Ένα μεγάλο «γιατί» πλανάται στα χείλη των δεκάδων χιλιάδων θαυμαστών του Γιώργου Μαζωνάκη, αλλά και πολλών συμπολιτών μας που παρακολουθούν άναυδοι όσα αποκαλύπτονται για τους γιατρούς ή «γιατρούς» της πλατείας Κολωνακίου και την… εκλεκτή πελατεία τους. Μια ελίτ, η οποία μέρα με τη μέρα συνειδητοποιεί πως είναι αναλώσιμη! Η συνέντευξη με τον Κώστα Πρέκα είναι κυριολεκτικά μια τομή για τα όσα συμβαίνουν στην «κοσμική Αθήνα» και τη «σόου μπιζ». Εκεί, όπου πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα της «επιτυχίας» και της «αναγνωρισιμότητας» κυριαρχεί η εκπόρνευση, τα ναρκωτικά, ο θάνατος… Κυρίες και κύριοι, ο Κώστας Πρέκας έχει το λόγο:
«Νοιώθω συγκλονισμένος... Αυτός ο θάνατος, του Γιώργου Μαζωνάκη, έχει σημαδέψει, όχι μόνον ανθρώπους, αλλά και μία εποχή τραγική, τη σημερινή τραγική εποχή... Έβγαλε, μέσα από τους χαρακτήρες των ανθρώπων που έκανε παρέα, ό,τι σάπιο υπάρχει σε αυτή την κοινωνία... Τολμώ να πω ότι ξεχείλισε ο βόθρος αυτής της κατηγορίας, αυτής της κοινωνίας που παίζει η τηλεόραση, που εμφανίζεται, απορώ, αυτή η περίφημη «ελίτ», η σύγχρονη «ελίτ» αυτής της χώρας, που τα χέρια της είναι ματωμένα. Τα χέρια τους είναι βρώμικα! Αυτή η άρρωστη κοινωνία, που παίζει στα ζάρια, στο καζίνο, παντού, τις τύχες του ελληνικού λαού...
Θέλω να σας ευχαριστήσω, για μία ακόμη φορά, γιατί μου δίνετε την ευκαιρία να μιλήσω για όλους αυτούς, για όλα αυτά τα καθάρματα που, πραγματικά, επηρεάζουν το σύνολο της πολιτικής ζωής αυτής της χώρας. Όταν κάνεις παρέα με αυτά τα αποβράσματα της κοινωνίας, τι θέλεις; Ποια πρόοδο θέλεις για τον τόπο; Ποια πρόοδο θέλεις για τον ελληνικό λαό; Πού θα βρει ο ελληνικός λαός ένα αποκούμπι για να θρέψει και να σπουδάσει τα παιδιά του; Όλα βρώμικα! Όλα άρρωστα και βγαίνουν στις τηλεοράσεις, ο ένας με τον τρόπο του, ο άλλος με τον άλλο τρόπο, να δικαιολογήσουν την κάθε τους πράξη... Ποιες πράξεις; Της ανηθικότητας; Την πράξη την ανήθικη, την εισπρακτική, της ρεμούλας;
Έχουν κατακλέψει τον κόσμο! Δεν αναπνέει πια ο ελληνικός λαός... Έχουμε φτάσει στο τελευταίο σκαλί, όπως έλεγε κι ο Παλαμάς. Δεν είναι ζωή αυτή...
Ο θάνατος του Γιώργου, αυτού του υπέρλαμπρου καλλιτέχνη – τραγουδιστή, έφερε τα πάνω κάτω... Αυτό το παιδί, έβγαλε από τις φωλιές τους όλα τα καθάρματα της Αθήνας. Όλη την αρρώστια αυτής της κοινωνίας που κατοικοεδρεύει στο περίφημο Κολωνάκι. Ποιο Κολωνάκι; Το Κολωνάκι είναι η χαβούζα της Ελλάδος! Εκεί κατοικοεδρεύουν όλοι, με το να παίζουν στα ζάρια τις τύχες του ελληνικού λαού!
Η πορεία του Μαζωνάκη, κατά την ταπεινή μου άποψη, ήταν συναισθηματική, ήταν ανθρώπινη. Ένας άνθρωπος που, μαθαίνουμε – διαβάζουμε, ότι βοηθούσε πάρα πολύ κόσμο χωρίς να το ξέρει κανείς... Μέσα του, αυτό το λαϊκό παιδί αισθανόταν σαν να είναι – πώς να το πει κανείς; - απεσταλμένος από τον Θεό, να βοηθάει.
Θα είναι υπερβολή να πω ότι ήταν ένα βάδισμα του Χριστού; Ένα βάδισμα ενός χεριού αγίου, που το σήκωνε και γινόταν το θαύμα; Και πόσα άλλα δεν έχουμε μάθει... Τον κατασπάραξαν αυτό τον άνθρωπο! Τον έβαλαν σε δρόμους αμαρτωλούς, σε δρόμους βρώμικους, σε δρόμους των ναρκωτικών, σε δρόμους που δε μπορούσε ν’ αναπνεύσει πια... Κι έφτασε σε αυτά τα ανθρωποειδή, που - εγώ δεν θα περίμενα καμία επιβεβαίωση, κανενός εισαγγελέα – έπρεπε να στηθούν στα τρία μέτρα, γιατί απεδείχθη ότι τον εκμεταλλεύθηκαν κατά τον χειρότερο τρόπο!
Αυτό το σνομπάρισμα αυτού του κτήνους, του γιατρού και της άλλης της κυρίας, που δεν είναι κυρία, κατέστρεψαν ένα αθώο παιδί. Τον πέθαναν! Τον σκότωσαν! Τον αυτοκτόνησαν! Τον πέταξαν στα σκυλιά!
Ποια Δικαιοσύνη; Ποιος εισαγγελέας θα καθίσει απέναντι απ’ αυτά τα αισχρά υποκείμενα και θα δώσει ελαφρυντικό; Ποιο ελαφρυντικό; Δεν υπάρχει ελαφρυντικό! Ισόβια, όχι μία, δέκα φορές ισόβια θα πρέπει να φάνε, για να παραδειγματιστούν όλα τα άλλα καθάρματα που βγήκαν και που βγαίνουν κάθε φορά και λένε διάφορα. Επειδή, μία μερίδα κοριτσιών, μία μερίδα αγοριών που – όπως θυμάσαι στην προηγούμενη συνέντευξή μου, μιλούσα για πόρνους και για πόρνες – αυτές οι κυρίες, λοιπόν, οι «βίζιτες» στην κυριολεξία, αυτές πηγαίνουν σε αυτά τα ιατρεία και ο ένας συστήνει στον άλλον την όποια θεραπεία. Αυτές τα κάνουν αυτά, για να φτιάξουν τον πωπό τους, για να φτιάξουν το στήθος τους, για να φτιάξουν τις μούρες τους, για να αρέσουν στους επιβήτορες... Αυτή είναι η κατάντια της Ελλάδος σήμερα!
Έχουμε έναν θάνατο που θα μας στοιχίσει δεν ξέρω πόσο. Θέλω, με πολύ σεβασμό, εγώ δεν ήξερα ότι είχε κάνει τόσες αγαθοεργίες, όμως μαθαίνοντάς τα όλα αυτά, ειλικρινά ένοιωσα μέσα μου μία φοβερή συγκίνηση και είπα: Ακόμη υπάρχουν άνθρωποι! Γιατί πίστευα ότι είναι οι εκλεκτοί αυτής της Γης, δύο – τρεις είναι οι εκλεκτοί αυτής της Γης που ζούμε...
Θέλω να προτείνω στον αγαπητό δήμαρχο της Νίκαιας, να του κάνει ένα άγαλμα, σε φυσικό μέγεθος και να γράφει από κάτω «Γιώργος Μαζωνάκης: Ο Άνθρωπος» και να περνάει από κάτω η νεολαία και να υποκλίνεται και να υποκλινόμαστε όλοι...
Νομίζω θα ήταν ό,τι ωραιότερο θα μπορούσε να κάνει ή να κάνουμε εμείς, προκειμένου να τιμήσουμε όλη αυτή την πορεία και αυτό τον μόχθο αυτού του ανθρώπου, όλα αυτά τα χρόνια που μεγάλωνε, με πολύ κόπο, με πολύ αγώνα, με πολύ μεγάλο ρίσκο της ζωής του και τον εκμεταλλεύτηκαν αυτά τα καθάρματα που είχε γύρω – γύρω, αυτοί οι άνθρωποι που τον άγγιζαν και του έλεγαν και ψέματα.
Μαριάννα μου... Σε λέω Μαριάννα μου γιατί σε εκτιμώ, αγαπητή κυρία Λάτση. Τον λάτρευες, ακούσαμε. Το άκουσα με τα αυτιά μου. Δεν τον συμβούλευσες ποτέ, μα ποτέ! Τι έκανε και τι κάνει, δεν στο είπε, δεν το ήξερες; Αφού έχεις φίλους γύρω – γύρω, που τη ζωή τους την ξέρουμε όλοι, δεν μπορεί να μην την ήξερες εσύ. Χαίρομαι που τον λάτρεψες, όπως τον λάτρεψε ολόκληρος ο ελληνικός λαός. Όπως τον λάτρεψαν οι φτωχοί άνθρωποι και θα προσκυνούν μέχρι το τέλος της ζωής τους...
Ξέρεις, Μαριάννα, νομίζω ότι ο κλήρος έπεσε σε σένα, να προσφέρεις αυτά που δεν κατάφερε ίσως ο Γιώργος Μαζωνάκης. Και δεν εννοώ οικονομικά, αυτό είναι το λιγότερο: Την ανθρωπιά, Μαριάννα, την ανθρωπιά...
Ξέρω ότι είσαι πολύ καλό κορίτσι, ξέρω ότι είσαι ευαίσθητο. Κάντο λοιπόν!
Αυτό είναι ένα κεφάλαιο που με παίδευσε όλο αυτόν τον καιρό, την τελευταία εβδομάδα. Νοιώθω τόσο ένοχος που κι εγώ δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα. Δε φανταζόμουν ότι θα φτάναμε εδώ...».
