Πρόσφατα γίναμε μάρτυρες της αντιφασιστικής πορείας στο Κερατσίνι και αλλού, στη μνήμη του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα, 13 χρόνια μετά τη δολοφονία του στο Κερατσίνι, με τη συμμετοχή χιλιάδων πολιτών, συλλογικοτήτων, σωματείων και φορέων!
Το γεγονός δεν είναι πρωτόγνωρο. Όσοι βρίσκουν τον θάνατο με αυτόν ή άλλο τρόπο, και ανήκουν στην αριστερά, γίνονται αυτομάτως ήρωες και τους αποδίδονται οι ανάλογες τιμές. Το όνομά τους σε δρόμους. Αγάλματα με τη μορφή τους. Μνημόσυνα. Πορείες και άλλες εκδηλώσεις. Και φυσικά γίνεται και η ανάλογη κομματική εκμετάλλευση. Το ίδιο γίνεται μετά το 1974 για όσους αριστερούς πρωτοστάτησαν σε λαϊκούς αγώνες είτε έπεσαν στο πεδίο των μαχών!
Ανάλογα φαινόμενα και περιστατικά δεν έχουμε από την άλλη πλευρά. Λες και ο υπόλοιπος λαός είναι ένοχος! Κι αν τολμήσει να τιμήσει τους δικούς του αγωνιστές τότε είναι εκδήλωση μίσους και οι ήρωες που τιμώνται είναι… φασίστες!
Μου κάνει εντύπωση που από τη Μεταπολίτευση και εντεύθεν δεν είδα να ηρωοποιούνται με τέτοιο τρόπο πατριώτες που έδωσαν τη ζωή τους για την ασφάλεια και πρόοδο της χώρας. Για την ελευθερία, την κυριαρχία και την αξιοπρέπειά της. Είδατε εσείς ποτέ κάποια πορεία για τους τρεις αξιωματικούς των Ιμίων, πλην ενός κλασικού ετήσιου μνημοσύνου; Είδατε κάποια τιμητική εκδήλωση για τον Σολωμό Σολωμού που οι Τούρκοι τον σκότωσαν σαν σπουργίτι, όταν θέλησε να κατεβάσει την τουρκική σημαία; Όλοι όμως αναφέρονται κάθε χρόνο στην ανάλογη πράξη του Μανώλη Γλέζου που έγινε επί κατοχής!!! Είδατε να γίνεται κάποια πορεία για τη μνήμη του Τάσου Ισαάκ που οι Τουρκοκύπριοι ξυλοκόπησαν έως θανάτου; Ούτε μία αναφορά! Είδατε να τιμάται ο ιπτάμενος Κωνσταντίνος Ηλιάκης; Όχι όπως θα έπρεπε! Κι όμως…
Η μοιραία σύγκρουση των F-16 πάνω από το Αιγαίο είκοσι χρόνια πριν, στις 23 Μαΐου του 2006,νότια της Καρπάθου, έπρεπε να είναι εθνική γιορτή! Ένα συνηθισμένο, αλλά ιδιαίτερα επικίνδυνο επεισόδιο στον αέρα του Αιγαίου εξελίχθηκε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σε μία από τις τραγικότερες στιγμές των ελληνοτουρκικών αεροπορικών αντιπαραθέσεων.
Ελληνικά και τουρκικά μαχητικά βρίσκονταν στην ίδια περιοχή, στο πλαίσιο των καθημερινών αεροπορικών δραστηριοτήτων που πραγματοποιούνταν επί χρόνια στο Αιγαίο. Οι δύο πλευρές είχαν διαφορετικές θέσεις σχετικά με την παρουσία και τη δραστηριότητα των αεροσκαφών τους, με αποτέλεσμα συχνά να πραγματοποιούνται αναχαιτίσεις και ελιγμοί σε πολύ μικρές αποστάσεις. Ουσιαστικά πρόκειται για ασκήσεις πολέμου ή για πόλεμο!
Εκείνη την ημέρα, δύο F-16 βρέθηκαν αντιμέτωπα στον αέρα. Στο ελληνικό αεροσκάφος επέβαινε ο σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης, έμπειρος χειριστής της Πολεμικής Αεροπορίας. Το τουρκικό F-16 χειριζόταν Τούρκος πιλότος, ο οποίος επίσης επιχειρούσε στην περιοχή. Στην πραγματικότητα ήταν προγραμματισμένη σκόπιμη επίθεση! Κατά τη διάρκεια της αναχαίτισης, τα δύο μαχητικά πλησίασαν επικίνδυνα. Για ελάχιστες στιγμές οι χειριστές βρέθηκαν αντιμέτωποι με μία κατάσταση στην οποία οι αποστάσεις και οι ταχύτητες των αεροσκαφών άφηναν ελάχιστα περιθώρια αντίδρασης. Τα δύο F-16 συγκρούστηκαν!!!
Η σύγκρουση ήταν καταστροφική για το ελληνικό μαχητικό. Ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης έχασε τη ζωή του, ενώ το τουρκικό αεροσκάφος υπέστη επίσης σοβαρές ζημιές. Ο Τούρκος χειριστής κατάφερε να εγκαταλείψει το αεροσκάφος χρησιμοποιώντας το εκτινασσόμενο κάθισμά του και διασώθηκε.
Η είδηση προκάλεσε άμεση κινητοποίηση στην Ελλάδα. Πολεμικά αεροσκάφη και πλοία συμμετείχαν στις επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης, ενώ παράλληλα Αθήνα και Άγκυρα προσπαθούσαν να διαχειριστούν την εξαιρετικά ευαίσθητη κατάσταση.
Ο θάνατος του Ηλιάκη συγκλόνισε την Πολεμική Αεροπορία και την ελληνική κοινή γνώμη. Δεν επρόκειτο απλώς για ένα αεροπορικό δυστύχημα. Συνέβη σε μια περιοχή όπου επί δεκαετίες ελληνικά και τουρκικά μαχητικά συναντούσαν το ένα το άλλο κατά τη διάρκεια αναχαιτίσεων, δημιουργώντας έναν διαρκή κίνδυνο ατυχήματος ή θερμού επεισοδίου. Το περιστατικό απέδειξε με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο γρήγορα μπορεί μια αεροπορική αντιπαράθεση να μετατραπεί σε τραγωδία, όταν η μια πλευρά έχει προγραμματίσει επίθεση!
Μετά το δυστύχημα, οι δύο χώρες επιχείρησαν να αποφύγουν περαιτέρω κλιμάκωση. Παράλληλα, συνεχίστηκε η πολιτική αντιπαράθεση σχετικά με τις δραστηριότητες των αεροπορικών δυνάμεων στο Αιγαίο.
Για την Ελλάδα, όμως, η 23η Μαΐου 2006 έμεινε συνδεδεμένη κυρίως με το όνομα του Κωνσταντίνου Ηλιάκη. Ένας πιλότος της Πολεμικής Αεροπορίας χάθηκε κατά την εκτέλεση της αποστολής του, σε μία από τις πιο επικίνδυνες ζώνες του Αιγαίου. Δεν ήταν αριστερός. Δεν ήταν μουσικός. Δεν ήταν τραγουδιστής. Δεν δολοφονήθηκε από κομματικούς αντιφρονούντες. Δολοφονήθηκε από αντίπαλο και εχθρό της πατρίδας. Από Τούρκο πιλότο! Σκόπιμα και μελετημένα. Μεθοδευμένα κατόπιν εντολών. Ο Ηλιάκης έπεσε υπέρ Πατρίδος. Ο Φύσσας για ποιο λόγο δολοφονήθηκε; Ήρωας ο ένας, ήρωας και ο άλλος!!! Γιατί αυτή η ιδιαίτερη τιμή στον δεύτερο;
Η σύγκρουση των δύο F-16 έγινε έκτοτε σύμβολο του κινδύνου που δημιουργούν οι συνεχείς αεροπορικές αντιπαραθέσεις μεταξύ δύο γειτονικών χωρών, όταν τα μαχητικά τους επιχειρούν σε περιορισμένο εναέριο χώρο και σε εξαιρετικά υψηλές ταχύτητες.
Η τραγωδία της Καρπάθου δεν οδήγησε σε πόλεμο, όπως φοβούνται οι σημερινοί κλανιάρηδες που μας κυβερνούν, πιστεύοντας πως αν καταρρίψουν αεροπλάνο που παραβιάζει τα εθνικά σύνορα θα γίνει πόλεμος! Όπως πίστευαν ατυχώς ότι αν χτυπούσαν τους Τούρκους στα Ίμια θα είχαμε σύρραξη!!! Ζούμε μια τραγωδία: Αντί να είμαστε γενναίοι, υποχωρούμε μόνο από το φόβο, μήπως και γίνει πόλεμος!!! Με φόβο στην πολιτική μας δεν μπορούμε να νικήσουμε ποτέ. Είμαστε εκ προοιμίου χαμένοι!!!
