξιάς, παγωνιάς, σκληροκαρδίας, ακόμα και μέσα στην Εκκλησία, όπου ακόμα και Επίσκοποι… περιθωριοποιούνται «άδικα, αναίτια», σαν να είναι… «ληστές», «παραβατικοί».
Ο ΑΜΝΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, ο π. Τυχικός, καλείται επιτακτικά, να υπογράψει την λίβελο… άμεσα, ακόμα και μέσα στο νοσοκομείο πριν εγχειριστεί. Τώρα είναι ο έκπτωτος Μητροπολίτης Πάφου, ενώ εάν αργήσει να υπογράψει ή καθυστερήσει, τι θα είναι; Θα είναι έκπτωτος ή και κάτι χειρότερο;
Θα τεθεί σε αργία, θα καθαιρεθεί από την Ιεραρχία της Κύπρου; Όμως, εδώ και καιρό, ο Επίσκοπος Τυχικός, έχει στείλει ΕΠΙΣΤΟΛΗ στην Ιεραρχία, με την οποία «δηλώνεται» η πίστη του, στην Εκκλησία της Κύπρου. Αυτή η επιστολή, δεν επαρκεί; Γιατί τόση αυστηρότητα, τέτοια ψυχρότητα, τόση οργή, τόσος θυμός απέναντι σ’ έναν Επίσκοπο που έχει ταπείνωση, πνεύμα μετανοίας, φόβο ΘΕΟΥ; Άξιο τέκνο της Εκκλησίας είναι, γιατί ούτε ένα τηλεφώνημα, ούτε νοιάξιμο, ούτε ένας λόγος παρηγοριάς από τους Αρχιερείς; Μπορεί, φυσικά, να μην βρήκαν τον χρόνο ή να είχαν ανειλημμένες υποχρεώσεις, μπορεί να ξέρουν κάτι που εμείς αγνοούμε;
Ζητώ συγγνώμη εάν τους στενοχωρώ, αλλά ανθρώπινα ρωτώ, από πόνο, όχι από περιέργεια! Εάν είναι «κακούργος» ο Τυχικός, καλό είναι να το μάθουμε και εμείς που τον αγαπάμε, για να προστατευτούμε! Είναι όμως; Ή μήπως είναι ο ΑΜΝΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, άνθρωπος του Ζώντος Θεού;
Πού είναι η αγάπη για τον συνάνθρωπο που πάσχει, που δοκιμάζεται, που νοσηλεύεται, που αργοπεθαίνει ψυχικά και σωματικά; Ο Επίσκοπος Τυχικός, σιωπά, δεν κατηγορεί, δεν διαμαρτύρεται ούτε για τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Γεώργιο, ούτε για τους Αρχιερείς… ούτε για τον Οικουμενικό Πατριάρχη και την Σύνοδο… παρ’ ότι υπάρχει η «αίσθηση» ότι αδικήθηκε, ότι «εξαντλήθηκε»… η αυστηρότητα πάνω του. Εκείνος ΔΟΞΑΖΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ, για την δοκιμασία του αυτή και προσεύχεται!
Αυτό που εισέπραξα από τον Επίσκοπο Τυχικό ήταν αγάπη, καλοσύνη, ειρήνη, πραότητα. Μου «φάνηκε» ότι είναι ο ήλιος ο καλός που ξεπετρώνει καρδιές, που μιλάει λίγο, αλλά η σιωπή του έχει… κραυγή, έχει δύναμη. Που σηκώνει τον Σταυρό του, πονάει, πάσχει, στενοχωριέται, αλλά ΔΟΞΑΖΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ. Δεν υπερασπίζεται τον εαυτό του, από επιλογή.
Μπορεί, να μην είναι στα ύψη τού Μάρκου του Ευγενικού και του Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως, αλλά είναι ένας ταπεινός Αρχιερέας που βρίσκεται σε πορεία θυσιαστική και ταπεινά δοξολογεί τον Κύριο. Βρίσκεται σε πορεία αγιότητας, αλλά μόνο ο Χριστός, γνωρίζει, εάν τελικά, ολοκληρώσει την σταυρική του πορεία.
Προσωπικά, αναπαύθηκα κοντά του και του πρότεινα (χωρίς να μου το ζητήσει) να μείνει, να παραμείνει στους κόλπους της Κυπριακής Εκκλησίας. Μέσα στην Εκκλησία, κι ας διαφωνούμε με κάποιες αποφάσεις της. Ο αποτειχισμός ΔΕΝ είναι λύση, είναι εκτροπή, είναι μία λάθος στάση και επιλογή.
Συμφωνώ, ότι ο οικουμενισμός είναι σοβαρό «πρόβλημα» αλλά ΕΚΤΟΣ εκκλησίας, μας τρώνε οι «λύκοι»! Αγωνιζόμαστε, μέσα στην Εκκλησία, έχοντας την ελπίδα, ότι προσευχόμενοι, πρώτα, θα αλλάξουμε τους εαυτούς μας και μετά τους άλλους!
ΑΘΩΟΣ Ο ΤΥΧΙΚΟΣ και ας προσευχηθούμε για την υγεία του, να ζήσει, να επιβιώσει της δοκιμασίας αυτής και μετά να αποφασίσει εκείνος για το τι θέλει να πράξει. Με στενοχωρεί η εμπάθεια των οικουμενιστών, που προκαλεί ανατριχίλα, αλλά και ο φανατισμός των αποτειχιστών που προκαλεί έντονο προβληματισμό.
Ο Χριστός δεν ευλογεί, ούτε την εμπάθεια, ούτε τον φανατισμό, ούτε την σκληροκαρδία. Πρώτα η ανθρωπιά, η καλοσύνη, η αγάπη, η ταπείνωση. Ίσως κάποτε η ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΝΑ ΖΥΓΙΖΕΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ». Χωρίς ανθρωπιά, ό,τι και να κάνουμε γινόμαστε θύματα των προσωπικών μας φιλοδοξιών.
Και Αρχιερέας να είσαι, εάν σου λείπει η ανθρωπιά, είσαι σε λάθος κατεύθυνση! Όποιος έχει ανθρωπιά, ΕΛΚΕΙ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, εφ’ όσον ζει Ορθόδοξα και Χριστιανικά. Και τότε ζει μέσα σε ατμόσφαιρα μυστικής πανδαισίας και Χάριτος!
Η Εκκλησία χρειάζεται τον Τυχικό και ο Τυχικός την Εκκλησία…
Η περίπτωση του Επισκόπου Τυχικού, ενός ταπεινού ιερέως, προκαλεί θλίψη, πόνο, έντονους προβληματισμούς, σε Κύπρο, Ελλάδα, αλλά και στον απόδημο Ελληνισμό, όπου υπάρχουν ελληνικές κοινότητες… Είναι χιλιάδες οι άνθρωποι που στέκονται ηθικά, ψυχικά δίπλα στον Επίσκοπο Τυχικό.
Το πρόβλημα στην υγεία του προϋπήρχε της απολογίας του (έφεση- έκκλητο) στην Σύνοδο τού Οικουμενικού θρόνου. Οι γιατροί στην Κύπρο τον είχαν συμβουλεύσει να μην ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη, όμως εκείνος, είχε υποσχεθεί στον Πατριάρχη, ότι θα παρευρεθεί ενώπιόν του και ενώπιον της Συνόδου.
Ταξίδεψε, λοιπόν, «απολογήθηκε», υπέστη όλη την ψυχολογική πίεση των ερωτήσεων, γεγονός που επιβάρυνε την κλονισμένη του υγεία. Έντονος πόνος στο στήθος, έντονες ημικρανίες, κεφαλαλγίες, τάσεις λιποθυμίας, εξάντληση.
Η νοσηλεία του Επισκόπου, έγινε γνωστή μ’ ένα «βιντεάκι» στο διαδίκτυο, όπου ο πατήρ Ευάγγελος Παπανικολάου, ιατρός και ιεραπόστολος, μάς «ενημέρωσε» σχετικά και στο οποίο μίλησε για λίγο και ο Επίσκοπος Τυχικός.
Τα λόγια του ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ, ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ, λέξεις δοξολογίας, ευχαριστίας προς τον π. Ευάγγελο Παπανικολάου και σε όσους τού συμπαραστέκονται και προσεύχονται γι’ αυτόν. Λόγια καρδιακής αγάπης για την Πάφο και την Κύπρο. Έκανε και αναφορά για την Εκκλησία της Κύπρου όπου ευχήθηκε να έρθουν καλύτερες ημέρες! (Θέλω να ευχαριστήσω δημόσια τον π. Ευάγγελο για την φιλάνθρωπη, ευγενική, ανθρώπινη στάση του και στο ζήτημα του π. Τυχικού).
Στις 23 Οκτωβρίου ο Επίσκοπος Τυχικός ενημέρωσε (με επιστολή του) τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου για την κατάσταση της υγείας του. Μία επιστολή που παρ’ ότι είναι μικρή, συγκλονίζει κάθε Χριστιανική καρδιά. Δείχνει την μοναξιά, την εγκατάλειψη, τον πόνο ενός Επισκόπου, που ενώ υπηρέτησε και υπηρετεί για χρόνια την Εκκλησία της Κύπρου βρέθηκε… μόνος, στην γωνία, «παραπεταμένος!
Ο Πανιερώτατος Τυχικός, ο ταπεινός, ο άνθρωπος τού Θεού έγινε το «μαύρο πρόβατο» και τον τιμωρούμε, όχι μόνο με έκπτωση, αλλά και με «εγκατάλειψη», με παραδειγματική αδιαφορία! Περίμεναν επιστολή στην Ιεραρχία της Κύπρου για να «αφυπνιστούν» οι Άγιοι Πατέρες; Για να δείξουν την ανθρωπιά τους στο πρόσωπο τού Τυχικού, χρειάζεται να «κραυγάσει» ο π. Τυχικός, που αργοπεθαίνει ψυχικά και σωματικά; Δυστυχώς, είμαστε ΟΛΟΙ (και πρώτος «εγώ») κατώτεροι των περιστάσεων.
Ενημερώθηκα και για κάτι που το καταθέτω στην αγάπη σας, που ελάχιστοι γνωρίζουν. Μέσα στον Σεπτέμβριο, μυστικά, κρυφά, χωρίς προσυνεννόηση ο Επίσκοπος Τυχικός βρέθηκε στην Αθήνα. Συνάντησε και την Γερόντισσα των Αθηνών, Μαρία, σε τόπο «άγνωστο» όπου είπαν τα δικά τους, τα πνευματικά! Το τι είπαν το αγνοώ, καθ’ ότι η συνάντησή τους ήταν μυστική και έχω καιρό να συναντήσω την Γερόντισσα.
Έμαθα, επίσης, ότι πήγε ο π. Τυχικός, σαν ταπεινός προσκυνητής (χωρίς να έχει ενημερώσει) σε διάφορα προσκυνήματα της Αττικής. Με πληροφόρησαν ότι είδε και τον π. Ευάγγελο Παπανικολάου, ο οποίος, διακριτικά τον συνόδευε. Τέλος, με πληροφόρησαν ότι ο Πανιερώτατος ταλαιπωρούνταν από ισχυρούς πονοκεφάλους και ήταν, και τότε, φανερά ταλαιπωρημένος!!!
Ο Αρχιερέας Τυχικός, διδάσκει Χριστό με την αγία σιωπή, δίχως να κρίνει ή να κατακρίνει κανένα… σ’ όλο το διάστημα της παραμονής του στην Αθήνα! Τον άκουγαν να λέει «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ», «ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ»… «ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΤΩ ΔΕΙΞΑΝΤΙ ΤΟ ΦΩΣ»!
Με ενημέρωσαν ότι ήταν στα γόνατα, μπροστά στις Ιερές Εικόνες της Παναγίας και των Αγίων! Πόσο μας πονάει, μας θλίβει η κατάσταση αυτή, με τον Επίσκοπο Τυχικό; Γιατί τόση σκληροκαρδία, τόση αδιαφορία για τον άνθρωπο, τον ιερέα, το Επίσκοπο τού Θεού; Εδώ, βλέπουμε ένα σκυλάκι στη άσφαλτο πληγωμένο, τραυματισμένο και πληγώνεται η καρδιά μας!
Με μία τέτοια ψυχρή στάση που μένει στα… τυπικά, στα διαδικαστικά.. θα παραμείνουμε κληρικοί και λαϊκοί; Γεμίσαμε μειονεξίες, επειδή είμαστε Ορθόδοξοι και χάνουμε την… Αγάπη του Χριστού!
Κι όμως ο Τυχικός προσεύχεται για εμάς, σκύβει το κεφάλι, σιωπά και σηκώνει σιωπηλός τον Σταυρό του. Δεν κρατάει καμία κακία.
Οι Αρχιερείς αγνοούσαν την κατάστασή του; Μα πολλοί την γνώριζαν, δεν ήταν «μυστικό». Κι αφού ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑΝ, γιατί δεν ρωτούσαν, εάν ζει, εάν είναι ασθενής, εάν έχει χρήματα να ζήσει, εάν… «αργοπεθαίνει; Πού είναι το φιλάνθρωπο πνεύμα μας, το νοιάξιμό μας για τον πλησίον, έστω και τώρα θα κάνουμε κάτι; Το μόνο που μας νοιάζει, πότε θα υπογράψει την λίβελο ή πότε θα καταδικάσει τους αποτειχιστές.
Μα ποτέ ο Επίσκοπος Τυχικός δεν αμφισβήτησε την Εκκλησία, τις Συνόδους, τις αποφάσεις της και ποτέ δεν «υπερασπίστηκε» τους αποτειχιστές και φανατικούς. Είναι αντιοικουμενιστής, αλλά αυτό από πότε είναι έγκλημα για την Εκκλησία; Αυτό είναι «παράσημο», κι όχι πρόβλημα που οδηγεί στην έκπτωση, στην καταδίκη, στην σταύρωση και στον ενταφιασμό!
Εύχομαι από καρδιάς ο Επίσκοπος Τυχικός να ξεπεράσει το πρόβλημα της υγείας του και να επιστρέψει υγιής στην Κύπρο. Εκεί θα αναλάβει τα νέα του καθήκοντα. Έχει πολλά ακόμα να προσφέρει στο ποίμνιο σαν Αρχιερέας. Είναι ΑΞΙΟΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ, ΕΝΑΡΕΤΟΣ, τον σέβομαι, τον τιμώ, τον αγαπώ.
Προσεύχομαι να βρεθεί ένας Αρχιερέας της Εκκλησίας, να βρει τον χρόνο να του τηλεφωνήσει, να ενδιαφερθεί για την υγεία του (κυρίως της Εκκλησίας της Κύπρου). Ο Μητροπολίτης πρώην Πάφου, Τυχικός, καταθέτει τον πόνο του, ενώπιον του Θεού, με τον πιο προσοδοφόρο τρόπο: Με ταπεινά λόγια, με ταπεινά δάκρυα, με ταπεινό όλο το ήθος.
