Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Στις 12 Ιουλίου ήταν η γιορτή του Αγίου Παϊσίου και χιλιάδες προσκυνητές έσπευσαν να προσκυνήσουν τον τάφο του. Ο Όσιος γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης γεννήθηκε στα Φάρασα τής Καππαδοκίας, στις 25 Ιουλίου του 1924 και κοιμήθηκε οσιακά στις 12 Ιουλίου του 1994 σε ηλικία 70 χρόνων στις 11.00 π.μ. ημέρα Τρίτη. Ενταφιάστηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο των Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη στην Σουρωτή Θεσσαλονίκης.
Ήταν όλος μία αγάπη οικουμενική, μία μεγάλη αγκαλιά, Δοχείον Χάριτος, Σκεύος Εκλογής. Έλεγε: «Δόξα σοι ο Θεός. Δόξα σοι ο Θεός! Με το «δόξα σοι ο Θεός, πνίγονται όλοι οι δαίμονες»! «Πλήθυναν οι μηχανές, πλήθυνε ο περισπασμός, έκαναν και τον άνθρωπο μηχανή και τώρα οι μηχανές και τα σίδερα κάνουν κουμάντο και τον άνθρωπο. Γι’ αυτό έγιναν και οι καρδιές των ανθρώπων σιδερένιες»!
Η ζωή του Οσίου γέροντος Παϊσίου ήταν θυσιαστική, σταυρική, αλλά και αναστάσιμη μαζί. Ο γέροντας Παΐσιος είχε αρνηθεί τα πάντα και είχε δοθεί σε όλους. Συχνά κρυβόταν σε δάση, σε σπηλιές, για να προσευχηθεί χωρίς περισπασμούς. Όμως, στο κελάκι του όταν τον έβρισκες, τότε σού έδινε την ψυχή του, σου έδειχνε την ψυχή του.
Έλεγε με πόνο ψυχής και δάκρυα: «Στο πρόσωπο τού λερωμένου, του περιφρονημένου, του ξεχασμένου, κρύβεται ο ίδιος ο Θεός. Μην ψάχνετε αλλού την παρουσία Του, ούτε σε διαλέξεις, ούτε σε βιβλία…».
Καλό και χρήσιμο είναι να κουβεντιάζουμε για τον Θεό. Καλό και αναγκαίο είναι, αλλά είναι το έλασσον! Το πιο σημαντικό είναι να μιλάμε στον Θεό, να προσευχόμαστε καρδιακά, με πόνο ψυχής, με δάκρυα μετανοίας. Να Τού μιλάμε και να ζητάμε με πόνο ψυχής το έλεός Του! Η ψυχή μας άδειασε, μένει κενή περιεχομένου, τυφλή, παράλυτη, κουφή.
Πόσοι νοιάζονται, σήμερα, πόσοι ενδιαφέρονται για την σωτηρία τής ψυχής τους; Τα θαύματα που έγιναν και γίνονται με τις πρεσβείες του, είναι υπέρ φύσιν, προκαλούν δέος, έκπληξη, μεγάλο θαυμασμό. Ενδεικτικά καταθέτω ένα από αυτά που προκαλεί, ανατριχίλα:
«…πιάνει από το χέρι, τρυφερά, πατρικά, έναν εκ γενετής παράλυτο και τον κάνει θαυματουργικά να περπατήσει, κανονικά, γύρω-γύρω από το κελάκι του στην Παναγούδα, παρουσία μαρτύρων»! Δεν υπάρχουν λόγια, λέξεις, φράσεις για να περιγράψει τα θαυμαστά τού Θεού, τις ανατροπές, τα σημεία, τα θαύματα, τα υπέρ φύσιν γεγονότα.
Συγκλονίζομαι από ευγνωμοσύνη για τις ευλογίες Του. Θαυμάζω την δημιουργία Του. Όλο αυτό κρύβει πολλά και σημαντικά και μας βοηθούν να ζήσουμε μέσα στην Βασιλεία Του. Να μάθουμε να προσευχόμαστε, με πόθο Θεού, με φιλότιμο, με καρδιά, με ψυχή! Ο Θεός είναι μέσα μας, είναι μείζων και δυνατότερος από τον κοσμοκράτορα τού σκότους, τον διάβολο. Αυτός είναι ο παντοκράτωρ, ο Θεός είναι Παντοδύναμος, ΜΠΟΡΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΗΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε, εν Χριστώ αδέλφια μου, ότι οι Χριστιανοί, μέσα στην ιστορία συνεχώς διώκονται, η Εκκλησία όμως πορεύεται.
Αυτοί τελικά δικαιώνονται, όχι οι διώκτες και οι δήμιοι. Παλεύουμε οι Χριστιανοί να διασφαλίσουμε το ΑΙΩΝΙΟ, τον ΑΙΩΝΙΟ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ! Τι είναι τελικά αυτός ο κόσμος; Είναι μία εξέδρα εκτοξεύσεως για να αποκτήσουμε αιώνια τροχιά μέσα στην Βασιλεία τού Θεού. Διαφορετικά δεν αξίζει μία ζωή χαμένη, που συχνά, φαντάζει αδιέξοδη, μαρτυρική.
Η αγάπη τού Αγίου Παϊσίου, ήταν η ΣΥΝΕΚΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ, τόσο μεγάλη, ήταν γεμάτη φλόγα, φως, τρυφερότητα, γλυκασμό.
Θυσιαζόταν για τον πλησίον, μιλούσε για το φιλότιμο και την αξία του: «Πρέπει να αγωνιστούμε με φιλότιμο για να μην λυπήσουμε τον Χριστό και να σωθούμε». Άγιος είναι ο άνθρωπος τού Θεού. Είναι αυτός που έχει ταυτίσει την θέλησή του με την βούληση τού Θεού. Αυτός που επιτρέπει δι’ αυτού ΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙ Ο ΘΕΟΣ.
Τον βλέπεις και λες ΖΕΙ ΚΥΡΙΟΣ. Είμαστε πλασμένοι να γίνουμε άγιοι, γιατί το αγνοούμε και γινόμαστε υποτακτικοί των δαιμόνων; Καλό είναι να είμαστε ηθικοί, ολοκληρωμένες προσωπικότητες, πετυχημένοι πολίτες… όμως ο στόχος θα πρέπει να είναι η αγιότητα!
Μόνο η Ορθοδοξία διατηρεί το μυστήριο και εκφράζεται μυστηριακά, κυρίως, με την Θεία Λατρεία. Να ζούμε, λοιπόν, την λατρεία ως μυστήριο και το μυστήριο μέσα στην λατρεία.
ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ.
