Μπορεί κάποιοι από εμάς να βιάζονται και να θεωρούν, ότι οι προφητείες των αγίων και γερόντων έχουν καθυστερήσει έως και διαψευστεί, όμως η πραγματικότητα άλλα δείχνει.
Όχι μόνο ο πόλεμος έχει πιαστεί από πάνω ΚΑΙ από κάτω, όχι μόνο πάμε κατά πάσα πιθανότητα για εναλλαγή κυβερνήσεων από φθινόπωρο και μετά, κατά την προφητεία του αγίου Παϊσίου “«Θα έρθει καιρός που θα ανεβοκατεβαίνουν κυβερνήσεις, θα εναλλάσσονται τα κόμματα, θα ανακαλούνται διατάγματα, θα ψηφίζονται νόμοι και θα καταργούνται άλλοι και θα επικρατήσει σύγχυση και ταραχή. Τότε όμως θα αντιδράσουν λίγοι πιστοί Χριστιανοί, αλλά και το ΚΚΕ», αλλά πιθανότατα επίκειται και η πολυαναμενόμενη διάλυση του τέρατος που ονομάζεται Ευρωπαϊκή ΄Ενωση.
΄Η τουλάχιστον αυτό προαναγγέλλει το “ακροδεξιό” κόμμα AfD. Μήπως αυτός είναι ο “νέος Χίτλερ” της Γερμανίας που θα αρχίσει το ξήλωμα του πουλόβερ της Ε.Ε.;
«Η Ιταλία θα έχει νέο Μουσολίνι κι η Γερμανία νέο Χίτλερ»
Ο γέροντας Παΐσιος ως το τέλος της ζωής του, δεχόταν δεκάδες ανθρώπους. Ήταν τόσες πολλές και καθημερινές οι επισκέψεις, για αυτό και υπήρχαν ειδικές σημάνσεις που επεσήμαιναν τον δρόμο προς το κελί του, ώστε να μην ενοχλούνται οι άλλοι μοναχοί. Και δεν ήταν μόνο οι επισκέψεις.
Ήταν και οι επιστολές τις οποίες ελάμβανε από τον κόσμο. Ο Γέροντας Παΐσιος τις διάβαζε και όπως έλεγε, του προκαλούσαν στεναχώρια καθώς μάθαινε μόνο για διαζύγια, ασθένειες. Η ασκητική του ζωή υπήρξε έντονη και ξεκουραζόταν ελάχιστες ώρες. Μάλιστα έφτιαχνε «σταμπωτά» εικονάκια τα οποία χάριζε στους επισκέπτες σαν ευλογία.
Στο βιβλίο «Ο Γέρων Παΐσιος», Εκδόσεις «ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ» 1994, έχουν καταγραφεί συγκλονιστικές μαρτυρίες προσκυνητών που συνομίλησαν με τον Γέροντα:
«Γέροντα, η πατρίδα μας περιβάλλεται από εχθρούς και όλοι οι μεγάλοι (Αμερικάνοι, Ευρωπαίοι) βοηθούν αυτούς και, κυρίως, τους Τούρκους».
«Οι Τούρκοι», απήντησε, «τα κόλλυβα τα έχουν στο ζωνάρι τους (δηλ. το τέλος τους είναι κοντά -ΛΜΔ). Θα πάθουν μεγάλο κακό. Θα γίνει σύγκρουση στο Αιγαίο. Εμείς δεν θα πάθουμε μεγάλο κακό. Τότε θα επέμβει από πάνω ο Ρώσος και θα γίνει όπως τα λέει η προφητεία του αγίου Κοσμά.
Οι μεγάλοι θα φροντίσουν… Την Κωνσταντινούπολη οι Έλληνες πρέπει να τη φυλάξουν. Και έτσι ο Θεός θα τη χαρίσει σε μας. Θα μας βοηθήσει ο Θεός, γιατί είμαστε Ορθόδοξοι».
«Γέροντα», του αντείπα, «τι χριστιανοί είμαστε; Ξέρεις έξω πόσο αμαρτωλά ζουν οι Έλληνες; Μέρα – νύχτα διασκεδάζουν και κυλιούνται στην αμαρτία. Πώς θα μας βοηθήσει ο Θεός να πάρουμε την Πόλη»; Και με το απλό, σοφό του ύφος, μου είπε: «Υπάρχει η μαγιά κι αυτή η μαγιά κρατάει την Εκκλησία και την Ελλάδα. Γι’ αυτή τη μαγιά ο Κύριος θα κάμει ό,τι θα κάμει». Τελευταία, τον ρωτώ: «Γέροντα, άραγε εμείς θα τα δούμε αυτά;».
Τότε ο Γέροντας, κοιτώντας προς την πλαγιά, που μια μεγάλη ομάδα προσκυνητών κατηφόριζε, μας είπε: «Άντε τώρα, στο καλό. Πολλά σας είπα για σήμερα».
Μαρτυρία Χαραλαμπίδη Χαράλαμπου, ιατρού από την Καβάλα.
«Γέροντα, πώς βλέπετε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας»; «Έ, καλό θα βγει για την Ελλάδα». «Τι γίνεται με το “μουσουλμανικό τόξο”; Υπάρχει κίνδυνος για μας;».
«Καλό και απ’ αυτό θα βγει». Επειδή προβληματίσθηκα και δεν κατάλαβα το νόημα των λόγων του, μου εξήγησε στη συνέχεια ότι: «Ο διάβολος επιθυμεί την καταστροφή του ανθρώπου. Πάντα, όμως, ο Θεός δεν επιτρέπει να γίνει έτσι, όπως το θέλει ο διάβολος. Αλλά τι κάνει; Παραχωρεί στο διάβολο το δικαίωμα να κάνη κακό μέχρις ενός σημείου, γιατί από το κακό αυτό θα προκύψει κάτι καλό.
Είπε πώς ό,τι έπαθε το Ιράκ, το ίδιο θα πάθει και η Τουρκία από μία συμμαχική δύναμη και κυρίως από τους Αμερικανούς. Θα χάσει ακόμη και τους πατροπαράδοτους φίλους της, τους Γερμανούς».
Είπε, επίσης, ότι: «Στην Ιταλία θα παρουσιασθεί ένας νέος Μουσολίνι, στη Γερμανία ένας νέος Χίτλερ και η ΕΟΚ (τώρα Ε.Ε.) θα διαλυθεί».
H ΕΟΚ, είπε, δεν έχει καμμία σχέση με την Αμερική. Η Αμερική μοιάζει μ’ έναν αργαλειό, που αφομοιώνει όλα τα κουρέλια, ενώ στην ΕΟΚ υπάρχουν αντιτιθέμενα και διαπλεκόμενα συμφέροντα. «Πήγατε, Γέροντα, στην Τουρκία»;
«Ναι, πήγα. Ο πατέρας μου πολέμησε τους Τσέτες». «Άραγε, Γέροντα, θα ξαναπάμε πίσω»;
Μετά την ερώτησή μου αυτή, ο Γέροντας πήγε αμέσως μέσα στο κελλί και έφερε ένα μικρό τετραδιάκι, γραμμένο στα φαρασιώτικα ή στα τούρκικα, με προφητείες του αγίου Αρσενίου (του Καππαδόκη) από το 1901 έως το 1923.
Το τετραδιάκι εκείνο περιελάμβανε γεγονότα που συνέβησαν την εποχή εκείνη, καθώς και προφητείες μελλοντικές. Ο Γέροντας μου έδειξε τι έγραφε για το 1922: «Φέτος η πατρίδα μας θα χαθεί και θα μας διώξουν, αλλά θα πάμε πάλι».
Καραφείζης Βασίλειος, ταξίαρχος ε.α., Διδυμότειχο Έβρου, η συνομιλία έλαβε χώρα την 10η Ιανουαρίου 1992.
Μονόδρομος η έξοδος από την ΕΕ και η επιστροφή στο ρωσικό αέριο για τη Γερμανία
Ακολουθεί το συναρπαστικό ρεπορτάζ: Η ακριβή ενέργεια, η απώλεια της προνομιακής σχέσης με τη Ρωσία, η κινεζική βιομηχανική αντεπίθεση και η κρίση ανταγωνιστικότητας της αυτοκινητοβιομηχανίας δημιουργούν το έδαφος πάνω στο οποίο η AfD επιχειρεί να μετατρέψει την οικονομική δυσπραγία σε αμφισβήτηση ολόκληρης της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής.
Στους επόμενους 18 μήνες αναμένεται να έχουμε μια σημαντική πολιτική αλλαγή στην Ευρώπη με τα πατριωτικά κόμματα να αναλαμβάνουν τα ηνία της Γερμανίας και της Γαλλίας.
Σε αυτή την περίπτωση, προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση η παρέμβαση ενός κορυφαίου στελέχους της Εναλλακτικής για τη Γερμανία όπου ύστερα από καιρό επαναφέρει το σενάριο του Dexit, της εξόδου της Γερμανίας από το ευρώ.
Η κατάρρευση του γερμανικού οικονομικού μοντέλου, τα μεταναστευτικά ρεύματα και η… διαρκής ενεργειακή κρίση εξαιτίας της αποκοπής της χώρας από τα φθηνά ενεργειακά προϊόντα… λύνουν τον γρίφο.
Η Alice Weidel επαναφέρει στη δημόσια συζήτηση την έξοδο της Γερμανίας από το ευρώ σε μια στιγμή κατά την οποία το παλαιό γερμανικό οικονομικό υπόδειγμα βρίσκεται υπό πίεση.
Ένα οικονομικό μοντέλο που πλέον δεν λειτουργεί
Η επιστροφή του Dexit στη γερμανική πολιτική συζήτηση δεν είναι τυχαία ούτε αναίτια…
Η επαναφορά του ζητήματος σήμερα έχει διαφορετικό βάρος από ό,τι στην εποχή της κρίσης χρέους στην οποία πρωταγωνίστησε η Ελλάδα.
Το ερώτημα δεν είναι γιατί η AfD αντιτίθεται στο κοινό νόμισμα, αλλά γιατί επιλέγει τώρα να το βάλει ξανά στο κέντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Η απάντηση βρίσκεται λιγότερο στη Φρανκφούρτη και περισσότερο στα εργοστάσια της Βάδης-Βυρτεμβέργης, της Βαυαρίας και της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας.
Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, η Γερμανία αναγκάζεται να αναρωτηθεί εάν το μοντέλο πάνω στο οποίο οικοδόμησε τη μεταψυχροπολεμική της ισχύ εξακολουθεί να λειτουργεί.
Το τρίγωνο που στήριξε τη γερμανική ισχύ
Το γερμανικό υπόδειγμα μπορούσε να συνοψιστεί σε τρεις λέξεις: Ρωσία, Κίνα, Ευρώπη.
Η Ρωσία προσέφερε φθηνή και άφθονη ενέργεια. Η Κίνα μια τεράστια αγορά για αυτοκίνητα, μηχανήματα και χημικά προϊόντα. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση μια ενιαία αγορά χωρίς συναλλαγματικούς κινδύνους, στην οποία η γερμανική βιομηχανία μπορούσε να διοχετεύει την παραγωγή της.
Το ευρώ ήταν μέρος αυτής της μηχανής.
Για μια χώρα με μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα, το κοινό νόμισμα είχε ένα επιπλέον πλεονέκτημα: απέτρεπε την εμφάνιση ενός ανεξάρτητου γερμανικού μάρκου που πιθανότατα θα δεχόταν ισχυρές ανατιμητικές πιέσεις.
Το πολιτικό επιχείρημα της AfD, ωστόσο, δεν στηρίζεται μόνο σε νομισματικούς υπολογισμούς.
Στηρίζεται κυρίως στην αίσθηση ότι η παλαιά οικονομική συμφωνία της Γερμανίας με την παγκοσμιοποίηση έχει σπάσει.
Η Ρωσία και το τέλος της φθηνής ενέργειας
Το πρώτο μεγάλο ρήγμα ήρθε από την Ανατολή.
Για δεκαετίες, η βιομηχανική σχέση Γερμανίας και Ρωσίας έμοιαζε σχεδόν συμπληρωματική.
Η μία πλευρά διέθετε ενέργεια και πρώτες ύλες, η άλλη κεφάλαιο, τεχνολογία και βιομηχανικά προϊόντα.
Η ρωσική στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία, οι ευρωπαϊκές κυρώσεις, η μείωση των ρωσικών ενεργειακών ροών και η αναγκαστική αναζήτηση νέων προμηθευτών ανέτρεψαν αυτή την ισορροπία.
Η Γερμανία απέφυγε την ενεργειακή κατάρρευση που πολλοί φοβούνταν το 2022.
Δεν επέστρεψε όμως στο προηγούμενο καθεστώς κόστους.
Και για μια οικονομία με χημική βιομηχανία, μέταλλα, γυαλί, χαρτί, μηχανουργία και τεράστιες αλυσίδες προμηθευτών, η διαφορά είναι κρίσιμη.
Η ενέργεια δεν είναι πλέον μόνο γεωπολιτικό ή περιβαλλοντικό ζήτημα και μια σειρά … ανόητες πράσινες πολιτικές εκτόξευσαν το κόστος παραγωγής οδηγώντας σε εκτίναξη του εργασιακού κόστους.
Είναι ζήτημα παραγωγικής ανταγωνιστικότητας.
Αυτό ακριβώς αξιοποιεί η AfD, υποστηρίζοντας ότι το Βερολίνο εγκατέλειψε μια σχέση που εξυπηρετούσε τη γερμανική παραγωγή χωρίς να έχει προηγουμένως εξασφαλίσει μια εξίσου φθηνή εναλλακτική.
Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Η ενεργειακή κρίση δεν υπήρξε απλώς αποτέλεσμα μιας επιλογής των Βρυξελλών. Προηγήθηκε η ρωσική εισβολή και ακολούθησε μια ευρύτερη γεωπολιτική σύγκρουση.
Στην πολιτική, όμως, η απλή εξήγηση είναι συχνά ισχυρότερη: η AfD λέει στους ψηφοφόρους ότι η χώρα πληρώνει ακριβότερα την ενέργεια επειδή έχασε τον έλεγχο της στρατηγικής της και του διεθνοπολιτικού προσανατολισμού της.
Η Κίνα από πελάτης έγινε ανταγωνιστής
Το δεύτερο πλήγμα αφορά την Κίνα.
Για χρόνια το Πεκίνο ήταν για τη Γερμανία η μεγάλη ευκαιρία της παγκοσμιοποίησης. Οι γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες πωλούσαν εκατομμύρια οχήματα στην κινεζική αγορά, ενώ οι κατασκευαστές μηχανημάτων εξόπλιζαν τα κινεζικά εργοστάσια.
Το πρόβλημα είναι ότι η Κίνα δεν παρέμεινε πελάτης.
Έγινε παραγωγός και στη συνέχεια ανταγωνιστής.
Στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, στις μπαταρίες, στα φωτοβολταϊκά, στον βιομηχανικό εξοπλισμό και σε άλλους προηγμένους κλάδους, οι κινεζικές επιχειρήσεις διεκδικούν αγορές στις οποίες παλαιότερα κυριαρχούσαν οι Ευρωπαίοι.
Η μεταβολή είναι ιδιαίτερα ορατή στην αυτοκινητοβιομηχανία.
Η μετάβαση στην ηλεκτροκίνηση δεν είναι απλώς αλλαγή κινητήρα, αλλά αλλαγή ολόκληρης της αλυσίδας αξίας. Στον κινητήρα εσωτερικής καύσης, οι Γερμανοί διέθεταν δεκαετίες τεχνογνωσίας, δίκτυα προμηθευτών και μηχανουργική υπεροχή.
Στο ηλεκτρικό αυτοκίνητο, μεγαλύτερο μέρος της αξίας μεταφέρεται στην μπαταρία, στο λογισμικό και στα ηλεκτρονικά ισχύος, πεδία στα οποία η Κίνα έχει χτίσει ισχυρότερη θέση.
Η AfD ενεργοποιεί πολιτικά αυτή την αγωνία για να επιτεθεί στην ευρωπαϊκή πράσινη μετάβαση και στους περιορισμούς για τους κινητήρες εσωτερικής καύσης.
Η «τεχνολογική ουδετερότητα» που προβάλλει η Weidel λειτουργεί έτσι ως μήνυμα προς μια βιομηχανική χώρα που φοβάται ότι αλλάζουν οι κανόνες του παιχνιδιού τη στιγμή που οι ανταγωνιστές της έχουν αποκτήσει πλεονέκτημα.
Ποιο είναι το βαθύτερο πρόβλημα
Η Γερμανία εξακολουθεί να διαθέτει τεράστια βιομηχανική βάση, ισχυρές επιχειρήσεις, τεχνογνωσία και δημοσιονομικούς πόρους.
Το πρόβλημα είναι βαθύτερο: η χώρα αντιμετωπίζει κρίση ανταγωνιστικότητας και ανάγκη αναπροσαρμογής του παραγωγικού της μοντέλου.
Η γερμανική οικονομία δεν καλείται απλώς να ξεπεράσει έναν αδύναμο οικονομικό κύκλο.
Καλείται ταυτόχρονα να αλλάξει ενεργειακό μοντέλο, τεχνολογία, γεωγραφία εξαγωγών και μέρος της ίδιας της βιομηχανικής της ταυτότητας.
Η χρόνια υποεπένδυση σε υποδομές, η καθυστέρηση της ψηφιοποίησης, η δημογραφική γήρανση, η έλλειψη ειδικευμένου προσωπικού και η βαριά γραφειοκρατία περιορίζουν την παραγωγικότητα.
Η δημοσιονομική ορθοδοξία που για χρόνια θεωρήθηκε γερμανικό πλεονέκτημα αποδείχθηκε επίσης ότι είχε κόστος: Δρόμοι, σιδηρόδρομοι, δίκτυα και δημόσιες υποδομές χρειάζονται κεφάλαια ακριβώς τη στιγμή που η χώρα πρέπει να χρηματοδοτήσει την ενεργειακή μετάβαση, την άμυνα και τον τεχνολογικό μετασχηματισμό.
Το πολιτικό σύστημα αρνείται τις μεταρρυθμίσεις αυτές που θα διαμόρφωναν το νέο παραγωγικό υπόδειγμα.
Το νόμισμα μπορεί να αλλάξει τους όρους χρηματοδότησης ή τη συναλλαγματική ισοτιμία. Δεν μπορεί από μόνο του να αποκαταστήσει ένα βιομηχανικό πλεονέκτημα που διαβρώνεται από τεχνολογικές και γεωπολιτικές αλλαγές.
Γιατί λοιπόν το ευρώ;
Εδώ ακριβώς επιστρέφει η AfD και εδώ το ευρώ γίνεται ιδανικός πολιτικός στόχος.
Για έναν ψηφοφόρο που βλέπει τη βιομηχανία να πιέζεται, το ενεργειακό κόστος να παραμένει υψηλό και την Κίνα να κερδίζει έδαφος, η απάντηση «χρειάζονται επενδύσεις, παραγωγικότητα, ψηφιοποίηση, φθηνότερη ενέργεια και μεταρρύθμιση του κράτους» είναι οικονομικά σοβαρή αλλά πολιτικά σύνθετη.
Η απάντηση «πρέπει να πάρουμε πίσω τον έλεγχο» και να ανακτήσουν την οικονομική κυριαρχία μέσα από μια Ευρώπη των εθνών.
Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο του Dexit.
Δεν είναι μόνο νόμισμα. Είναι η εθνική κυριαρχία.
Υπό αυτή την έννοια συνδέεται η κριτική στο ευρώ, τη μετανάστευση, την κλιματική πολιτική, τις σχέσεις με τη Ρωσία και συνολικά την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Το κοινό επιχείρημα είναι ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται συλλογικά στην Ευρώπη δεν υπηρετούν πλέον το γερμανικό εθνικό συμφέρον.
Γι’ αυτό η αντιπαράθεση γύρω από το ευρώ μπορεί να γίνει πολιτικά πολύ πιο σημαντική από όσο δείχνουν οι καθαρά οικονομικοί υπολογισμοί.
Η AfD χρειάζεται να πείσει ότι η σημερινή οικονομική δυσφορία είναι αποτέλεσμα απώλειας ελέγχου – και αυτό το σύνθημα φαίνεται να έχει πλέον πολλά ευήκοα ώτα…
Η πραγματική μάχη πίσω από το Dexit
Αυτό είναι και το ουσιαστικό ερώτημα πίσω από το Dexit: Η Γερμανία πρέπει να αποφασίσει ποιο μοντέλο θα διαδεχθεί εκείνο της προηγούμενης τριακονταετίας.
Η μία απάντηση είναι περισσότερη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, επενδύσεις, κοινή ενεργειακή πολιτική και προσπάθεια ανάκτησης της τεχνολογικής ανταγωνιστικότητας απέναντι σε Κίνα και Ηνωμένες Πολιτείες.
Η άλλη είναι η απάντηση της AfD: περισσότερη εθνική αυτονομία, λιγότερη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, επανεξέταση των σχέσεων με τη Ρωσία και, τελικά, αμφισβήτηση του ίδιου του ευρώ.
Και οι δύο πλευρές απαντούν στο ίδιο πρόβλημα.
Το γερμανικό οικονομικό μοντέλο που διαμορφώθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου ταυτόχρονα.
Γι’ αυτό η AfD βάζει τώρα φωτιά στο ευρώ.
Όχι επειδή το ευρώ άλλαξε ξαφνικά, αλλά επειδή άλλαξε η Γερμανία γύρω του.
Και το πραγματικό ερώτημα που ανοίγει η συζήτηση για το Dexit δεν είναι μόνο αν ένα νέο μάρκο θα ήταν ισχυρότερο από το ευρώ, αλλά εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα των λαών…
