Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Σε επιστολή τριών σελίδων, με ημερομηνία 14 Οκτωβρίου 2026, προς την Ιερά Σύνοδο της Κύπρου, ο Μητροπολίτης (πρώην) Πάφου Τυχικός, εξηγεί τους λόγους απουσίας του από την τελευταία συνεδρίαση τής Συνόδου.
Ο δεσπότης Τυχικός, στην επιστολή του προχωρεί σε σοβαρές, βαριές καταγγελίες, που ασφαλώς προβληματίζουν το ποίμνιο τής Εκκλησίας τής Κύπρου, και όχι μόνον. Ο Πανιερώτατος Τυχικός, είναι ιδιαίτερα αγαπητός και «δημοφιλής» και στην Ελλάδα. Όπου κι αν εμφανιστεί, δεκάδες Χριστιανοί, προστρέχουν να πάρουν την ευχή του!
Η άδικη δίωξή του, η σκληροκαρδία κάποιων υψηλόβαθμων κληρικών, ακόμα και Αρχιερέων της Εκκλησίας τής Κύπρου προκάλεσαν θλίψη και πόνο στο ποίμνιο. Στην επιστολή του αυτή ο Επίσκοπος Τυχικός διαμαρτύρεται για την αλλαγή τής προσφώνησής του και καταγγέλλει ότι η προηγούμενη παρουσία του στην Σύνοδο μετατράπηκε σε δικαστική διαδικασία εις βάρος του.
Ο Πανιερώτατος Επίσκοπος καταγγέλλει ότι υπέστη εξευτελισμό και αφόρητη πίεση, γεγονός που προκάλεσε προβλήματα στην υγεία του. Ζητά από την Ιερά Σύνοδο τής Κύπρου να ενημερωθεί γραπτώς για την ατζέντα των θεμάτων και ΑΙΤΕΙΤΑΙ ΑΔΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΙΕΡΟΥΡΓΕΙ ΣΤΗΝ ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ ΤΟΥ (Μέσανα Κύπρου):
«…Εύχομαι, τέλος ταπεινώς, όπως μου επιτραπεί υπό της Ιεράς Συνόδου, ίνα ΙΕΡΟΥΡΓΩ, ενίοτε και εις την γενέτειρά μου και να τελώ τα μνημόσυνα των συγγενών μου. Η επιθυμία μου αύτη εκπορεύεται αποκλειστικώς από την αγάπην μου προς την εκκλησίαν και την ιεράν διακονίαν, εις την οποίαν αφιέρωσα την ζωήν μου και από την επιθυμίαν μου, να συνεχίσω, εν ειρήνη και ταπεινώσει, να ΔΙΑΚΟΝΩ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟΝ…».
Σκέφτομαι πόσο σκληρό και πόσο άδικο είναι να τίθεται σε ΑΡΓΙΑ και να μην μπορεί να ΙΕΡΟΥΡΓΕΙ ΕΝΑΣ ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ, ένας δεσπότης, για λόγους ακατανόητους, που «μυρίζουν» σκληροκαρδία. Να διώκεται, σαν να είναι «ληστής», «κακούργος», ένας πράος, ειρηνικός, ταπεινός Ιεράρχης, ουσιαστικά χωρίς… δίκη!!!
Να μην μπορεί να διακονεί στο Άγιον Θυσιαστήριον, να μην μπορεί να τελέσει τα μνημόσυνα τής μητέρας του, των συγγενών του, ένας Ιεράρχης. Πού είναι η αγάπη, η κατανόηση, η στήριξη τής Ιεραρχίας στο πρόσωπο ενός Ιεράρχη, ενός εν Χριστώ αδελφού;
Πού είναι η αγάπη για όλο τον κόσμο, η ανεξικακία, η μακροθυμία; Ρίχνουμε τον Μητροπολίτη Τυχικό στην πυρά, δίχως δίκη, δίχως μάρτυρες, ουσιαστικά δίχως απολογία; Ο Πανιερώτατος διαμαρτύρεται και για την αλλαγή τής προσφώνησής του από «Μητροπολίτης πρώην Πάφου», σε «πρώην Επίσκοπος Πάφου», χωρίς να ενημερωθεί σχετικά.
Καταθέτει, ότι δέχτηκε αφόρητη πίεση στην τελευταία συνεδρίαση τής Ιεραρχίας, όπου συμμετείχε και ουσιαστικά τέθηκε σε αργία. Αναφέρει μεταξύ άλλων: «…καταθέτω μετά βαθυτάτης θλίψεως ότι η πίεσις την οποίαν υπέστην κατά την τελευταίαν παρουσίαν μου ενώπιον τής Ιεράς Συνόδου, υπήρξεν αφόρητος. Η δε συμπεριφορά η οποία επεδείχθη προς το πρόσωπόν μου εβιώθη υπ’ εμού ως ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΗ ενίοτε δε και ΔΙΑΚΩΜΩΔΗΤΙΚΗ, απέναντι εις έναν Αρχιερέα, ο οποίος μολονότι διατελούσε επί μόλις διετίαν Μητροπολίτης Πάφου, εδικαιούτο τής αδελφικής αγάπης, τού σεβασμού και της δικαίας και αμερολήπτου αντιμετωπίσεως».
Σε μία εποχή που υπερπλεόνασε η αμαρτία και φταίμε όλοι γι’ αυτό (κλήρος και λαός), έχουμε ανάγκη Αρχιερείς όπως ο Τυχικός, με πνεύμα θυσιαστικό, ταπεινό. Διαφορετικά κινδυνεύουμε από σήψη… κινδυνεύουμε να μείνουμε ακατήχητοι.
Ιερείς πρότυπα πίστης, γεμάτοι πόθο Θεού, που μας παιδαγωγούν, χωρίς κραυγές, χωρίς έπαρση και αλαζονεία. Σε μία εποχή που οι διαστροφές νομιμοποιούνται και οι αμαρτίες πληθαίνουν καθημερινά, Αρχιερείς, Ιερείς όπως ο Επίσκοπος Τυχικός, είναι πανίσχυρα… «φάρμακα» σωτηρίας.
Ο Πανιερώτατος Επίσκοπος Τυχικός, ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων της Εκκλησίας που παίρνουν το βάρος πάνω τους και δέονται για όλο τον λαό: Χριστέ μου, φωνάζουν, εγώ φταίω… όχι αυτοί και για τις αμαρτίες τους και για τις δυστυχίες τους, εγώ ο αμαρτωλός φταίω… Μακάριοι αυτοί που αγαπήσανε τον Θεό σφόδρα… και τον λαό… και γίνονται πρότυπα ζωής και φωτεινά παραδείγματα πίστης και θυσιαστικής αγάπης.
Έχουν ποτιστεί με την χαρά, που μοιράζει η Εκκλησία… είναι η λεγόμενη αναστάσιμη χαρά. Αυτή η χαρά ημερεύει τις νύχτες και οι άγριοι, γίνονται άγιοι, και οι χλιαροί Χριστιανοί, πιστοί. Αυτή είναι η Εκκλησία των Αποστόλων, των Πατέρων, των Αγίων… που την Οικουμένην εστήριζε… και στηρίζει.
Άξιος επαίνου ο Επίσκοπος Τυχικός, η Παναγία να τον σκεπάζει, να τον παρηγορεί, να τον χαριτώνει.
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΤΩ ΔΕΙΞΑΝΤΙ ΤΟ ΦΩΣ!
