Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Καταθέτει ο Θεολόγος, ο ευσεβέστατος Δημήτριος Λυκούδης, κάτι θαυμαστό!!! Ένα θαύμα δια χειρός Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως, του εν Αιγίνη, του θαυματουργού. Κάτι το σπάνιο, το ξεχωριστό, που προκαλεί αίσθηση:
«Θα εμπιστευτώ, στην αγάπη σας, μία εμπειρία, όχι μόνο αληθινή, αλλά και άκρως βιωματική. Ένας εν Χριστώ αδελφός, που διαμένει μόνιμα στην Ηλιούπολη, σήμερα συνταξιούχος σχολικός σύμβουλος, βίωσε πριν πολλά χρόνια ένα θαύμα του Αγίου Νεκταρίου (το βίωσε την εποχή που ήταν φοιτητής της Θεολογικής Σχολής). Άνθρωπος ενάρετος, ευσεβής που έχει προστάτη τον Άγιο Νεκτάριο.
Οι γονείς του, με χαρά, με αγάπη του πρόσφεραν μία ακριβή ξεχωριστή δερμάτινη τσάντα – χαρτοφύλακα, που τότε σπάνιζε. Σε μία από τις μεταβάσεις του στην Θεολογική Σχολή, ο φοιτητής τότε… φίλος μου χάνει τον σπάνιο χαρτοφύλακα του (πιθανά τον έκλεψαν). Οι γονείς του στενοχωρήθηκαν, ενώ ο πατέρας του θύμωσε και τον μάλωσε (!!!) που δεν ήταν προσεκτικός.
Ο ίδιος, φιλότιμος, πικράθηκε τόσο που δυσκολευόταν ακόμα και να κοιμηθεί. Γονάτισε μπροστά στην εικόνα τού Αγίου Νεκταρίου, που είχε στο υπνοδωμάτιό του και παρακάλεσε τον Άγιο να βοηθήσει να βρεθεί ο δερμάτινος χαρτοφύλακάς του.
Το ξημέρωμα, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, «βλέπει» έκπληκτος τον χαρτοφύλακά του δίπλα στο κρεβάτι του! Πετάγεται… όρθιος, έκπληκτος, απορημένος, σιγουρεύεται ότι ήταν ο δικός του χαρτοφύλακας και μέσα υπήρχαν όλα τα προσωπικά του αντικείμενα! Οι γονείς του, ξαφνιασμένοι, έκαναν τον σταυρό τους…»!
Οι Άγιοι είναι ζωντανοί, είναι ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΙ, νοιάζονται για εμάς και τα προβλήματά μας. Ακόμα και για ζητήματα, όπως εδώ, με τον δερμάτινο χαρτοφύλακα, που δεν θεωρούνται τόσο σοβαρά. Είναι παρόντες οι Άγιοι στην καθημερινότητά μας, αρκεί να το ζητήσουμε, μέσω της προσευχής μας.
Εδώ, στην πιο πάνω περίπτωση, ο Άγιος Νεκτάριος έδωσε μία θαυμαστή λύση. Έκανε το φαινομενικά αδύνατο, δυνατό! Είναι ένας από τους πιο μεγάλους σύγχρονους Αγίους, που θαυματουργεί καθημερινά και σώζει, ακόμα και σε περιπτώσεις που είναι δύσκολες ή φαινομενικά ανίατες!!!
Δέχθηκε, ο Άγιος μεγάλο πόλεμο, φθόνο, κακία, συκοφαντία, κυρίως από κληρικούς, ιερείς, αρχιερείς, ακόμα και από τον τότε Πατριάρχη Αλεξανδρείας, Σωφρόνιο. Μία ζωή μαρτυρική, μέσα σε δοκιμασίες, πείνα, διώξεις, διωγμούς. Και όλα αυτά αγόγγυστα, με ανεξικακία, άγια υπομονή, άγια σιωπή! Αδικαίωτος πέθανε, με πλήρη εμπιστοσύνη στον Θεό. Και ο Ελεήμων Θεός, που γνωρίζει τα βάθη μας, τον ΔΙΚΑΙΩΣΕ. Πότε όμως; Αμέσως μετά την οσιακή του κοίμηση!!! Πώς; Συγχρόνως με την κοίμησή του, έχουμε το ΠΡΩΤΟ ΘΑΥΜΑ:
«Στην επαφή με το ράσο του, θεραπεύεται ο άρρωστος τού διπλανού κρεβατιού στο Αρεταίειο Νοσοκομείο της Αθήνας. Κατάκοιτος, με σοβαρά κινητικά προβλήματα, άρχισε να τρέχει πάνω-κάτω, στους διαδρόμους τού νοσοκομείου. Έκπληκτοι ασθενείς, νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό είδαν το θαυμαστό αυτό γεγονός της ίασης τού συνανθρώπου μας»!!!
Είναι χιλιάδες τα θαύματα, τα θαυμαστά, τα σημεία, που έγιναν και γίνονται με τις πρεσβείες, τις μεσιτείες τού Αγίου Νεκταρίου του θαυματουργού. Πολλοί προσκυνητές, πηγαίνουν στον ΤΑΦΟ του στην Αίγινα, στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος, πιο γνωστό σαν Ησυχαστήριο τού Αγίου Νεκταρίου. Πολλοί βάζουν το αυτί τους στην μαρμάρινη πλάκα και συχνά ακούνε χτύπους καρδιάς. Άλλοι ακούνε, ανεξήγητους θορύβους.. τακ… τακ… μέσα από τον τάφο του.
Ο ΤΑΦΟΣ, ΤΟ ΤΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΕΙΟ ΕΧΕΙ… ΖΩΗ!!! Είναι ζωντανός… ΑΝΑΠΝΕΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ!!! Μοιάζει με ΚΙΒΩΤΟ σωτηρίας, με μία ζωντανή παρακαταθήκη Που μοιράζει ελπίδες ζωής αιωνίου. Ένας τάφος, να χαρίζει ζωή, όχι μόνο στους ζωντανούς, αλλά και στους… κεκοιμημένους!
ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΑΝΑΤΟΣ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΝΕΚΡΟΙ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΖΩΝΤΩΝ, όπου υπάρχει Ζωή και περίσσεια Ζωής, δηλαδή ο Χριστός.
Αυτά τα θαυμαστά, τα υπερβατικά, μας χαρίζει απλόχερα ο Άγιος Νεκτάριος στο Ησυχαστήριό του στην Αίγινα… Είναι σαν να μπαίνουμε κάτω από το πετραχήλι του και να λαμβάνουμε… άφεση αμαρτιών! Τόση δύναμη, έχει ένα καρδιακό προσκύνημα, στον τάφο ενός Αγίου, όταν είμαστε αδιαλείπτως προσευχόμενοι και αγαπάμε την εκκλησία!
Εμείς επιλέγουμε ποια στάση θα κρατήσουμε, όχι Εκείνος! Όσο Ήλιο θέλουμε, τόσο μαζεύουμε, όσο Χριστό θέλουμε, τόσο Χριστό κρατάμε στην ζωή μας. Πηγαίνουμε στην Εκκλησία, στα Ιερά προσκυνήματα, όχι για να εξευμενίσουμε τον Χριστό, αλλά για να θεραπεύσουμε τον εαυτό μας. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΝΩΝΕΙ, ΑΓΙΑΖΕΙ ΟΛη ΤΗΝ ΚΤΙΣΗ! Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΚΟΥΕΙ, ΕΥΛΟΓΕΙ, ΠΑΡΗΓΟΡΕΙ!
