Γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Το θέμα των αγροτικών εξεγέρσεων κυριαρχεί στην πολιτική ζωή τού τόπου, και κλονίζει την Κυβέρνηση. Έχει μία αξία να γυρίσουμε πίσω στο «χθες», για να δούμε πώς είχαν αντιμετωπίσει το ίδιο θέμα, άλλες κυβερνήσεις. Θα αναφερθούμε στον Γεώργιο Παπαδόπουλο. Να διευκρινίσουμε, ότι εδώ δεν κάνουμε υμνολογία προσώπων και καθεστώτων. Σε γεγονότα μόνον αναφερόμαστε. Μπορεί να έχουμε τις οποιεσδήποτε αντιλήψεις για την «Επταετία», και τους τότε κυβερνήτες. Όμως, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι στον οικονομικό τομέα ελήφθησαν μέτρα που ανακούφισαν τον αγροτικό κόσμο, και όχι μόνο.
Άλλωστε, αυτό παραδέχθηκε ακόμα και ο Ανδρέας Παπανδρέου, όταν ο Στυλ. Παττακός τού παρέδωσε το διαβατήριό του, για να φύγει στο εξωτερικό. Τού είχε πει τότε ο μετέπειτα ιδρυτής τού ΠΑΣΟΚ: «Νομίζω ότι το κοινωνικό και οικονομικό περιεχόμενο τής Επαναστάσεώς σας, είναι σε γραμμή που ανταποκρίνεται στις ανάγκες του τόπου μας…». Τι έγινε, λοιπόν, τότε με τους αγρότες; Κοιτάζοντας πίσω στον χρόνο, βλέπουμε ότι η κατάσταση των αγροτών κατά την μεταπολεμική περίοδο, ήταν πράγματι δραματική. Η Κατοχή, και η ένοπλη κομμουνιστική ανταρσία, είχαν ερημώσει την ύπαιθρο. Οι αγρότες αναγκάσθηκαν να χρεωθούν με δάνεια από την Αγροτική Τράπεζα Ελλάδος, για να ορθοποδήσουν. Όμως αυτό, απετέλεσε τροχοπέδη.
Ήδη από το 1962, τα χρέη των αγροτών είχαν φθάσει σε τέτοιο ύψος, ώστε το εισόδημά τους δεν έφθανε ούτε για το τοκοχρεωλύσιο. Η Αγροτική Τράπεζα προέβαινε σε κατασχέσεις, και προσωποκρατήσεις. Οι αγροτικές οικογένειες βρίσκονταν σε απόγνωση. Η ελληνική αγροτιά, έπεφτε θύμα των τοκογλύφων οι οποίοι προαγόραζαν τα προϊόντα σε τιμές εξευτελιστικές, ενώ η χορήγηση καλλιεργητικών δανείων είχε διακοπεί. Η εξαθλίωση των αγροτών και το πλήγμα για την εθνική οικονομία, ήταν τεράστια. Το μέγα αυτό πρόβλημα, είναι αλήθεια, ότι προσπάθησαν να το αντιμετωπίσουν οι κυβερνήσεις Κ. Καραμανλή και Γεωργ. Παπανδρέου, με μικρά όμως αποτελέσματα.
Στις 30 Μαρτίου 1968, στο Αλεξάνδρειο Αθλητικό Μέγαρο, είχε μαζευτεί μία λαοθάλασσα. Όλοι οι αγροτικοί Συνεταιρισμοί Θεσσαλονίκης, Μακεδονίας και Θράκης, περίμεναν τον τότε πρωθυπουργό. Στις 11.15’ έφθασε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, και όλοι περίμεναν με περιέργεια να ακούσουν τι θα έλεγε. Δεν έτρεφαν μεγάλες ελπίδες. Έκπληκτοι τον άκουσαν να λέει με την χαρακτηριστική φωνή του: «Έχετε το προνόμιον να είσθε εκείνοι που ευρίσκεσθε πλησιέστερα προς την γην αυτήν, που ευρίσκεσθε εις στενωτέραν σύνδεσιν μαζί της. Διότι η γη αυτή, αποτελεί για σας παράγοντα ζωής, σκοπόν, αφετηρίαν και το τέλος της ζωής σας. Είστε λοιπόν, πέραν οιουδήποτε άλλου λαού, υπερήφανοι και δια τούτο: Είσθε οι Αγρόται τής Ελλάδος.
Είσθε οι Έλληνες των Ελλήνων!... Η αγροτική οικονομία στηρίζει το Έθνος. Και οφείλομεν να έχωμεν την βάσιν αυτήν, ισχυράν. Δεν πρέπει ο αγρότης να σκέπτεται όπως άλλοτε, και όνειρόν του να είναι, πότε αυτός ή τα παιδιά του θα ξεσπιτωθούν από το χωριό, και πηγαίνοντας εις την πόλιν να γίνουν αστοί… Η ζωή είναι δυνατόν να είναι περισσότερον ωραία εις το άγιον, ελεύθερον και καθαρό Χωριό, απ’ ό,τι εις την μολυσμένην ατμόσφαιραν τής πόλεως… Είσθε η πλέον υγιής μερίς τού Ελληνικού Λαού. Εις όλην την Ιστορίαν της πατρίδος μας, πάντοτε υπήρξατε ο κυματοθραύστης επί του οποίου εθραύσθησαν όλαι αι απειλαί που υπέστη η Πατρίδα μας. Και τούτο το επετύχατε, μόνον χάρις εις την αγνότητα και την δύναμιν τής Φιλοπατρίας.
Εις την συνείδησιν ευθύνης έναντι αυτού, το οποίον εμάθατε από την γιαγιά σας, από τον πατέρα σας, από τον παπά τής Εκκλησιάς, από όλους τους σεβάσμιους τής κοινότητος, οι οποίοι σας μιλούσαν για την Πατρίδα, την Θρησκείαν, την Οικογένεια. Δεν είσθε οι «αγράμματοι χωριάτες». Είσθε το καθαρό μυαλό, και η ψυχή τού Έθνους…»! Οι αγρότες που είχαν συγκεντρωθεί, δεν επίστευαν στ’ αυτιά τους. Μέσα σε θύελλα ζητωκραυγών, ο Γ. Παπαδόπουλος κατέληξε την ομιλία του, μ’ αυτά τα λόγια: «Έχοντες υπ’ όψιν αυτάς τας προτροπάς ως πρώτην εκδήλωσιν εκ μέρους τού Κράτους, το οποίον οφείλει να σας βοηθήσει να απολυτρωθήτε από το παρελθόν, σας αναγγέλω, ότι η Κυβέρνησις έλαβε μίαν μεγάλην απόφασιν: Απεφασίσαμεν τον χαρισμόν των αγροτικών χρεών!
Ιδού επομένως, ο στίβος ελεύθερος. Έκοψα κάθε δεσμόν προς το αμαρτωλόν παρελθόν, κάθε δεσμόν αδρανείας. Το πεδίον «Ελλάς» είναι ιδικόν σας. Ριφθήτε εις την μάχην. Είναι μάχη τής Ελλάδος…». Για μερικά λεπτά οι αγρότες έμειναν άφωνοι, μη μπορώντας να πιστέψουν ότι τα οικονομικά δεσμά τους είχαν σπάσει. Κι έπειτα ξέσπασαν σε φρενιτώδεις αλαλαγμούς, καθώς ο Γ. Παπαδόπουλος ετελείωσε τον λόγο του αναφωνώντας: «Ζήτω η Ελλάς»! Ζήτωσαν οι Έλληνες αγρόται…»! Πράγματι, με τον Α.Ν. 454/68 (ΦΕΚ 136) διαγράφησαν όλα τα χρέη των αγροτών, μέχρι 31-3-1968. Και συγκεκριμένα: Όλα τα οφειλόμενα από το 1945 μέχρι το τέλος τού 1962 και τα ρυθμισθέντα του 1963.
Όλα τα βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα δάνεια για καλλιέργειες, ζωοτροφές κλπ. Όλα τα χρέη των γεωργικών συνεταιρισμών, οργανώσεων και κοινοπραξιών, μέχρι 21-4-1967, και πολλά άλλα. Έτσι, ανακόπηκε το ρεύμα τής αστυφιλίας, και η ζωή στην ύπαιθρο αναμορφώθηκε. Οι αγροτικές οικογένειες, κυριολεκτικά γλύτωσαν από την καταστροφή. Η ανεπανάληπτη αυτή πράξη, έδωσε και πάλι την ώθηση στην στάσιμη αγροτική οικονομία, και γενικότερα στην εθνική οικονομία. Αύξησε την αγοραστική δύναμη τού αγρότη, ώθησε την βελτίωση των καλλιεργειών, ανέκοψε το ρεύμα τής αστυφιλίας, και αναμόρφωσε την ζωή στην ύπαιθρο.
Την 1η Απριλίου 1968, η εφημερίδα «Βραδυνή», με πηχιαίους τίτλους, περιέγραψε την μεγάλη απόφαση: «Η μόνη ανιδιοτελής πράξις που εγνώρισεν ο Λαός κατά τα τελευταία 150 έτη τού ελευθέρου βίου του…»! Αυτά όλα που υπενθυμίζουμε – επαναλαμβάνουμε – δεν αποτελούν υμνολόγιο προς την «επανάσταση των συνταγματαρχών». ΓΕΓΟΝΟΤΑ παραθέτουμε, που ουδείς δύναται να αμφισβητήσει. Όταν κάτι είναι σωστό, δεν είναι έντιμο να αποκρύπτεται λόγω ιδεολογικών διαφορών. Γιατί, όμως, η σημερινή κυβέρνηση τής Νέας Δημοκρατίας τού Κυριάκου, δεν είναι σε θέση να ικανοποιήσει δίκαια αιτήματα των αγροτών, και τους έχει φέρει σε απόγνωση;
Το ανέφεραν όλοι οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι, όσο γίνεται συγκεκαλυμμένα: Δεν μπορούν να ξεφύγουν από τα όρια που επιτρέπει η ξενοκρατία, δηλαδή το Ιερατείο των Βρυξελλών. Έχουμε τους κηδεμόνες πίσω από το κεφάλι μας. Επομένως έχουμε πάψει να είμαστε ανεξάρτητο κράτος. Να υπενθυμίσουμε και σ’ αυτό το θέμα, πως όταν οι Αμερικανοί ασκούσαν πιέσεις προς τον Γ. Παπαδόπουλο, εκείνος εδήλωσε δημόσια: «Δεν έχομεν ανάγκη ξένων κηδεμόνων…»! Γι’ αυτό βέβαια, και τον έριξαν. Ποιος όμως από τους σημερινούς πολιτικούς, μπορεί να πει την ίδια φράση προς τις Βρυξέλλες; Είναι και κάτι ακόμα: Στην ομιλία του εκείνη προς τους αγρότες, ο Γ. Παπαδόπουλος έκανε μνεία, για Πατρίδα, Θρησκεία και Οικογένεια.
Ποιος πολιτικός στις μέρες μας, τολμά να αναφερθεί κυρίως στα δύο τελευταία; Ο «προοδευτισμός» και η ευρωλαγνεία, τα έχουν διαγράψει. Να το λέμε ξεκάθαρα: Η Θρησκεία η Χριστιανική, τίθεται συγκεκαλυμμένα υπό διωγμόν. Όσο για την οικογένεια, βλέπουμε τα θλιβερά αίσχη ανηλίκων αγοριών και κοριτσιών, που αλληλομαχαιρώνονται, αφού η νεολαία έχει αφεθεί ανερμάτιστη. Τώρα έχουμε ανάγκη, από μία ηθική επανάσταση… Ποιος θα ηγηθεί όμως;
