Γράφει ο Ηρακλής Μωραΐτης
Η επίσημη ρητορική γύρω από το ζήτημα της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου παρουσιάζει την κρίση ως μια πρόσφατη, καθαρά νομική διαφορά που προέκυψε επειδή οι μοναχοί κηρύχθηκαν «σχισματικοί» το 2002 και, κατά συνέπεια, οφείλουν να εκκενώσουν το μοναστήρι. Ωστόσο, η εξέταση των πρωτογενών πηγών —του εγγράφου-απαρχή του 1972 και των επίσημων πρακτικών των Έκτακτων Διπλών Ιερών Συνάξεων (Ε.Δ.Ι.Σ.) ΡΞΑ΄ (161) και ΡΞΒ΄ (162) του Αυγούστου του 2005— αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Τα ντοκουμέντα αυτά αποδεικνύουν ότι ο διωγμός της ιστορικής αδελφότητας ξεκίνησε τέσσερις δεκαετίες πριν κατασκευαστεί η «βολική» κατηγορία του σχίσματος, και ότι η ίδρυση της Νέας Αδελφότητας αποτέλεσε μια απολυταρχική επιβολή του Φαναρίου που ισοπέδωσε την αγιορείτικη δημοκρατία.
1. 1972: Η Απαρχή του Διωγμού και ο Μύθος της «Οικειοθελούς Αποχώρησης»
Το πρώτο μεγάλο ψεύδος της επίσημης πλευράς είναι ότι οι Εσφιγμενίτες αποκόπηκαν μόνοι τους και εγκατέλειψαν τις υποχρεώσεις τους. Το ιστορικό έγγραφο της Ιεράς Κοινότητας του 1972 αποδεικνύει τον βίαιο και παράνομο διοικητικό αποκλεισμό της Μονής χωρίς τη θέλησή της.
Όταν ο τότε Καθηγούμενος Αθανάσιος και η αδελφότητα άσκησαν το παραδοσιακό δικαίωμα της θρησκευτικής τους συνείδησης και διέκοψαν το μνημόσυνο του Πατριάρχη Αθηναγόρα (το 1965 ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τις οικουμενιστικές του προσεγγίσεις με το Βατικανό και την λεγόμενη "Άρση αναθεμάτων"), η αντίδραση της ηγεσίας ήταν καθαρά τιμωρητική με δεινά αλλά το 1972 , η Ιερά Κοινότης αποφάσισε και την αποπομπή του αντιπροσώπου της Μονής Εσφιγμένου από τις κοινές συνεδριάσεις, αφαιρώντας της τη φωνή και τα δικαιώματά της εντός του διοικητικού οργάνου του Άθω.
Το πλέον αποκαλυπτικό στοιχείο είναι η χρονική αντίφαση:
-
Ο διωγμός ξεκίνησε το 1965 όταν δεν μνημόνευε η πλειονότητα των Μονών στο Όρος με τον τον Αθηναγόρα, αλλά μετά το 1972 από πιέσεις του Δημητρίου έμειναν 8 και τέλος η μόνη που επέμεινε στην μη μνημόνευση ήταν η Εσφιγμένου (Σταυρονικήτα, Αγίου Παύλου, Ξενοφώντος, Γρηγορίου, Καρακάλλου, Χιλανδαρίου. και Φιλοθέου τελικά μνημόνευσαν).
-
Η Πατριαρχική Πράξη που τους ονόμασε «σχισματικούς» εκδόθηκε 37 χρόνια αργότερα, το 2002.
Αν η αδελφότητα ήταν όντως σχισματική βάσει του Καταστατικού Χάρτη, το Φανάρι όφειλε να είχε εκδώσει τη σχετική απόφαση το 1965. Δεν το έκανε διότι θα έμενε χωρίς Άγιο Όρος, έτσι για 37 ολόκληρα χρόνια οι μοναχοί ζούσαν, λειτουργούσαν, χειροτονούσαν και προσέφεραν στο Άγιο Όρος κανονικά. Η κατηγορία του «σχίσματος» κατασκευάστηκε τεχνητά το 2002 ως νομικό τέχνασμα: επειδή το Σύνταγμα και ο ΚΧΑΟ απαγορεύουν ρητά τη διαμονή ετεροδόξων και σχισματικών, ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά για να δώσει στην ελληνική αστυνομία τη νομική δικαιολογία να πραγματοποιήσει βίαιες εξώσεις και απελάσεις. Βλέπετε το 2002 οι διαχειριστές την οικονομικής περιουσίας που δεν ακούμπησαν ποτέ οι Εσφιγμενίτες είχαν βρεθεί και μάλιστα με ηγούμενο χωρίς Αγιορείτικη "κουρά" και ούτε μία ώρα στην ιστορική Μονή, άρα 100% ελεγχόμενο από το Φανάρι (αλλά πλήρως παράνομο βάσει άρθρου 112, Κ.Χ.Α.Ο.). Η Μονή τότε είχε πλήθος αξιόλογων μοναχών να διαλέξει το Φανάρι ως εναλλακτική ήρεμη μετάβαση. Αλλά ποιός νοιάζεται για την νομιμότητα είμαι Οικουμενικός εγώ αποφασίζω εγώ διατάζω, τι και πληγώνω το αυτοδιοίκητο του Αγίου Όρους μου το επιτρέπει η Ελληνική Κυβέρνηση.
2. Αύγουστος 2005: Η Παραβίαση του Αυτοδιοίκητου και η Πατριαρχική Επιβολή στα διοικητικά
Τα πρακτικά των δύο Έκτακτων Συνάξεων του 2005 αποκαλύπτουν πώς το Οικουμενικό Πατριαρχείο μετέτρεψε την πνευματική του εποπτεία σε απολυταρχική διοικητική δικτατορία, παραβιάζοντας το αυτοδιοίκητο του Αγίου Όρους.
Πρακτικά Συνεδρίας ΡΞΑ΄ (161) – 20 Αυγούστου 2005
Μετά την απορριπτική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), η Ιερά Κοινότητα συνήλθε για να εξετάσει το θέμα. Η αυθεντική βούληση των Αγιορειτών Μονών ήταν αντίθετη στον άμεσο διορισμό νέας αδελφότητας. Η πλειοψηφία ψήφισε μια ήπια, προσωρινή λύση 6μηνης επιτροπείας (διοίκησης), ώστε να αποφευχθεί η ένταση.
Οι γραπτές τοποθετήσεις των ιστορικών Μονών είναι κόλαφος για την επίσημη γραμμή:
-
Η Ιερά Μονή Ξηροποτάμου κατέθεσε γραπτή γνώμη-καταπέλτη, χαρακτηρίζοντας τις μεθοδεύσεις «αντιευαγγελικές, αντιμοναχικές και αντιπνευματικές». Τόνισε ότι μια τεχνητή αδελφότητα χωρίς φυσική έδρα στερείται ηθικής βάσης και προειδοποίησε ότι η Εκκλησία, στην προσπάθειά της να ικανοποιήσει την «ανθρωποβόρο όρεξη των ΜΜΕ», θα πλήξει ανεπανόρθωτα την πνευματική μαρτυρία του Αγίου Όρους.
-
Η Ιερά Μονή Κωνσταμονίτου δήλωσε ρητά: «Απ’ αρχής διεφωνήσαμεν μὲ τὸν χειρισμὸν τοῦ ὅλου θέματος, διότι ἐνῷ εἶναι πνευματικής φύσεως ἀντεμετωπίσθη μὲ νομικίστικα ἐπιχειρήματα καὶ διοικητικὰ μέτρα», ζητώντας να «παγώσει» αμέσως η διαδικασία.
-
Η Ιερά Μονή Φιλοθέου προειδοποίησε ότι τυχόν δυναμική επέμβαση θα άνοιγε μια τεράστια «οπή» στο Αγιορειτικό Σκάφος, οδηγώντας το σε ναυάγιο προς τέρψη των εχθρών της Εκκλησίας.
Πρακτικά Συνεδρίας ΡΞΒ΄ (162) – 25 Αυγούστου 2005
Μόλις πέντε ημέρες μετά, η Πατριαρχική Εξαρχία (αποτελούμενη από τους Μητροπολίτες Κυδωνίας Ειρηναίο, Φιλαδελφείας Μελίτωνα και Σεβαστείας Δημήτριο) παρενέβη με απολυταρχικό τρόπο. Απέρριψε την απόφαση των Μονών για προσωρινή επιτροπεία και επέβαλε πραξικοπηματικά τον άμεσο διορισμό μόνιμης αδελφότητας.
Παρά το γεγονός ότι η Μονή Κωνσταμονίτου κατέθεσε γραπτή διαφωνία και καταψήφισε τη λύση (δηλώνοντας ότι συμπαρατάσσεται με την προηγούμενη απόφαση της επιτροπείας), και παρά τις επιφυλάξεις άλλων Μονών (όπως της Ζωγράφου που τόνισε την επικίνδυνη απειρία και τον μικρό αριθμό της νέας συνοδείας), η Εξαρχία επέβαλε τον ορισμό της συνοδείας του Ιερομονάχου Χρυσόστομου. Η «συναίνεση» (όχι πλειοψηφία ως όφειλε) του Σώματος ήταν τεχνητή και εκβιαστική.
3. Το Οικονομικό Έγκλημα: Από Παράνομο Διορισμό σε Νόμιμους Διώκτες
Η μεγαλύτερη ηθική διαστροφή στην υπόθεση της Εσφιγμένου εντοπίζεται στον τρόπο χρηματοδότησης αυτού του πολέμου. Η Νέα Αδελφότητα, ένα σχήμα που διορίστηκε παράνομα και στερείται φυσικής παρουσίας και ιστορικής συνέχειας στο κεντρικό κτίριο, αναγνωρίστηκε από το κράτος ως ο μοναδικός διαχειριστής του ονόματος και των περιουσιακών στοιχείων της Μονής.
Αυτό οδήγησε σε ένα πρωτοφανές έγκλημα:
-
Κατάσχεση των πόρων των θυμάτων: Όλοι οι τραπεζικοί λογαριασμοί, τα ακίνητα εκτός Αγίου Όρους και οι κρατικές/ευρωπαϊκές επιχορηγήσεις που ανήκουν ιστορικά στη Μονή και στους μοναχούς που τη συντηρούσαν επί δεκαετίες, δεσμεύτηκαν από τη Νέα Αδελφότητα.
-
Αυτοχρηματοδοτούμενος διωγμός: Η Νέα Αδελφότητα χρησιμοποιεί τα χρήματα των ίδιων των θυμάτων της για να πληρώνει δικαστικούς αγώνες, δικηγόρους, επικοινωνιακές καμπάνιες και αστυνομικές επιχειρήσεις εναντίον της ιστορικής αδελφότητας. Οι εκλεκτοί του Φαναρίου έγιναν διώκτες, συντηρούμενοι από τον πλούτο της Μονής που προσπαθούν να εκκενώσουν.
Όπως χαρακτηριστικά είχε προβλέψει η Μονή Ξηροποτάμου στα πρακτικά του 2005, η διαχείριση αυτών των κονδυλίων από μια τεχνητή αδελφότητα αποτελεί ένα τεράστιο ηθικό δίλημμα, καθώς τα χρήματα αυτά προορίζονται για τη συντήρηση των κτιρίων και των κειμηλίων, και όχι για τη χρηματοδότηση διωγμών. Επιπλέον ως ευνοούμενοι ενώ μετρούνται στο ένα χέρι παίρνουν φοροαπαλλαγές πολλαπλάσιες διότι κανείς δεν έχει ελέγξει τα μοναχολόγια της εδώ και 22 χρόνια. Το να δηλώνονται σε Αγιορείτικη Μονή μοναχοί ή ιερείς της Ελλαδικής Εκκλησίας είναι παράνομο και το ανάποδο. Είπαμε ευνοούμενοι ... κανείς έλεγχος οικονομικός για το πως διαχειρίζονται τρία άτομα χρήματα που προορίζονταν για 128 μοναχούς. Ούτε έλεγχος φορολογικός απλά περί φοροαπαλλαγών.
4. Συμπεράσματα & Η Αναγκαιότητα Πολιτικής Λύσης
Η υπόθεση της Μονής Εσφιγμένου αποτελεί την απόλυτη δικαίωση της ρήσης ότι «το νόμιμο δεν είναι πάντα ηθικό». Η επίσημη Εκκλησία, λειτουργώντας με όρους μεσαιωνικών σταυροφοριών, παρουσιάζει ως νόμιμη μια κατάσταση που βασίζεται στο ψεύδος και την απολυταρχική επιβολή.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο επιδεικνύει μια πρωτοφανή υποκρισία: καταγγέλλει διεθνώς την Τουρκία για παραβίαση των θρησκευτικών του ελευθεριών, την ίδια στιγμή που το ίδιο χρησιμοποιεί την κρατική βία για να διώξει ομοθρήσκους του μοναχούς εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Ελληνικό κράτος δίκασε με το πολιτικό δίκαιο θρησκευτικές διαφορές, διοικητικές πράξεις της εκκλησίας.
Η μόνη οδός για την αποκατάσταση της πραγματικής νομιμότητας και της ηθικής τάξης στο Άγιο Όρος είναι η ριζική πολιτική λύση από την ελληνική Πολιτεία:
-
Ακύρωση του διορισμού του 2005: Νομοθετική κατάργηση της Νέας Αδελφότητας, ως σχήματος που επιβλήθηκε αντικανονικά και απέτυχε να φέρει την ειρήνη.
-
Πάγωμα των Κατασχεμένων Πόρων: Άμεση δέσμευση όλων των περιουσιακών στοιχείων και των κονδυλίων από το κράτος, ώστε να σταματήσει η χρηματοδότηση του διωγμού και επιστροφή τους στην ιστορική εσφιγμένου μαζί με τό όνομα της.
-
Καθεστώς Ανοχής (Status Quo): Επιστροφή στην αυθεντική αγιορείτικη βούληση της συνεδρίας 161 (προσωρινή εκπροσώπηση από την Ιερά Κοινότητα προδιαγεγραμμένη χρονικά με τέλος) και σιωπηρή ανοχή της ιστορικής αδελφότητας, αφήνοντας τους μοναχούς να συνεχίσουν τη θρησκευτική τους ζωή απερίσπαστοι έως ότου όλα ξεχαστούν χωρίς διωγμούς με πλήρη ανθρώπινα δικαιώματα φαγητό τρόφιμα φάρμακα καύσιμα ή διοικητική αμιγώς συνεργασία με επιστολική ψήφο έως την λήθη των δεινών και επέλθει η πλήρη συνεργασία / κοινωνία πνευματική και διοικητική σε βάθος προσυμφωνημένου χρονικού ορίζοντα.
Έχοντας πλέον μπροστά μας ολόκληρο το πλέγμα των ιστορικών παραβιάσεων και των οικονομικών παραμέτρων, θεωρούμε ότι η ανοιχτή δημοσιοποίηση και η μετάφραση αυτών των αυθεντικών πρακτικών του 2005 σε διεθνή φόρουμ ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα μπορούσε να ξεσκεπάσει την υποκρισία του Φαναρίου και να αναγκάσει την ελληνική κυβέρνηση να σταματήσει τις αστυνομικές επιχειρήσεις;
Ο απόλυτος εκφραστής της Χριστιανικής αγάπης και κεφαλή του Ορθοδόξου Χριστιανισμού Παγκοσμίως. Στην πίστη μας ευτυχώς κάνει λάθη και με αγάπη πατερική διορθώνει με βάσει. έγκλητου. Ούτως ή άλλως εκκρεμεί Πατριαρχική απόφαση από την επίσκεψη της Εξαρχίας στην "σχισματική" Εσφιγμένου που άνοιξε τις πύλες της το 2016.
Κάτι ανάλογο με χειρότερες προϋποθέσεις έκανε για τα Σκόπια δεν θα το κάνει για το Άγιο Όρος.
Ευτυχώς η εκκλησία μας δεν είναι επισκοποκεντρική αλλά Χριστοκεντρική και έχουμε ελπίδες να μην υπερισχύσει ο δεσποτικός εγωισμός μετά τα 62 χρόνια ισχύς.
Γίνονται ευτυχώς και θαύματα...
