Σύμφωνα με νέες πληροφορίες Τούρκων αξιωματούχων ο Ερντογάν θα επιδιώξει σύγκρουση με την Ελλάδα πριν εκείνη κατορθώσει να οχυρωθεί με τον “Θόλο” και την “ασπίδα του Αχιλλέα” και θα είναι απρόσβλητη! ΄Ένας άλλος λόγος που σπεύδει να ενισχύσει την αεροπορική του κάλυψη, είναι γιατί φοβάται τη σύγκρουση εξίσου -αν όχι περισσότερο- από όσο η Αθήνα.
Η πρόσφατη ρητορική έξαρση της Άγκυρας - με αποκορύφωμα τις δηλώσεις του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατά την επιστροφή του από τη σύνοδο του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) επανέφερε στο προσκήνιο το γνώριμο σκηνικό των απειλών. Απειλές που συνοδεύονται επί του πεδίου με εντυπωσιακή εισβολή τουρκικών ντρόουν στον εναέριο χώρο των τουρκικών πάρκων που καθόρισε πρόσφατα στην περιοχή της Σαμοθράκης και του Καστελόριζου.
Καλώντας την Ελλάδα «να μάθει από το παρελθόν», να σταματήσει την αμυντική θωράκιση των νησιών του Αιγαίου και να αποδεχθεί τα τουρκικά «θαλάσσια πάρκα», η τουρκική ηγεσία επιχειρεί για άλλη μια φορά να ασκήσει καταναγκαστική διπλωματία που τη συνοδεύει με πτήσεις μή επανδρωμένων αεροσκαφών.
Πίσω όμως από την επιθετική ρητορική, τις αναφορές στη Μικρασιατική Καταστροφή και το προφίλ μιας «παγκόσμιας δύναμης 360 μοιρών» που φιλοτεχνούν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης (όπως η Sabah), κρύβεται μια αμείλικτη πραγματικότητα:
Ο Ταγίπ Ερντογάν φοβάται μια ανοιχτή πολεμική σύγκρουση με την Ελλάδα εξίσου -αν όχι περισσότερο- από όσο η Αθήνα τη στιγμή που σήμερα η Ελλάδα έχει αποκτήσει υπερσύγχρονα όπλα, αεροπλάνα και φρεγάτες.
Φαίνεται τώρα περισσότερο από κάθε φορά ότι η τακτική της Άγκυρας δεν αποσκοπεί στην πρόκληση ενός γενικευμένου πολέμου, αλλά στη συναισθηματική και πολιτική παράλυση της Αθήνας. Ο Ερντογάν γνωρίζει, ότι αν καταφέρει να καλλιεργήσει στην ελληνική πολιτική ηγεσία το αίσθημα του «αναπόφευκτου θερμού επεισοδίου», η Ελλάδα θα αυτοπεριοριστεί. Γι’ αυτό ασκεί τρομερή προπαγάνδα με ορισμένα ΜΜΕ και δημοσιογράφους της χώρας μας μαζί με ορισμένους πολιτικούς και δημόσιους παράγοντες που έχουν θεσμικό ρόλο σε κόμματα και ιδρύματα.
Αρχικά -λένε τα σχετικά δημοσιεύματα- θα διστάσει να προχωρήσει στην πλήρη ανακήρυξη και την άμεση οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) με την Κύπρο στην Ανατολική Μεσόγειο.
Θα αποδεχθεί επίσης σιωπηρά το «γκριζάρισμα» διοικητικών αρμοδιοτήτων (όπως η παράνομη έκδοση NAVTEX 0862/26 από την Αττάλεια νοτιοδυτικά του Καστελόριζου για το ερευνητικό TUBΙΤΑΚ MARMARA).
Θα αναστείλει την αμυντική ενίσχυση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου. Αν η Αθήνα υποχωρήσει υπό το βάρος των εμπρηστικών δηλώσεων («θα μας άκουγαν αν φωνάζαμε από το Κας»), ο Ερντογάν πετυχαίνει τους αντικειμενικούς σκοπούς της «Γαλάζιας Πατρίδας» χωρίς να αναλάβει το παραμικρό στρατιωτικό ή οικονομικό κόστος. Θα ήταν αποτελεσματικό αν του απαντούσε ο Γεραπετρίτης ότι οι ακτές απέναντι από το Καστελόριζο και η πόλη Κατς είναι ελληνικές και ας μη κάνουν τον κόπο να κολυμπήσουν ως το επίσης ελληνικό Καστελόριζο!
Πολιτικοί και διπλωματικοί παρατηρητές αναφέρονται στην παγίδα των «Αυτοεκπληρούμενων Προφητειών» και στο ρόλο των Διεθνών Think Tank. Η ψυχολογική αυτή πίεση δεν ασκείται μόνο απευθείας από την Άγκυρα, αλλά διαχέεται και μέσω διεθνών αναλυτών που επιχειρούν να επιβάλουν μια ιδιότυπη «αυτοεκπληρούμενη προφητεία». Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι πρόσφατες τοποθετήσεις του Σινάν Σίντι (Foundation for Defense of Democracies), ο οποίος υποστήριξε ότι η Ελλάδα θα αναγκαστεί στο εξής να «διαβουλεύεται» εκ των προτέρων με την Τουρκία για έργα όπως ο Great Sea Interconnector (GSI), προκειμένου να δείξει «διπλωματικό σεβασμό».
Πρόκειται για μια επικίνδυνη προσπάθεια κανονικοποίησης της τουρκικής αυθαιρεσίας. Γι αυτό η πόντιση του καλωδίου στη Κάσο θα δείξει που πάει το πράγμα. Η αξίωση να ζητά η Ελλάδα την «έγκριση» της Άγκυρας για την άσκηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων ή για ευρωπαϊκά έργα υποδομής, μετατρέπει την Τουρκία σε de facto συγκυρίαρχο στην Ανατολική Μεσόγειο. Γι αυτό υποστηρίζουμε εδώ και χρόνια πως η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει βιλαέτι της Τουρκίας. Είναι επομένως επιτακτική αμυντική ανάγκη η Αθήνα να απορρίψει κατηγορηματικά αυτή τη λογική, καθώς ο διπλωματικός σεβασμός είναι αμφίδρομος και δεν μπορεί να ισούται με την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας.
Η τοποθέτηση αυτή αντανακλά την ευρύτερη τάση που επικρατεί σε σημαίνοντα τμήματα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος των ΗΠΑ. Από τη μία πλευρά, εκπρόσωποι της συναλλακτικής διπλωματίας (όπως ο Αμερικανός πρέσβης Τομ Μπαράκ και ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ) λειτουργούν στην πράξη ως «συνήγοροι» ή επιχειρηματικοί dealers της Άγκυρας - πιέζοντας για την επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35 και την παράκαμψη των ενστάσεων για τα S-400. Από την άλλη πλευρά, αναλυτές όπως ο Σίντι, αν και είναι επικριτικοί προς τον Ερντογάν, σπεύδουν να «μεταφράσουν» αυτή την αμερικανική στροφή ως μια αναπόδραστη πραγματικότητα στην οποία η Αθήνα οφείλει να υποταχθεί.
Είτε πρόκειται λοιπόν για τον ωμό κυνισμό των αμερικανικών εξοπλιστικών συμφερόντων είτε για τη «ρεαλιστική» ανάλυση των think tanκ, το αποτέλεσμα για την Ελλάδα παραμένει το ίδιο: όταν η Αθήνα, φοβούμενη την κλιμάκωση, υιοθετεί μια τακτική διαρκούς αυτοσυγκράτησης, δίνει το πάτημα σε όλες αυτές τις τάσεις στην Ουάσιγκτον να θεωρούν δεδομένο και θεμιτό το τουρκικό βέτο στην Ανατολική Μεσόγειο - υποστηρίζουν σχετικά δημοσιεύματα και διπλωματικές πηγές.
Το τελευταίο χρονικό διάστημα τα τουρκικά ΜΜΕ παρουσιάζουν την Τουρκία ως έναν αυτόνομο γεωπολιτικό πόλο. Διαπραγματεύεται την επιστροφή στα F-35 με τις ΗΠΑ, αναπτύσσει το εγχώριο μαχητικό KAAN, συνομιλεί με τον Πούτιν, συζητά την ένταξη στον SCO και συγκροτεί τη «Συμμαχία της Μέκκας» με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν, στο πίσω μέρος του μυαλού της παραμένει μια σύγκρουση με την Ελλάδα. Μια τέτοια στρατιωτική σύγκρουση με την Ελλάδα θα διέλυε αυτό το αφήγημα αμέσως.
Στις εξελίξεις αυτές σημαίνοντα ρόλο θα παίξει το Ισραήλ-σύμμαχος αυτή την περίοδο με την Ελλάδα. Όταν η Άγκυρα επιχείρησε να αναβαθμίσει και να χρησιμοποιήσει την αεροπορική βάση Αμπού αλ-Ντουχούρ στη Βόρεια Συρία, το Ισραήλ δεν περιορίστηκε σε φιλικές προειδοποιήσεις, αλλά βομβάρδισε ακαριαία τον διάδρομο προσγείωσης και τις εγκαταστάσεις της.
Παρά τις εμπρηστικές διακηρύξεις, η Τουρκία απέφυγε οποιαδήποτε στρατιωτική απάντηση, καταφεύγοντας απλώς σε καταγγελίες και διπλωματικές διαμαρτυρίες. Το επεισόδιο αυτό αποκάλυψε ότι ο Ερντογάν υποχωρεί ακαριαία όταν βρει απέναντί του πραγματική στρατηγική βούληση και επιχειρησιακή αποφασιστικότητα. Το ίδιο θα πράξει και τώρα αν ο Μητσοτάκης προχωρήσει στην κατάρριψη ενός τουρκικού ντρόουν. Ο Ερντογάν θα οπισθοχωρήσει άτακτα. Παριστάνει τώρα το γενναίο γιατί κατάλαβε ότι η ελληνική πολιτική ηγεσία είναι ψοφοδεής!
Η αμυντική συμφωνία Ελλάδας-Ισραήλ ύψους €3 δισ. για την πολυεπίπεδη αεράμυνα και τα συστήματα αντι-drone (Drone Dome) αποκαλύπτει τον τουρκικό εκνευρισμό. Η συμφωνία με το Ισραήλ χτίζει ποιοτική υπεροχή που ακυρώνει τα τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο Αιγαίο, αποδεικνύοντας στην πράξη την αναγκαιότητα της περαιτέρω εμβάθυνσης της στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που ο Ερντογάν έβγαλε τώρα τα τουρκικά ντρόουν στα τουρκικά πάρκα του Αιγαίου, πριν δημιουργηθεί ο “Θόλος”.
Ισχυρίζονται οι Τούρκοι και οι ξένοι αναλυτές ότι οποιοδήποτε θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο θα τίναζε στον αέρα τις διαπραγματεύσεις για τα F-35, τις αμυντικές προμήθειες και τις ξένες επενδύσεις, καταφέρνοντας τελειωτικό πλήγμα στην ήδη εύθραυστη τουρκική οικονομία, αλλά ξεχνούν τη φιλική διάθεση που έχει ο Τραμπ και τα σχέδια που έκανε ο Μπάρακ υπέρ της Τουρκίας.
Αν η ελληνική “ασπίδα του Αχιλλέα” έχει …αχίλλεια πτέρνα το τριετές διάστημα κατασκευής του “Θόλου” η μεγαλύτερη στρατηγική αχίλλειος πτέρνα της Τουρκίας δεν βρίσκεται στο Αιγαίο, αλλά στο εσωτερικό της και στα νότια σύνορά της.
Παρά τις κυβερνητικές διακηρύξεις για την πρωτοβουλία «Τουρκία χωρίς τρομοκρατία» και τη συμφωνία ενσωμάτωσης των YPG στον συριακό στρατό στη Δαμασκό, ο κουρδικός παράγοντας παραμένει μια βραδυφλεγής ωρολογιακή βόμβα. Αν οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις εμπλακούν σε μια σύγκρουση στο Αιγαίο, τα ανατολικά της σύνορα θα απογυμνωθούν, δίνοντας στα εκατομμύρια των Κούρδων τη μοναδική ιστορική ευκαιρία να πλαγιοκοπήσουν το κράτος της Άγκυρας.
Ο Ερντογάν που είναι πονηρή αλεπού αντιμετωπίζει (και το γνωρίζει) μια εσωτερική πολιτική γύμνια. Με κύριους πολιτικούς αντιπάλους, όπως ο Εκρέμ Ιμάμογλου, στη φυλακή ή υπό δικαστική ομηρία, επιβεβαιώνεται ότι το καθεστώς στηρίζεται στην καταστολή και όχι σε μια αυθεντική λαϊκή συναίνεση. Επομένως ένα πολεμικό επεισόδιο με την Ελλάδα, το οποίο εκ των πραγμάτων θα προκαλέσει οικονομική ασφυξία και κοινωνική αναστάτωση, κινδυνεύει να μετατραπεί σε θρυαλλίδα. Αν η στρατιωτική περιπέτεια δεν αποδώσει ταχύτατα αποτελέσματα, η δυσαρέσκεια της τουρκικής κοινωνίας και της φυλακισμένης αντιπολίτευσης θα ξεσπάσει, κάνοντας την καρέκλα του Ερντογάν να τρίζει επικίνδυνα. Γι’ αυτό και το πιο πιθανό σενάριο είναι να προκαλέσει ένα επεισόδιο με την Ελλάδα, ή να του το δημιουργήσουν οι Εβραίοι στην Κύπρο με αποτέλεσμα να ανοίξουν πολεμικό μέτωπο απέναντι από τη Συρία!
Δυστυχώς η ανάλυση των τουρκικών κινήσεων αποδεικνύει ότι η ελληνική πλευρά άγεται και φέρεται από το συναισθηματικό υπόβαθρο του φόβου. Έναν φόρο που με την ανοχή της πέρασε στο λαό στα κόμματα και στους στρατιωτικούς ηγέτες που φοβούνται τον ίσκιο τους. Η απάντηση στον τουρκικό αναθεωρητισμό δεν είναι η παθητική «διακριτική επιτήρηση» και η προσήλωση στη λογική των «ήρεμων νερών» με κάθε τίμημα, ούτε βεβαίως οι φλύαρες ανακοινώσεις και τα διαβήματα. Για να μετατραπεί ο φόβος του Ερντογάν σε μόνιμη αποτροπή, η Αθήνα οφείλει να πράξει τα εξής εδώ και τώρα αυτά που της υποδείξαμε εδώ και χρόνια!
-Σπάσιμο του τουρκικού “τσαμπουκά” και κατάρριψη κάθε τουρκικού ντρόουν που παραβιάζει τα σύνορα. Είχαμε αρχικά την εισβολή στο θαλάσσιο χώρο της Σαμοθράκης. Τώρα έχουμε την αθρόα εισβολή στα θαλάσσια τουρκικά πάρκα. Τι θα κάνουμε σ’ ένα τρίτο επεισόδιο;
-Ανακήρυξη ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο: Να τερματιστεί η ομηρία της «Ανοιχτής Θάλασσας». Χωρίς ανακηρυγμένη ΑΟΖ, τουρκικά σκάφη όπως το TUBΙΤΑΚ MARMARA θα εκμεταλλεύονται το διεθνές δίκαιο για να δημιουργούν de facto τετελεσμένα. Με την ανακήρυξη ΑΟΖ, οποιαδήποτε αυθαιρεσία μετατρέπεται σε ευθεία παραβίαση εθνικής δικαιοδοσίας.
-Επιχειρησιακή Ετοιμότητα μέσω του ΕΘΚΕΠΙΧ: Το Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων πρέπει να λειτουργεί ως διυπουργικός μηχανισμός ακαριαίας λήψης αποφάσεων, με προ-εγκεκριμένους Κανόνες Εμπλοκής (ROE). Η στρατιωτική ηγεσία οφείλει να διαθέτει την εξουσιοδότηση να αντιδρά σε δευτερόλεπτα απέναντι σε παραβιάσεις, εξαλείφοντας τη θεσμική πολυαρχία που παρέλυσε το κράτος στα Ίμια. Με άλλα λόγια οι Ένοπλες Δυνάμεις πρέπει να αποδεσμευτούν και να αφεθούν στο να κάνουν το καθήκον τους βάσει των στρατιωτικών δεδομένων.
-Η άσκηση και προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας (αμυντική οχύρωση νησιών, επέκταση θαλάσσιων ζωνών) δεν αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης, ούτε υποχωρεί μπροστά στις φωνές από το Κας. Το Κας είναι ελληνική πόλη! Τέρμα.
