Ήταν Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου του 2013, όταν κυκλοφόρησε η είδηση πως ο εκδότης της «Ελεύθερης Ώρας», Γρηγόρης Μιχαλόπουλος, άφησε την τελευταία του πνοή, προδομένος από την καρδιά του.
Από την καρδιά του... Αυτή η καρδιά, η οποία προδόθηκε, όχι μόνον από το θάνατο. Αυτή η προδοσία, ήταν η λιγότερη... Η μικρότερη... Η μηδαμινότερη!
Αυτή η καρδιά, προδόθηκε από πολλούς. Από όσους δεν συνέφερε. Από όσους πολέμησε γενναία, συνεχόμενα, δυνατά. Από όσους δεν μπορούσαν να δουν την Αλήθεια. Ή, απλά, δεν ήθελαν να τη δουν. Βλέπεις, αυτή η καρδιά, έβλεπε την Αλήθεια κατάματα. Χωρίς φιοριτούρες, δίχως τα γνωστά... παρελκόμενα. Έβλεπε την Αληθινή Αλήθεια, όπως συνήθιζε ο ίδιος να λέει, με κάθε ευκαιρία!
Ήταν καρδιά, φτιαγμένη από ατσάλι! Φάνταζε σκληρή σε όσους δεν ήξεραν τον άνθρωπο Γρηγόρη Μιχαλόπουλο. Κι όμως, αν έκανες τον κόπο να την αφουγκραστείς, αντιλαμβανόσουν από την πρώτη κιόλας στιγμή, από τον πρώτο της... χτύπο, ότι χτυπάει δυνατά, είναι κατακόκκινη κι είναι γεμάτη αγάπη!
Αγάπη για τον συνάνθρωπο, για την Ελλάδα, για τη Θρησκεία, για τα Ιδανικά αυτής της μικρής-μεγάλης χώρας.
Ο Γρηγόρης Μιχαλόπουλος, θεωρήθηκε από πολλούς ο Εκδότης της αμφισβήτησης... Όπως θεωρήθηκε και ο Ποιητής της Αμφισβήτησης. Ίσως και να ήταν. Μόνον ο ίδιος ήξερε και ο ίδιος ξέρει. Κι αυτό, είναι που έχει σημασία...
Το μόνο σίγουρο, για όλους εμάς που τον ζήσαμε από κοντά, που πορευτήκαμε δίπλα του, με την ίδια Αγάπη, με την ίδια Λαχτάρα για την Αληθινή Αλήθεια, την ίδια Πίστη για τη χώρα και τους ανθρώπους της: Δεν έχει περάσει στιγμή που να μην ακολουθούμε τους χτύπους της καρδιάς του! Δεν έχει σταματήσει να χτυπά η καρδιά του. Σε κάθε σελίδα της εφημερίδας, είναι εκεί. Χτυπάει δυνατά και κατακόκκινα!
Το ήξερε, άλλωστε. Και το ξέρει. Δεν είναι τυχαίο το γραπτό του:
«ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ. Ανάμεσα στο Πλήθος των Απουσιών. Στη μέση της φωτιάς και κάτω από το επίγραμμα, των «Θελγήτρων της Φυγής».
ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ. Μακριά από τον χώρο των Επικριτών, μιλώντας τη γλώσσα της Μαντίνειας, την γιομάτη χρησμούς και θεϊκά ρήματα.
ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ. Στο πεδίο της γόνιμης Σιωπής, καθώς θα λειαίνεται το λάθος του Φόβου.
ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ. Έμπιστος και φανατικός των ελαττωμάτων μου, μακριά από τον στομώδη πόλεμο των βυθισμένων αστεριών.
ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ. Συλλαβιστής των ονείρων που αρχίζουν το πρωί, μετά τη νύχτα του ήλιου, ως πρωτόγνωρος στην επωδό του τέλους.
ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ. Με τον ατημέλητο λόγο, χειροκροτητής της βουρκωμένης Αλήθειας».
ΕΙΜΑΣΤΕ πάντα μαζί... Μέχρι ν’ ανταμωθούμε πάλι...
Η Ε.Ω.
