Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Σήμερα θα ταξιδέψουμε νοερά στα φρικτά Καρούλια, στα Κατουνάκια, στους Δανιηλαίους. Ένα ταξίδι στα ασκηταριά… στα παράτολμα ασκηταριά… στα απόκρυμνα βράχια, στις «ανθρώπινες» αετοφωλιές που λειτουργούν, σε θεϊκές συχνότητες.
Ήρωες ασκητές, βιαστές της ανθρώπινης φύσης, γαντζωμένοι πάνω σε κατακόρυφους βράχους, που τους ζηλεύουν οι Άγγελοι Κυρίου. Τα φρικτά Καρούλια, είναι το πιο «σκληρό» μέρος τού Αγίου Όρους, εκεί όλα λειτουργούν στο υπέρ φύσιν!!!
Ο τόπος άγριος, απόκοσμος, ελάχιστο χώμα, σκόρπιες φραγκοσυκιές, το κατά φύσιν συντρίβεται, είναι «απορίας άξιον», πώς εγκαταβιώνουν και κυρίως πώς επιβιώνουν σε τέτοιες συνθήκες ανθρώπινα όντα. Μέσα σε σπηλιές, σε ετοιμόρροπες καλύβες στενές, όπου κρεβάτι είναι οι πέτρες και ποτήρια τα κονσερβοκούτια!!!
Μετά τα Καρούλια, το μονοπάτι, το καλντερίμι, οδηγεί στους Δανιηλαίους στα Κατουνάκια. Εκεί βρίσκουμε την ΟΑΣΗ των Δανιηλαίων, πάνω σε υψόμετρο, ένας επίγειος Παράδεισος. Όλα ασκητικά, αυστηρά και γλυκά μαζί, όπου εγκαταβιώνει μία αγιασμένη αδελφότητα.
Μία αδελφότητα που κοσμεί πνευματικά το Άγιον Όρος, που «νοηματοδοτεί» την έννοια τού αυθεντικού, του γνήσιου, του Ορθόδοξου. Θεωρούνται οι πρίγκιπες της φιλοξενίας, αγνές ψυχές, αυθεντικές, πηγαίοι άνθρωποι, αληθινοί, γνήσιοι.
Οι Δανιηλαίοι έχουν μεγάλη παράδοση στην ψαλτική, στην αγιογραφία. Θεωρούνται οι καλύτεροι ψάλτες τού Όρους, με βαθιές μπάσες φωνές, ουράνιες. Είναι άριστοι αγιογράφοι, εδώ η παράδοση έχει τον πρώτο λόγο. Άγιοι Πατέρες, όπως οι γέροντες Δανιήλ, Νήφων, Γερόντιος, Ακάκιος, Στέφανος, Μόδεστος, Δαμασκηνός.
Το τοπίο είναι αρκετά βραχώδες, αλλά όχι όπως τα φρικτά Καρούλια. Άγρια φύση, αλλά όχι απόκοσμη. Κοντά είναι η Σκήτη της Μικράς Αγίας Άννης, όπου εγκαταβίωνε ο π. Γεράσιμος Μικραγιαννίτης! Ο σεβάσμιος αυτός Γέροντας, είχε το μεγάλο χάρισμα τού Υμνογράφου. Συνέθετε θεόπνευστες Ιερές Ακολουθίες και Ύμνους.
Άγιες μορφές, ουράνιες, μετέτρεψαν την έρημο σε Παράδεισο! Η αδελφότητα των Δανιηλαίων ακολουθεί με αυταπάρνηση το δύσκολο και ανηφορικό δρόμο τής μοναστικής ζωής, εδώ και πολλά χρόνια.
Ακολούθησαν τον δρόμο τού Ζώντος Θεού από μεγάλη αγάπη, από αφοσίωση. Άκουσαν το ΚΑΛΕΣΜΑ τού Θεού και… υπάκουσαν! Το Μεγαλείο της Ασκητικής ζωής που κρύβει ειρήνη, πραότητα, γλυκασμό. Εγκατέλειψαν τα εγκόσμια για την Δόξα τού Θεού, για να υπηρετήσουν την Παναγία στο Περιβόλι Της.
Ασκητικές μορφές, που προσφέρουν καρδιακή φιλοξενία, από το περίσσευμα τής καρδιάς και της ψυχής τους. Οι ασκητές στο Περιβόλι της Παναγίας είναι Δοχεία Χάριτος, Σκεύη Εκλογής. Ενώ είναι χωματένιοι άνθρωποι, μεταμορφώνονται με την αδιάλειπτη προσευχή σε ουράνιους. Στερούνται τις ανθρώπινες ηδονές και απολαύσεις, αγωνίζονται υπέρ φύσιν και ζουν την πληρότητα των μακαρισμών… δηλαδή την πληρότητα των μακαρισμικών υποσχέσεων.
Πολλοί ασκητές, όχι σπάνια, μιλούν πιο πολύ με τα μάτια, παρά με το στόμα. Ασκούνται στην αγία σιωπή, ενώ οι αναστεναγμοί τής προσευχής τους, γεμίζουν τις βιβλιοθήκες τής ζωής των προσκυνητών.
Οι Δανιηλαίοι στα Κατουνάκια, γίνονται οδοδείκτες, φανάρια, φάροι φωτεινοί και με τις ψαλμωδίες τους κατεβάζουν τους Αγγέλους στα κελιά τους! Ταυτόχρονα, όσοι ζητούν φιλοξενία, πνευματικές συμβουλές λαμβάνουν ασφαλές πνευματικό καταφύγιο.
Ο πόθος, ο έρωτας για τον Χριστό, ο σεβασμός, η τιμή για το πρόσωπο τής Θεοτόκου χαρακτηρίζει τους μοναχούς, τους ασκητές. Οι Δανιηλαίοι, αποδεικνύουν στην πράξη ότι η ανθρωπιά, η φιλοξενία αξίζει, έχει βάρος και βάθος και μαζί με την πνευματικότητα, συνθέτουν κάτι το σπουδαίο, το μοναδικό.
Εμείς στεκόμαστε στην επιφάνεια των πραγμάτων, στο δήθεν, στο φαίνεσθαι, στην βιτρίνα… δεν μπορούμε να αντιληφθούμε το μέγεθος τής αποταγής, της θυσίας των ασκητών. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε όλο αυτό, μάς φαίνεται παλαβό, τρελό, ίσως… ακατανόητο! Ας σκύψουμε πάνω τους με σεβασμό, δίχως φόβο, δίχως πισωγυρίσματα και να «πάρουμε» παραδείγματα από την ζωή των ασκητών.
Καιρός, να βάλουμε στην ζωή μας υγιή πρότυπα, να μπούμε στην διαδικασία τής προσευχής αλλά και της μετανοίας. Να ταπεινωθούμε, να γευτούμε ουράνιες χαρές, μέσα από την μελέτη πνευματικών βιβλίων, μέσα από ύμνους και ψαλμωδίες.
Μπορούμε, στο χέρι μας είναι όλο αυτό να συμβεί και να μάς μεταμορφώσει ριζικά, καθοριστικά. Είναι αδύνατο να μιμηθούμε τους ασκητές, εμείς οι καθημερινοί άνθρωποι. Μπορούμε όμως να βιώσουμε υπερβατικές καταστάσεις μέσω τού πνευματικού αγώνα.
Αγωνιζόμενοι και προσευχόμενοι μπορούμε να ανεβούμε πνευματικά και να συγκινήσουμε τον ίδιο τον Θεό. Μπορούμε να κάνουμε την διαφορά. Χωρίς όμως θρησκευτική και θεολογική ισχυρογνωμοσύνη. Αυτό είναι εμπόδιο για την καθαρή, λάμπουσα, πίστη.
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΤΩ ΔΕΙΞΑΝΤΙ ΤΟ ΦΩΣ.
