Γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Η ασάφεια, αποτελεί το γνώρισμα σε όλο το φάσμα των κομμάτων που κινούνται είτε προς τα «Δεξιά», είτε προς «Αριστερά». Στις παλιές εποχές, τα κόμματα είχαν σαφή ιδεολογικό χαρακτήρα. Και ακριβώς, η καθαρότητα των ιδεών, ήταν εκείνο που προσείλκυε τους οπαδούς να πλαισιώσουν τους φορείς που τους εξέφραζαν. Τώρα, τα πράγματα άλλαξαν.
Οι κομματικές ταυτότητες είναι θολές. Οι αρχηγοί τοποθετούν τα πρόσωπά τους και μόνον στις κομματικές ταμπέλες, και οι προσωπικές τους απόψεις είναι το «πρόγραμμα» το οποίο προβάλλεται σαν «δρόμος σωτηρίας», σε μία χώρα, που έχει πάψει να καθορίζει μόνη τα πεπρωμένα της. Διότι στην πραγματικότητα, στις ευρωπαϊκές χώρες «ανώτατος άρχων» είναι οι Βρυξέλλες, και αυτές αποφασίζουν εάν οι λαοί θα επιζήσουν, ή θα καταστραφούν.
Αυτό, δεν αποτελεί εικασία. Το είχε ομολογήσει δημόσια, ένα από τα μεγάλα σαρκοφάγα κοράκια τού διεθνούς Καπιταλισμού, ο Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο. Αυτός ο κύριος, σε μία ομιλία του στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ τής Καλιφόρνιας, το είχε πει ξεκάθαρα: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ένα εργαστήριο παγκοσμιοποίησης…»! Ο Μπαρόζο, λοιπόν, ανταμείφθηκε για τις «υπηρεσίες» του ως πρόεδρος τής Κομισιόν με αργομισθία συμβούλου τής υπερτράπεζας Γκόλντμαν Σάκς…
Και με την σύμπραξη τού μακαρίτη γερμανόφιλου Κώστα Σημίτη, παγίδεψε την Ελλάδα στην δουλεία τού χρέους… Το περίεργο είναι, ότι εδώ οι πολιτικοί αρχηγοί, είτε εκ «δεξιών», είτε εξ «Αριστερών» υπετάγησαν στην «εκσυγχρονισμένη δικτατορία», και αποφεύγουν επιμελώς να αποδώσουν τα δεινά τού τόπου στο Ιερατείο των Βρυξελλών… Στα πλαίσια αυτών των οικονομικών αλυσίδων, μάς υποχρέωσαν να γίνουμε εχθροί με την Ρωσία, και να στηρίζουμε τον πρώην τηλεκωμικό φιλότουρκο Ζελένσκι, χωρίς αιδώ.
Κι ήταν χαρακτηριστικό το απίστευτο γεγονός τον Απρίλιο του 2025, όταν η Υπάτη Εκπρόσωπος και αντιπρόεδρος τής Κομισιόν, η μαντάμ Κάγια Κάλλας, με απύθμενο θράσος απείλησε, ότι θα επέβαλε αυστηρές κυρώσεις σε όποιο ηγέτη κράτους τολμούσε να πάει στην Μόσχα για να τιμήσει την παραδοσιακή επέτειο τού ναζισμού… Προκάλεσε μεγίστη εντύπωση, ότι οι εδώ εμφανιζόμενοι ως… «Αριστεροί», «ριζοσπάστες», ή, οτιδήποτε άλλο, προσποιήθηκαν ότι δεν άκουσαν τίποτε, και δεν έβγαλαν μιλιά… Η σήψις έχει προχωρήσει πολύ βαθιά στο πολιτικό σύστημα…
Τώρα, λοιπόν, βαδίζουμε προς τις κάλπες, αλλά η εικόνα τού πολιτικού «παζλ» διαφοροποιείται. Στην Νέα Δημοκρατία, ο Μητσοτάκης αμφισβητείται ανοικτά από στελέχη του. Εάν δεν αλλάξει αρχηγό η Νέα Δημοκρατία, θα υποστεί μεγάλη φθορά. Εάν εμφανισθεί επίσημα νέο κόμμα τού Αντώνη Σαμαρά, είναι σίγουρο, ότι τουλάχιστον οι μισοί Νεοδημοκράτες θα τον πλαισιώσουν.
Ο Κυριάκος το γνωρίζει πολύ καλά, και αδηφάγος όπως είναι στις φιλοδοξίες του, έχει βάλει στόχο οδό διαφυγής, με επαναθέρμανση τής υποψηφιότητάς του για ευρωπαϊκό αξίωμα, αφού στις εδώ εκλογές που θα διεξαχθούν σύντομα, η αυτοδυναμία καθίσταται «όνειρο απατηλό». Στον Αντιπολιτευτικό χώρο, ο Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε σαν σίφουνας. Αυτομάτως, ξέσπασε μεγάλη ταραχή σε ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και στο κομματίδιο τής λεγόμενης «Νέας Αριστεράς». Οι μέχρι τώρα υπολογισμοί και προβλέψεις, ανατρέπονται.
Τα δύο τελευταία προαναφερόμενα κόμματα ουσιαστικά σκορπίζουν στον άνεμο. Άλλωστε, ούτε μέχρι τώρα κατόρθωσαν τίποτα, ενώ στις δημοσκοπήσεις έφτασαν στον πάτο. Καλώς – κακώς, τον πρώτο λόγο σ’ αυτόν τον χώρο αποκτά ο Αλέξης. Κι από το σάπιο βυθισμένο κομματικό σκάφος τού ΣΥΡΙΖΑ, όσοι θέλουν να σωθούν, θα ζητήσουν σωσίβιο από τον Τσίπρα. Αλλά, η μεγαλύτερη ταραχή, επικρατεί στο ΠΑΣΟΚ.
Ο Ν. Ανδρουλάκης που αγωνιζόταν να πλησιάσει – χωρίς να το πετύχει – τα ποσοστά τής Νέας Δημοκρατίας, τώρα βουλιάζει περισσότερο. Το πρώτο πράγμα που θα όφειλε να κάνει το κόμμα τού πράσινου ξεφτισμένου ήλιου, ήταν να αλλάξει αρχηγό. Δεν το έκανε στην ώρα του. Τώρα βαδίζει και το ΠΑΣΟΚ στην κατηφόρα, χωρίς φραγμό. Και το περίεργο είναι, ότι κυρίαρχος τού παιχνιδιού σ’ αυτούς τους κομματικούς χώρους καθίσταται ο Αλέξης, που είχε προσπαθήσει να σοκάρει τις Βρυξέλλες, αλλά όταν ο Ντάϊσελμπλουμ, η Μέρκελ, ο Σόϊμπλε και τα άλλα κοράκια τής Ευρώπης τού έβαλαν το μαχαίρι στον λαιμό, δεν άντεξε στις πιέσεις, και συμβιβάστηκε!
Ήξερε όμως, την ώρα που έπρεπε να αποχωρήσει μετά την εκλογική του ήττα, και τώρα επανέρχεται σαν το μεγαλύτερο πρόβλημα για ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ. Στους απογοητευμένους τού Αντιπολιτευτικού χώρου ποντάρει. Κι έχουμε το παράδοξο: Να εναποθέτουν τις ελπίδες τους οι Αντιπολιτευόμενοι, σ’ εκείνον που δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες τους!... Υπάρχει όμως, και μία άλλη παρουσία στο πολιτικό σκηνικό. Ένα καινούργιο πρόσωπο: Η Μαρία Καρυστιανού.
Πριν καλά-καλά δώσει στην δημοσιότητα την διακήρυξή της, άλλαξε τις ισορροπίες στο κομματικό σκηνικό. Συμπαθής, πονεμένη, μαχήτρια, ασυμβίβαστη στην φανερή και υπόγεια πολεμική που δέχθηκε, μετεβλήθη σε νέο πονοκέφαλο για το Μέγαρο Μαξίμου. Είναι ειλικρινής, έντιμη και συγκεντρώνει συμπάθειες. Ωστόσο, πέρα απ’ όλα αυτά, τα ερωτηματικά υπάρχουν. Έχει δυνατότητες, και με ποιο επιτελείο θα αντιμετωπίσει το Ιερατείο των Βρυξελλών;
Λέγεται ότι η κα Καρυστιανού έχει στήριξη από ρωσικής πλευράς. Ότι θα προσπαθήσει να αλλάξει τις εξαρτήσεις τής χώρας μας, από τους κηδεμόνες των Βρυξελλών. Αλλά, όλα αυτά κινούνται στον χώρο των «ψιθύρων», «πληροφοριών», ή «φιλοδοξιών». Είναι δυνατόν όμως, ένα πολιτικό κόμμα να κινείται χωρίς συγκεκριμένη ιδεολογική ταυτότητα; Πώς θα αποσπάσει την προτίμηση των ψηφοφόρων; Από την συμπάθεια μέχρι την πολιτική πρακτική, υπάρχει μεγάλη απόσταση. Εάν η κα Καρυστιανού προσανατολίζεται σε στροφή όσον αφορά τις «συμμαχίες», τότε ασφαλώς θα βρεθεί στην ανάγκη να εξηγήσει πολλά στους πολίτες, οι οποίοι ενδιαφέρονται για την αποσαφήνιση τής στρατηγικής της.
Και, βέβαια, η ανακατάταξη «συμμαχιών», αποτελεί δύσκολο θέμα, που σηκώνει μεγάλη συζήτηση. Η Μαρία Καρυστιανού ξεκίνησε την κομματική της πορεία, πλημμυρισμένη από δίκαιη αγανάκτηση για το σάπιο και άδικο κράτος. Τα σκάνδαλα μάς πνίγουν όλους. Τι δυνατότητες έχουν όμως, οι «ναυαγοσώστες»; Όλα αυτά, κινούνται μέσα σ’ ένα θολό τοπίο. Οπωσδήποτε, όλες οι σφυγμομετρήσεις τού «χθες», πάνε περίπατο. Άλλα είναι τώρα τα δεδομένα. Και οι ανακατατάξεις στον «δεξιό» χώρο με τον Αντώνη Σαμαρά και με εκείνους που περιμένουν το σύνθημά του για να τρέξουν κοντά του, θα αλλάξουν τελείως το σκηνικό.
Ο Κυριάκος βλέπει με πανικό τους χθεσινούς υμνητές του, που μεταβάλλονται τώρα σε επικριτές και ανταγωνιστές του. Η Νέα Δημοκρατία τού Μητσοτάκη, έχει φθαρεί ανεπανόρθωτα. Ο κύκλος της έκλεισε κατά τον χειρότερο τρόπο. Ο Πρωθυπουργός των εμβολίων τού Μπουρλά, έχει άδοξο τέλος. Η μόνη θετική υπηρεσία που θα μπορούσε να προσφέρει ο Κυριάκος, είναι η ταχεία αποχώρησή του.
Ο ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας Κων. Καραμανλής, είχε πει το 1966: «Η ιθύνουσα τάξη οφείλει, αν θέλει να επιζήσει, να παραδειγματίζει με τις πράξεις της, αντί να προκαλεί με την συμπεριφορά της…». Την στιγμή αυτή, η ιθύνουσα τάξις, ακολουθεί το δεύτερο σκέλος…
