Γράφει ο Βαγγέλης Παπαδόπουλος
Σήμερα η Ελεύθερη Ώρα έχει γενέθλια! Γίνεται αισίως 45 ετών! Πολλοί από σας ήταν στα γεννητούρια της! Και συνεχίζετε ως τα σήμερα, να είστε δίπλα της, να τη στηρίζετε, να την αγοράζετε και να τη διαβάζετε με αγάπη και πίστη! Τη νιώθετε σαν ένα δικό σας άνθρωπο. Την αγαπάτε σαν την αδελφή σας. Προστατεύετε τη γνησιότητα και την παρθενιά της. Φοβάστε μήπως και διακορευτεί. Και μήπως την προξενέψουν σε κάποιον πλούσιο γαμπρό για να την πάρει από σας, όπως έγινε με άλλες… κορασίδες των Αθηνών! Με άλλες, δηλαδή, ιστορικές εφημερίδες που από καθαρά δημοσιογραφικές επάλξεις κακοπαντρεύτηκαν και έγιναν παλλακίδες εφοπλιστών, τραπεζών, ομίλων και μεγάλων εταιρειών! Οι γονείς-ιδρυτές αυτών των εφημερίδων δεν υπάρχουν σήμερα. Τα ορφανά επιβίωσαν και διατηρούνται και μάλιστα πλουσιοπαρόχως από μεγάλα συμφέροντα. Και υπάρχουν “εκδότες” και “δημοσιογράφοι” που εκτελούν χρέη-καθήκοντα, κατά νόμον, εν ονόματι των μετόχων και των εταιρειών! Με άλλα λόγια, δηλαδή, δημοσιογραφία κατά συγκατάβαση! Εργολαβικά! Ας είναι…
Η Ελεύθερη Ώρα, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, κατόρθωσε να ενηλικιωθεί και να παραμείνει ελεύθερη, αποφεύγοντας συνοικέσια προς γάμον! Θα τη χαρακτήριζα γεροντοκόρη, αλλά το αποφεύγω, μήπως θεωρηθεί ο χαρακτηρισμός σεξιστικός και μας τραβάνε στα δικαστήρια οι δικαιωματιστές ή μας περιλάβει η Ζωή Κωνσταντοπούλου και μας εγκαλέσει στη Βουλή! Άλλωστε η πρώτη διδάξασα και διατηρούσα επαξίως αυτόν τον τίτλο, η “Εστία” του Κύρου, έπαψε πλέον να τον έχει γιατί… παντρεύτηκε!!! Έτσι, απέμεινε πλέον μόνο η Ελεύθερη Ώρα να επιμένει στην ελευθερία της και να αποφεύγει τα δεσμά του γάμου!!! Καλύτερα να έχει σύζυγο και αφεντικό τους αναγνώστες της, παρά οποιονδήποτε τυχάρπαστο νεόπλουτο ή ολιγάρχη! Ακόμα και η “Εφημερίδα των Συντακτών” που ως συνεταιριστική εφημερίδα των συναδέλφων δημοσιογράφων διατηρούσε το προνόμιο να έχει αφεντικό και εκδότη το αναγνωστικό της κοινό, -όπως άλλωστε το διαφήμιζε-έχασε την παρθενιά της και διέλαθε εις γάμου κοινωνίαν με προσφιλή ολιγάρχη, κρατώντας την ολοσέλιδη διαφήμισή της ως ωραία ανάμνηση!!!
Γενάρχης και πατέρας της Ελεύθερης Ώρας υπήρξε ο αγωνιστής δημοσιογράφος Γρηγόρης Μιχαλόπουλος! Θα ξαναγράψω τα συναισθήματα που ένιωσα, όταν, ένα μεσημέρι με κάλεσε για να μου δείξει τα τυπογραφεία που έστησε κάπου στην Καλλιθέα, λίγες μέρες πριν στοιχειοθετηθεί και κυκλοφορήσει το πρώτο της φύλλο, στις 19 Ιανουαρίου του 1981… Όλοι ξαφνιάστηκαν! Νέα καθημερινή αθηναϊκή εφημερίδα; Αν ήταν δυνατόν! Κι όμως ήταν! “Πού πας καραβάκι με τέτοιο καιρό;” αναρωτιόνταν το σύνθημα - ή το σλόγκαν στα… ελληνικά - της διαφήμισης! Μια βαρκούλα είχε ξεκινήσει το επικίνδυνο ταξίδι της, δίπλα στα υπερωκεάνια μεγαθήρια του Λαμπράκη, των Αφών Μπότση, του Μπόμπολα, του Κοσκωτά και άλλων ισχυρών! Και απορημένος ο αείμνηστος πλέον Βαρδής Βαρδινογιάννης έκπληκτος ρωτούσε τον Μιχαλόπουλο: “Πώς θα την κρατήσεις ρε Γρηγόρη την εφημερίδα σου, όταν εγώ με τόσα λεφτά και τόσο προσωπικό δεν μπορώ να διατηρήσω τη Μεσημβρινή;”. Ο Γρηγόρης όμως μπόρεσε. Άντεξε. Και την κράτησε όρθια και ζωντανή! Παρά τα ολέθρια λάθη και τις ανθρώπινες αδυναμίες του. Παρά τις συκοφαντίες του σιναφιού! Με υπόγειο πόλεμο. Με επιθέσεις. Με συγκρούσεις. Με μάχες. Με δολοπλοκίες. Με δικαστικούς αγώνες. Με κυνηγητό από τους κραταιούς και πανίσχυρους του αμαρτωλού άστεως! Ώσπου έπεσε στις επάλξεις μαχόμενος για την ελευθεροτυπία, τη δικαιοσύνη, τον έλεγχο της εξουσίας, την έκφραση του λαού, το Έθνος και την Ορθοδοξία! Τα «πλήρωσε» όλα με την απώλεια της υγείας και τον πρόωρο θάνατό του! Πού είναι τώρα αυτοί που τον κυνήγησαν και τον συκοφάντησαν; Πέρασαν στο περιθώριο και στην περιφρόνηση! Υπάρχει μόνο η Ελεύθερη Ώρα! Ζωντανή, όρθια, πιστή, μαχόμενη! Με λίγες σελίδες, ναι! Με πενιχρά μέσα, ναι! Με λίγο προσωπικό, ναι! Χωρίς προσφορές, δώρα και κουπόνια, ναι! Αλλά με αυτοπεποίθηση, με αγωνιστική διάθεση, με ανυστερόβουλη συνείδηση και προαίρεση για ουσιαστική υπηρέτηση της ελευθεροτυπίας και των αξιών του λαού μας. Ίσως ορισμένοι να κατηγορούν την εφημερίδα για τις κατά καιρούς τοποθετήσεις της για πρόσωπα, πολιτικές και καταστάσεις. Η μόνη και αποκλειστική απάντηση σε όλους αυτούς είναι η ρήση του προγόνου μας, πατριάρχη της δημοσιογραφίας, Βλάση Γαβριηλίδη, που δογμάτισε πριν από πολλά-πολλά χρόνια γράφοντας: Μας κατηγορούν ενίοτε για την αστάθειά μας. Πρέπει όμως να γνωρίζουν, ότι η δική μας αστάθεια, είναι φλάμπουρο ανεξαρτησίας!!!
Τύχη αγαθή! Η «Ελεύθερη Ώρα» δεν ορφάνεψε. Πέρασε στα χέρια του άξιου γιού του Γιώργου Μιχαλόπουλου, ως παρακαταθήκη υψηλού συμβολισμού! Και, παρά το νεαρό της ηλικίας του, αλλά με φρόνηση, εγκράτεια και σύνεση κατόρθωσε να κρατήσει σταθερά το τιμόνι της εφημερίδας και να την παραδίδει κάθε πρωί στα χέρια σας με συνέπεια, για να συνεχιστεί η παράδοση και για να υπάρχει μια εφημερίδα με φυσικό εκδότη και όχι διαπλεκόμενα συμφέροντα νταβατζήδων ή κοτζαμπάσηδων!!!
Η Ελεύθερη Ώρα - και η κάθε εφημερίδα σήμερα - εξακολουθεί να είναι για όλους εμάς που μεγαλώσαμε στα χρόνια του Τύπου και όχι των ηλεκτρονικών μέσων, η μεγάλη ερωμένη! Ερωμένη χάριν της οποίας πολλές φορές απιστούμε απέναντι στις συζύγους, τις συντρόφους και τις οικογένειές μας. Για να μπορούμε να συμπάσχουμε, και τουλάχιστον νοερά, να μυρίζουμε το μελάνι και το φρέσκο τυπωμένο χαρτί, από το πιεστήριο μόλις τυπωθούν τα πρώτα φύλλα! Αυτές οι εποχές πέρασαν. Σήμερα αυτοχαρακτηρίζονται δημοσιογράφοι όσοι έχουν ένα κινητό στην τσέπη τους και όσοι έχουν στήσει ένα σάιτ στο διαδίκτυο! Και μπορούν να διαδίδουν την πληροφορία ασύδοτα και ανεξέλεγκτα. Να παρασύρουν και να παρασύρονται. Αλλά, ευτυχώς, υπάρχουν ακόμη πολίτες με συνείδηση που θέλουν επεξεργασμένη την έγκυρη ειδησεογραφία και τη δική τους εφημερίδα που να τους εκφράζει. Να γιατί υπάρχουν ακόμα οι εφημερίδες! Και θα υπάρχουν, όσο υπάρχουν στον κόσμο οι άνθρωποι, γιατί η εφημερίδα είναι το άλας της γης!!!
