Γράφει ο Βαγγέλης Παπαδόπουλος
Οι δήθεν αριστεροί και οι δήθεν προοδευτικοί έπαθαν κολούμπρα από το τελευταίο μάθημα που τους έδωσε η εξόδιος ακολουθία του Διονύση Σαββόπουλου! Ίσως αν άκουγαν τον επικήδειο του γιου του να καταλάβαιναν ποιός ήταν ο πραγματικός Σαββόπουλος, και τι πρέσβευε σαν πραγματικός αριστερός και σαν πιστός χριστιανός! Και τούτο γιατί ο επικήδειος του Πρωθυπουργού ήταν για τα …πανηγύρια και κατώτερος ενός πρωθυπουργού! Απογοήτευσε το εκκλησίασμα και άφησε αρνητικές εντυπώσεις… Δυστυχώς οι θολοκουλτουριάρηδες έχουν μαύρα μεσάνυχτα από τέτοια ουσιαστικά θέματα ζωής. Γι αυτό και όταν στα νιάτα του ο Σαββόπουλος πρόβαλε τις αρχές της Αριστεράς, τον είχαν ίνδαλμα και πρότυπο αγωνιστή! Οταν όμως αργότερα πρόβαλε και τη χριστιανική του πίστη και μαζί με άλλους σχημάτισαν την κίνηση των νεορθόδοξων τους κακοφάνηκε και άρχισαν να τον λοιδορούν!!! Αυτοί είναι οι κομμουνιστές. Να σου πετούν τη ρετσινιά, να σε στιγματίζουν δημόσια και να παριστάνουν μετά τους τιμητές και τους δημοκράτες!!!
Εγραφα το περασμένο Σάββατο για τους Ρώσους σοφούς μοναχούς που έφυγαν από την πατρίδα τους μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση και ίδρυσαν το μοναστήρι-Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου στη Γαλλία, ότι διατύπωσαν πρώτοι την διατύπωση πως χριστιανισμός και κομμουνισμός είναι δύο αδέλφια που το ένα έδωσε προτεραιότητα στη ψυχή και το άλλο στο σώμα. Και παρατηρούσα, ότι η συνύπαρξη και η ομόνοια μεταξύ των δύο αυτών αδελφών ίσως να είναι και η ιδανική πορεία για τον σύγχρονο άνθρωπο!
Αυτό το αυτονόητο νόημα το κατάλαβε στην Ελλάδα μια μικρή ομάδα Ορθοδόξων και Αριστερών διανοούμενων και στοχαστών (μεταξύ των οποίων και ο Νιόνιος) και σχημάτισαν την νεορθοδοξία! ένα νέο ιδεολογικό νεορθόδοξο ρεύμα που αγκάλιασε πνευματικούς ανθρώπους με διαφορετικές θεωρήσεις οι οποίοι εξέφρασαν την πίστη και τον πατερικό λόγο με έναν νέο προσιτό σύγχρονο τρόπο που έβαλε φραγμό στη δυτική καθολικοπροτεσταντική προπαγάνδα και συνέβαλε στη μεταμοντέρνα ελληνική ταυτότητα.
Ο Σαββόπουλος λοιπόν αφού διαπίστωσε την παρακμή των αριστερών και κομμουνιστών κατόρθωσε να “παντρέψει” τις δύο τάσεις και με θεμέλιο τη Ρωμιοσύνη να εκφράσει την Ορθοδοξία, τον Ελληνισμό, και τον πατροπαράδοτο τρόπο ζωής αντλώντας έμπνευση από τα λαϊκά σύμβολα και την καθημερινή ζωή και τα βιώματα των Ελλήνων, με δόση λεπτού και υψηλού χιούμορ!
Προχθές λοιπόν στη Μητρόπολη οι ηγέτες που εκφράζουν την Αριστερά και το ΚΚΕ δεν προσήλθαν στη νεκρώσιμη ακολουθία και άφησαν κενά τα προβλεπόμενα γι αυτούς καθίσματα. Ηταν απόντες για μια ακόμη φορά όπως είναι απόντες από τα σύγχρονα προβλήματα του σημερινού νεοέλληνα! Νοιάζονται μόνο με τα νούμερα των δημοσκοπήσεων, των μεταξύ τους διαφορών και ποιός θα ηγηθεί του δικού τους κόσμου που έχει ηττηθεί παντού! Δεν υπάρχει ευρωπαϊκή χώρα που να προηγείται η αριστερά, ενώ υπάρχουν και κράτη που απαγόρευσαν την ύπαρξη κομμουνιστικών κομμάτων. Και ενώ αυτή η απαξία παρατηρείται παντού, οι εδώ αρχηγίσκοι των διαφόρων φράξιων της αριστεράς κατορθώνουν να παραπλανούν την κοινωνία και να επηρεάζουν τις εκάστοτε αστικές κυβερνήσεις να χορεύουν στο ζουρνά τους! Τέτοια ξεφτίλα!
Δυστυχώς δεν βρέθηκε κανείς από την άλλη πλευρά να βγει με θάρρος και να καταγγείλει τις πομπές τους και να τους βάλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας! Πως να το κάνουν όμως αφού τόσο ο Καραμανλής όσο και ο Σαμαράς (ίσως επειδή έλειπε η Βίσση…) δεν παρέστησαν στην κηδεία του Σαββόπουλου; Με πορδές βάφονται αυγά; Σε τι διαφέρουν από τη συμπεριφορά του Κουτσούμπα και του Φάμελλου, του Ανδρουλάκη ή του Χαρίση;
Ο Διονύσης Σαββόπουλος υπήρξε κάτι πολύ περισσότερο από ένας ευφυής τραγουδοποιός σημειώνει ο Γεώργιος Δεμελής, Άρχων Πρωτομάστωρ, της Αγίας Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας! Και συμπληρώνει: Ήταν – και παραμένει – ένας αναζητητής του Θεού μέσα από τη μουσική του. Με λόγο ποιητικό, αυτοσαρκαστικό, συχνά προφητικό, ο Σαββόπουλος έψαξε να βρει το φως μέσα στο σκοτάδι του καιρού του.
Δε χώρισε ποτέ το Ιερό από το καθημερινό, ούτε το ανθρώπινο από το Θεϊκό.
Στα τραγούδια του υπάρχει πάντοτε μια κρυφή προσευχή, ένας ψίθυρος μετάνοιας και ταυτόχρονα μια χαρά για τη ζωή — για την Ελλάδα, για τον άνθρωπο, για τον Δημιουργό.
Χωρίς διδακτισμούς, μα με ουσία.
Όπως ο γνήσιος χριστιανός, που δεν διαλαλεί την πίστη του, αλλά την ψάλλει με ταπεινότητα, μέσα από το έργο του.
Ο Σαββόπουλος ένωσε το Ιερό και το λαϊκό, το Βυζαντινό μέλος με το ροκ.
Και το έκανε με την πίστη ενός ανθρώπου που δεν έπαψε ποτέ να ελπίζει· που πίστεψε βαθιά πως «όλα είναι δρόμος» — δρόμος προς τη σωτηρία, προς τη συνάντηση με το Θεό.
Αυτός ήταν ο Διονύσης Σαββόπουλος: ένας καλλιτέχνης της Αναστάσεως.
Καλή Ανάσταση!!!
