Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
«Καταλαβαίνετε ότι είστε αιώνιοι; Ξέρετε να προσεύχεσθε, έχετε αγαπήσει τον Θεό; Θέλετε να ζήσετε; Ποιος είναι ο σκοπός σας»; Αυτές τις φράσεις, κατέθεσε, ένας από τους πιο σημαντικούς γέροντες τής Χριστιανοσύνης, ο Όσιος γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, σε προσκυνητές των Κατουνακίων.
Ο γέροντας, παπα-Εφραίμ με το γαλήνιο βλέμμα, τα διαμαντένια μάτια που άστραφταν σαν ήλιοι. Γεμάτος θεϊκή φλόγα, αυθεντικότητα, γλυκύτητα, αυστηρότητα, γνησιότητα, χάριζε στους προσκυνητές πρωτόγνωρες, θαυμαστές εμπειρίες.
Άγιος ασκητής, ο Ερημίτης των Κατουνακίων. Μεγαλούργησε μέσα σε χαράδρα των Κατουνακίων τού Αγίου Όρους. Ένας γίγαντας με την αθωότητα μικρού παιδιού αγίασε μέσα στην σιωπή. Έζησε μέσα σε υποβλητική φτώχια μέσα στην μοναξιά και την αγριότητα τού τοπίου. Για χρόνια υποτακτικός ενός «παράξενου», ιδιότροπου γέροντα, τού π. Νικηφόρου.
Για πολλούς, θεωρείται ο πρωταθλητής τής προσευχής τού Αγίου Όρους. Ένας μυστικός διδάσκαλος που βίωνε υπερβατικές καταστάσεις, ουράνιες. Ο γίγαντας τής υπακοής, της θυσίας, της θυσιαστικής αγάπης, έζησε αδιαλείπτος προσευχόμενος. Ιερομόναχος, ο παπα-Εφρεαίμ, λειτουργούσε μέσα σε ατμόσφαιρα μυστικής πανδαισίας.
Σήμερα, πόσοι γνωρίζουμε τι είναι η προσευχή; Πόσοι διαθέτουμε, έστω και λίγα λεπτά την ημέρα, για προσευχή; Πόσοι, γνωρίζουμε ότι είμαστε αιώνιοι; Ο Όσιος γέροντας, μιλούσε περισσότερο με τα μάτια του. είχε το ευλογημένο χάρισμα των δακρύων. Τα δάκρυά του, που έτρεχαν ήταν αναμεμειγμένα με το αίμα τού Κυρίου μας. Τον έβλεπε και… μετανοούσες!!! Έμοιαζε περισσότερο με Άγγελο Κυρίου. Οι αναστεναγμοί τής προσευχής του, σκέπαζαν όλη την οικουμένη.
Στήριζε το Άγιο Όρος, την Εκκλησία, στα στείρα και άκαρπα χρόνια μας. Έδωσε, ζωντανό παράδειγμα αδιαπραγμάτευτης Πίστης. Για πολλούς θεωρείται ένας από τους τελευταίους ησυχαστές τού Αγίου Όρους. ένας θεωμένος άνθρωπος, κρύβει μυστήριο, κρύβει φως, κρύβει αλήθεια. Εμπνέει με την ζωή, το βίωμά του. Κάτω από την αγάπη τού Θεού, τα πάντα λυγίζουν, τα πάντα μεταμορφώνονται.
Το ζων ύδωρ τής Θεϊκής χάριτος… ζωοποιεί, χαρίζει νέες πνευματικές εμπειρίες. Και ενώ είμαστε αιώνιοι, θέλουμε με το ζόρι, να γίνουμε υπηρέτες τού σκότους, να προδώσουμε τις ρίζες, τις αξίες μας, την Ουράνια προοπτική μας. Δίχως πνευματικές εμπειρίες, δίχως φιλότιμο και προσευχή, ο άνθρωπος θα χαθεί.
Ο χωματένιος άνθρωπος, δίχως Χριστό, γίνεται ένα ΜΗΔΕΝ! Χάνει τα πάντα, βυθίζεται στον βούρκο των παθών του, στερείται τής θεϊκής προοπτικής και ελπίδας. Μήπως είναι καιρός να μπούμε στην διαδικασία τής μετάνοιας; Να ψηλαφήσουμε τις… ψηλαφίσεις τής καρδιάς μας δίχως φόβο. Με πνεύμα ταπεινό, με ευλάβεια, να πορευτούμε κοντά Του. Οι Άγιοι είναι τα πρότυπά μας, που μας εμπνέουν που μας στηρίζουν, που λειτουργούν ευεργετικά.
Στην εποχή μας, λείπουν τα υγιή πρότυπα και οι άνθρωποι βυθίζονται στο τέλμα τής απραξίας. Πέφτουν, στις παγίδες τού πονηρού, των δαιμόνων και αχρηστεύονται. Ασχολούμαστε, μόνο με τα εφήμερα, τα φθαρτά, τις «ψεύτικες» παρηγοριές αυτού του κόσμου και χάνουμε τα αιώνια, τους μυστικούς θησαυρούς τής Ορθόδοξης Πίστης.
Ο Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ήταν ο μοναχός των μεγάλων στερήσεων, των δύσκολων ασκητικών κατορθωμάτων. «Μοναχός εστί βία φύσεως διηνεκής» μας λέει ο Άγιος Ιωάννης τής Κλίμακος.
Ποιος είναι ο σκοπός μας; Γιατί ζούμε; Για να τρώμε, για να «πορνεύουμε», για να εξυπηρετούμε συμφέροντα; Ζούμε με τον σκορπισμό του νου για την άνεση, τον πλούτο, για να εξυπηρετούμε το ψέμα, την ρηχότητα, τον εαυτό μας;
Η πολυτέλεια φθείρει, ενίοτε, καταστρέφει τον άνθρωπο. Τον νεκρώνει, γίνεται… παθητικός, ανήμπορος να αγαπήσει, να δοθεί, να παραδοθεί. Σήμερα, ακόμα και στον Άθωνα, υπάρχει το βασίλειο τής εκούσιας πτωχείας; Υπάρχει, αλλά περιορίζεται δραματικά, λόγω των οικονομικών επιχορηγήσεων που αυξάνονται.
Το σύγχρονο πνεύμα «δηλητηριάζει» και τα προσκυνήματα τού Αγίου Όρους, τα απειλεί με πνευματικό αφανισμό. Τα φτωχά ασκηταριά, σιγά-σιγά- εξαφανίζονται. Τα ταπεινά μονοπάτια, γίνονται δρόμοι, τα μουλάρια υποχωρούν, τα καϊκάκια και οι βαρκούλες… χάνονται! Ξεφυτρώνουν πολυτελή αρχονταρίκια, ξενώνες… η άνεση, κυριαρχεί!!! Κελιά με κλιματιστικά, με θερμοσίφωνες, με διαδίκτυο, με πορσελάνες.
Δυστυχώς, η προσευχή όλο και λιγοστεύει, η σιωπή υποχωρεί, η αργολογία αυξάνεται, η αιωνιότητα συμπιέζεται, το εφήμερο πρωταγωνιστεί, τα πάντα πληγώνουν!!! Οι επισκέπτες πλήθυναν, όμως πόσοι είναι σήμερα οι αληθινοί προσκυνητές;
Όμως το Όρος υπάρχει και θα υπάρχει, η μουσειοποιήσή του δεν έγινε. Ακόμα υπάρχουν κρυμμένοι άγιοι σε σκήτες, σε κελιά, σε μοναστήρια, στα δάση, στις σπηλιές στα ασκηταριά. Ακόμα και σήμερα ακούγεται ο βόμβος τής αδιάλειπτης προσευχής, της μυστικής πανδαισίας. Το Όρος παραμένει τόπος αγιασμένος, συνεχίζει να παραμένει το υψηλότερο σημείο της Γης!!! Και σήμερα κρύβει και κρύβεται!!!
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΤΟ ΔΕΙΞΑΝΤΙ ΤΟ ΦΩΣ.
