Γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπήρξε τυχερός στην προσωπική του πορεία, επειδή δεν βρέθηκε ικανό αντίπαλο κόμμα, να τού βάλει φραγμό. Η παραμονή στην εξουσία, αλλοιώνει την ψυχοσύνθεση τού πολιτικού. Τού προκαλεί υπέρμετρη αλαζονεία, και του στερεί την δυνατότητα να αντιλαμβάνεται τα λάθη του. Αδυνατεί να ακούσει την δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων, και τις επικρίσεις των αντιπολιτευόμενων.
Αυταπατάται, πιστεύοντας ότι αυτός μόνο έχει ορθό κριτήριο, και όλοι οι άλλοι, σφάλλουν. Αυτά ακριβώς συμβαίνουν με τον Πρωθυπουργό. Η αλαζονεία τον έκανε να πιστεύει, ότι επειδή δεν υπάρχει κόμμα τής Αντιπολίτευσης που να μπορεί να εμπνεύσει τις μάζες, θα διατηρεί εσαεί την εξουσία, και θα έχει πλειοψηφία. Δοκίμασε όμως δυσάρεστη έκπληξη, όταν διεπίστωσε την πτώση του στις δημοσκοπήσεις, κι όταν αντελήφθη ότι πολλοί είναι οι ψηφοφόροι που απομακρύνονται θυμωμένοι από την Νέα Δημοκρατία, έστω και χωρίς να έχουν κατασταλάξει, προς ποια πολιτική όχθη θα σαλπάρουν. Αποκλείουν όμως, ρητά και κατηγορηματικά, ότι θα ξαναδώσουν την ψήφο τους στον σημερινό Πρωθυπουργό. Υπάρχει και κάτι άλλο:
Συμβαίνει συνήθως με τα παιδιά πολιτικών, που θεωρούν ότι το επίθετο μιάς «δυναστείας», τους εξασφαλίζει την προβολή και τις ψήφους. Είναι οι «αχθοφόροι» ονομάτων, που ποντάρουν στον συναισθηματισμό των οπαδών, και τους υφαρπάζουν την εμπιστοσύνη, με την ανάμνηση των πατεράδων. Τέτοιοι «συναισθηματισμοί» όμως, πληρώνονται ακριβά. Εάν ανατρέξουμε στην Ιστορία, θα βρούμε τέτοια παραδείγματα. Για να καλύψει τις δικές του αδυναμίες ο Κυριάκος, ξέφυγε από τα όρια τής λογικής και της σοβαρότητας, κακίζοντας τούς Έλληνες πολίτες, που αρνούνται πλέον να τον εμπιστεύονται.
Πρόσφατα στην Βουλή, στην συζήτηση για την ψήφο των αποδήμων, δεν μπόρεσε να κρύψει τον εκνευρισμό του για την απαξίωση των παλαιών ψηφοφόρων, και κατηγόρησε συλλήβδην τούς Έλληνες πολίτες ως… «εγκλωβισμένους στην τοξικότητα»! Σε αντίθεση με τους Έλληνες τού εξωτερικού, που… «βλέπουν τα πράγματα με μεγαλύτερη καθαρότητα…»! Βεβαίως, οι συμπατριώτες μας που ζουν στο εξωτερικό, έχουν την νοσταλγία τής πατρίδας, αλλά δεν βιώνουν την εδώ καθημερινότητα.
Βρίσκονται μακριά από την μιζέρια, την ακρίβεια, την έλλειψη στέγης, την ανεργία, τους χαμηλούς μισθούς, τα σκάνδαλα και την απόκρυψη τής αλήθειας από την τραγωδία των Τεμπών. Δεν βλέπουν το ξεσήκωμα τού αγροτικού κόσμου, και την υποταγή στα κελεύσματα τού Ιερατείου των Βρυξελλών. Ο Κυριάκος κάνει κατάχρηση όρων, όπως η «ενίσχυση τής εσωτερικής σταθερότητας», και η «εθνική ενότητα»! Όλα αυτά, ακούγονται σαν λόγια, κενά περιεχομένου, επειδή το παρελθόν τού Πρωθυπουργού ωθεί τους ψηφοφόρους, να μην τον εμπιστεύονται.
Οι πολίτες δεν έχουν ξεχάσει τα μέτρα εναντίον τους, χάριν των υποχρεωτικών θανατηφόρων εμβολίων τού περιβόητου Μπουρλά. Ο Μητσοτάκης τότε, με πρωτοφανή μέτρα που παραπέμπουν στην ναζιστική περίοδο, εκτελούσε εντολές «άνωθεν» από το εξωτερικό. Και μόνο γι’ αυτό, ο ίδιος θα όφειλε να έχει παραιτηθεί. Η τραγωδία των Τεμπών δεν ξεχνιέται, και η συγκάλυψη ευθυνών, αποδυναμώνει σε μέγα βαθμό την «ενίσχυση εσωτερικής σταθερότητας», και πείθει τον κόσμο, ότι η ειλικρίνεια, είναι άγνωστη έννοια για το κυβερνητικό σχήμα.
Τώρα λοιπόν, ο κ. Μητσοτάκης μάς είπε, ότι οι εδώ Έλληνες πολίτες είναι «τοξικοί», επειδή δεν τον εμπιστεύονται, και οι «καλοί» είναι οι συμπατριώτες μας τού εξωτερικού, που δεν τον ενοχλούν!
Στο Μέγαρο Μαξίμου, οι διάφοροι «εγκέφαλοι» προβληματίζονται, για το τι θα κάνουν σε εκλογική αναμέτρηση, αφού η αυτοδυναμία έχει κάνει φτερά. Κανένα αντιπολιτευτικό κόμμα δεν φαίνεται διατεθειμένο να γίνει δεκανίκι για μία σοβαρά τραυματισμένη Νέα Δημοκρατία. Το 1998, ο αείμνηστος Ευάγγελος Αβέρωφ, είχε γράψει ένα άρθρο, που όχι μόνο είναι προφητικό, αλλά καλά θα έκαναν ο Κυριάκος και οι συνεργάτες του, να το μελετήσουν με την δέουσα προσοχή.
Έγραφε ο Αβέρωφ: «Ο μεγάλος και δημιουργικός λαός μας, περνάει συχνά κρίσεις. Αίτια πολιτικά, απορρυθμίζουν την συνολική δραστηριότητά του, η απόδοση πέφτει, το αίσθημα εμπιστοσύνης για το μέλλον κλονίζεται, η αλληλεγγύη για συναλλαγές, για σχεδιασμούς, για εξορμήσεις εθνικές ή διεθνείς, χάνει έδαφος, που συνεχώς το κερδίζουν οι εγωϊσμοί και τα προσωπικά συμφέροντα. Λίγες, ηγετικές μορφές, σε ηγετικές ή σε ανώτερες επιχειρηματικές θέσεις, στηριζόμενοι σε μία προσεκτική οργάνωση, παραμένουν δυνατοί. Διατηρούν αισιοδοξία και ορμή, αλλά γενικότερα η αποθάρρυνση, επηρεασμένη από το βαθύ και πλατύ περιβάλλον, βαθαίνει αλλά και απλώνεται σε περισσότερο κόσμο.
Κι αυτό συμβαίνει ακόμα πιο έντονα, όταν η πολυσέβαστη εξουσία, αντί να κυβερνά σοβαρά, παίζει με τα λόγια λογιών – λογιών παιχνίδια. Κι αντί, όπως επιβάλλεται, να παραδειγματίζει, δίνει τον τόνο – για να το πω πιο ήπια – τής ξενοιασιάς και τού ξεφαντώματος. Οι κρίσεις αυτές, δεν διαρκούν συνήθως πολλά χρόνια. Κάποτε, βελτιώσεις στις γενικές συνθήκες τού δημοσίου βίου ή και η εμφάνιση ενός πραγματικού Ηγέτη που να εμπνέει, αρκούν για να αλλάξουν τα πράγματα.
Για να πάρει την επάνω βόλτα το πνεύμα τής δημιουργίας, και της αγάπης, που υπό οποιοδήποτε κοινωνικό σύστημα, με οποιαδήποτε φιλοσοφία, είναι – πρέπει να είναι – η πεμπτουσία τής ζωής. Αλλιώτικα τίθενται βέβαια τα πράγματα, όταν μία βαθιά κρίση διαρκεί πολύ περισσότερο απ’ ό,τι αναμενόταν. Τότε, τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα από πολλές πλευρές, και οι συνέπειές τους μπορεί να χρειασθούν πολλά χρόνια για να διορθωθούν…».
Προφητικά τα λόγια τού Αβέρωφ… Θα έλεγε κανείς, ότι έγραψε σήμερα αυτό το άρθρο! Διότι δίνει παραστατικά, την σημερινή εικόνα τής κυβέρνησης. Τον πραγματικό ηγέτη που να μας εμπνέει, αναζητούμε στους χαλεπούς μας καιρούς, για να αλλάξουν τα πράγματα. Και η κρίση που βιώνουμε έχει διαρκέσει πέρα από τα όρια αντοχής των κατοίκων αυτής της χώρας. Η Νέα Δημοκρατία με την παρούσα ηγεσία της, έχει κλείσει τον κύκλο της, κατά τον χειρότερο τρόπο. Απ’ αυτόν τον χώρο, οι πολίτες αναμένουν να δουν διαφοροποιήσεις.
Να δουν κάτι άλλο. Μπορεί ο Κυριάκος να σχεδιάζει διπλές εκλογές, πράγμα που σημαίνει ότι θα στηθούν οι κάλπες. Αλλά, μάλλον κανένα κόμμα δεν θα έχει τις απαραίτητες 151 έδρες στην Βουλή, οπότε, μετά την γνωστή διαδικασία των διερευνητικών εντολών και της συγκροτήσεως υπηρεσιακής κυβερνήσεως, θα οδηγηθούμε σε επανάληψη τής εκλογικής διαδικασίας. Το γνωρίζει πολύ καλά ο Κυριάκος, ότι αυτοδυναμία πλέον, δεν βλέπει. Μόνη περίπτωση να υπάρξει ισχυρή κυβέρνηση, είναι εάν εμφανισθεί νέα κίνηση, από Καραμανλή ή Σαμαρά, ή με αμφότερους.
Είναι οι μόνοι που μπορούν ν’ αναστήσουν την χαμένη εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων, και να ξεκινήσει μία νέα πορεία ελπιδοφόρα. Αυτά, όμως, πρέπει να γίνουν σύντομα. Διαφορετικά, θα πέσουμε σε βαθιά κρίση. Η ακυβερνησία θα είναι δεδομένη, σε μία εποχή μάλιστα, που γενικά ο πλανήτης βρίσκεται σε πολεμικές καταστάσεις, και ποτέ δεν μπορείς να γνωρίζεις τις παρενέργειες που θα προκύψουν. Δεν υπάρχουν περιθώρια εφησυχασμού. Ποτέ άλλοτε η χώρα δεν ήταν τόσο φτωχή από πολιτικό δυναμικό, άξιο εμπιστοσύνης.
Το «αύριο» εμπνέει ανησυχίες, και ο Λαός θέλει να βγει από το τέλμα…
