Στις 19 Ιανουαρίου του 1981, κυκλοφόρησε το πρώτο φύλλο της «Ελεύθερης Ώρας», με τίτλο «ΕΠΙΕΣΘΗ ΑΝΑΚΡΙΤΗΣ» και υπότιτλους «Κατάθεσι του Προέδρου των Πρωτοδικών κ. Λουκά Βιταλιώτη – Καταγγέλλονται οι τέως Πρόεδρος, Εισαγγελεύς Αρείου Πάγου».
Κάπως έτσι, με αυτό το «πρώτο θέμα», ξεκίνησε το ταξίδι της εφημερίδας στις θάλασσες της Δημοσιογραφίας. Στις θάλασσες, που ποτέ δεν ήταν ήρεμες, ποτέ!
Ένα ταξίδι που η “Ελεύθερη Ώρα”, το… Καραβάκι, ξεκίνησε το ταξίδι της στις θάλασσες της δημοσιογραφίας, με Καπετάνιο, τότε, τον εκδότη, συγγραφέα, ποιητή, μα κυρίως Άνθρωπο, Γρηγόρη Μιχαλόπουλο.
Τον Καπετάνιο και το Καραβάκι του που, ποτέ, δεν έδωσε σημασία στις… Σειρήνες – όποιου είδους κι όποιας μορφής – και μόνο στόχο είχε την… Ιθάκη!
Την Ιθάκη, της Αληθινής Αλήθειας, όπως συνήθιζε ο ίδιος να λέει. Γιατί, ξέρετε, αλήθεια με Αλήθεια, έχει διαφορά!
Η… Ιθάκη του Γρηγόρη Μιχαλόπουλου, δεν ήταν υποκειμενική, δεν είχε να κάνει με συμφέροντα! Ήταν βράχος μόνος, ακλόνητος, στιβαρός, μέσα σε μία απέραντη θάλασσα ψέματος, δολοπλοκίας και πλάνης!
Από τότε, μέχρι σήμερα, πέρασαν πολλά χρόνια! Μικρότερα ή μεγαλύτερα γεγονότα, στάθηκαν μπροστά της κι όμως η… μάχη της αλήθειας με την αληθινή Αλήθεια, παραμένει από τότε έως σήμερα ίδια κι απαράλλαχτη. Γιατί, περί μάχης πρόκειται.
Από τότε έως σήμερα, το ταξίδι συνεχίζεται και το Καραβάκι εξακολουθεί να πολεμά με κάθε κακό, με κάθε ανέντιμο, με κάθε ψεύτικο και ανούσιο! Όχι γιατί το Καραβάκι ήθελε να γίνει… κρουαζιερόπλοιο, μα πάντα για την… Ιθάκη! Για την Αλήθεια, την Πίστη και την Πατρίδα!
Από τότε έως σήμερα, μόνοι συνοδοιπόροι ο Θεός, η Ελλάδα και οι λίγοι – που είναι ΠΟΛΛΟΙ – και τραβάνε κουπί μαζί της! Οι Αναγνώστες!
Στο Καραβάκι της «Ελεύθερης Ώρας», δεν υπάρχουν… προσωπικοί αριθμοί και εμβόλια!
Στο Καραβάκι της «Ελεύθερης Ώρας», ΜΟΝΟ… εμβόλιο είναι η Πίστη στο Θεό και στα Ιδανικά της Πατρίδας και… προσωπικός αριθμός είναι ΜΟΝΟΝ τα χρόνια που μετράμε, περνώντας ανάμεσα από Συμπληγάδες και Λερναίες Ύδρες!
45 Χρόνια Αγώνας! 45 Χρόνια Πόλεμος! 45 Χρόνια, Ελπίδα για ένα καλύτερο Αύριο! Το Αύριο που θα είμαστε Ελεύθεροι!
Σας ευχαριστούμε γι’ αυτά τα 45 χρόνια! Δεν είναι λίγα. Δεν ήταν εύκολα! Δεν χρειάζεται να υποσχεθούμε για τα επόμενα: Το έχουμε ήδη κάνει πράξη! ΜΑΖΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ!
