Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Η Αναστάσιμη χαρά, να γεμίζει τα σπλάχνα μας, να γεμίζει τις καρδιές και τις ψυχές μας. Όποιος Χριστιανός έχει μέσα του την ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ αισθάνεται πλήρης, γεμάτος, χαρούμενος, γεύεται ουράνιες καταστάσεις.
Η καρδιακή δοξολογία με χαρά και ευχαριστία, ενισχύει την πίστη μας. Όταν σκέφτεσαι το πλήθος των θείων ευεργεσιών, τότε φλέγεται η καρδιά σου, γεμίζεις με «ψαλμωδίες»… ουράνιες ηδονές! Ο Χριστιανός ακόμα και στις θλίψεις, στις δοκιμασίες, θα πρέπει να χαίρεται, να δοξολογεί.
Ευγνωμονούμε τον Θεό για τα πολλά, για τα λίγα, για τα καθόλου! Όποιος τα πράττει, όλα τα πιο πάνω, δέχεται ακόμα περισσότερες ευλογίες στην ζωή του. Η γλυκύτητα τής Θείας Αγάπης, ο Θείος Έρωτας, όταν σκεπάζει το είναι μας, τότε τα πάντα μεταμορφώνονται, αλλάζουν.
Ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, με την «σοφία» του, μας πληροφόρησε: «Μακάριοι όσοι έπιασαν επαφή με τον Ουράνιο σταθμό και είναι δικτυωμένοι με ευλάβεια στον Θεό. Η προσευχή είναι ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ με τον Θεό… που μας δίνει την ευκαιρία, την δυνατότητα να μιλάμε συνέχεια δια τής προσευχής μαζί Του, κι εμείς να αδιαφορούμε, να μην θέλουμε.
ΕΙΝΑΙ ΦΟΒΕΡΟ! Και το παράξενο είναι ότι Εκείνος θέλει να μιλάμε μαζί Του, για να μας βοηθάει και εμείς… ΒΑΡΙΟΜΑΣΤΕ!!! Όταν ο άνθρωπος αγαπήσει τον Θεό και έχει επικοινωνία μαζί Του, ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΥΓΚΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΤΟ ΓΗΪΝΟ. Γίνεται παλαβός… τον παλαβώνει! Δώσε του τα καλύτερα φαγητά, τα καλύτερα ρούχα, τα καλύτερα αρώματα… ΔΕΝ ΤΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙ. Είναι στον κόσμο του!!!
Ο Θεός είναι ο στοργικός Πατέρας και μάς αγαπάει. Γι’ αυτό πρέπει να λαχταράμε πότε θα έρθει η ώρα της προσευχής και να μην χορταίνουμε να μιλάμε μαζί Του»!
Είναι πράγματι φοβερό (!!!) αυτό που καταθέτει ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης για την… ΒΑΡΕΜΑΡΑ μας.
Η αδιαφορία πολλών «δήθεν» Χριστιανών έχει ξεπεράσει, δυστυχώς, κάθε ΟΡΙΟ, κάθε μέτρο και προκαλεί την οργή τού Ζώντος Θεού.
Να βαριόμαστε να Του μιλήσουμε, να Τον πλησιάσουμε, παρ’ ότι Εκείνος το επιθυμεί και μας καλεί, μας προσκαλεί. Μία κατάσταση παραφροσύνης, προκλητικής αδιαφορίας, που φτάνει σε… υπερβολικό βαθμό και όμως… «πέρα βρέχει»!
Ειδικά στην εποχή μας, η βαρεμάρα «καλπάζει», γίνεται σκοπός ζωής. Οι νέοι μας μ’ ένα κινητό στο χέρι, σερφάρουν σε ψεύτικους παράδεισους και αναζητούν την ευτυχία σε λάθος μέρη!!! Σε πολλούς (όχι όλοι), μιλάς για Χριστό και σε θεωρούν παλαβό, γραφικό, θεούσο, «φυτό», ντεμοντέ… Έχει απλωθεί παντού, σε σπίτια, σε διαμερίσματα, σε γραφεία η βαρεμάρα τού καναπέ, για την οποία τοποθετήθηκε με πόνο ψυχής, ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης.
Πολλοί έχουν γίνει υποτακτικοί των δαιμόνων και χαίρονται. Άλλοι δεν πιστεύουν σε τίποτα και ζουν την προσωπική τους «νιρβάνα», δίχως να νοιάζονται ούτε για Θεό, ούτε για διάβολο! Τους έχει πάρει… ο διάβολος από το χέρι και τους «πάει» στην κόλαση, αλλά από την βαρεμάρα δεν το βλέπουν!
Η βαρεμάρα είναι κάτι που αχρηστεύει τον άνθρωπο. Τον κάνει μαλθακό, ανόητο, παθητικό. Δεν έχει διάθεση ούτε να εργαστεί, ούτε να προσευχηθεί, ούτε να περπατήσει, ούτε να ζήσει. Αυτοί που βαριούνται να Του μιλήσουν, να Τον συναντήσουν, είναι άξιοι τής τύχης τους.
Είναι καρπαζοεισπράκτορες τού πονηρού, αλλά το αγνοούν! Έχουν κάνει θεό (!!) την τεμπελιά και στραβά αρμενίζουν στα πελάγη τής δήθεν ζωής.
Έχουν τον τρόπο τους οι δαίμονες, να μας αχρηστεύουν, να μας ακυρώνουν, να μας διαλύουν και εμείς να σφυρίζουμε αδιάφορα και να μην μπορούμε να αντιληφθούμε το κατάντημά μας!
Θέλει αγώνα για να αφυπνισθούμε πνευματικά, για να μπορέσουμε να αλλάξουμε πορεία ζωής. Η Ανάσταση τού Κυρίου είναι η δική μας ευκαιρία, για να κάνουμε βήματα μπροστά. Με πνεύμα μετανοίας, ταπεινό, πορευόμαστε και ψάχνουμε να βρούμε το… λιμάνι μας.
Ανταποκρίνομαι στο κάλεσμά Του και αλλάζω προτεραιότητες. Κάνω βήματα σίγουρα, μπροστά, επιλέγω να Του παρουσιαστώ, να Τον ακολουθήσω, δίχως πισωγυρίσματα και αναβολές. Μεταμορφώνει τον άνθρωπο η Αγάπη Του, τον κάνει δεκτικό τής Χάριτός Του. Γονατίζω, προσεύχομαι, ζητώ… και λαμβάνω τα Δώρα Του.
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΤΩ ΔΕΙΞΑΝΤΙ ΤΟ ΦΩΣ!
