Χατζηδάκης στην ΕΩ: «Οι Έλληνες θεωρούν ότι το καθεστώς ωφέλησε τη χώρα»

0
0
0
s2smodern

21η Απριλίου και δεν θα μπορούσαμε να μην κάνουμε ένα αφιέρωμα τόσο στο καθεστώς όσο και στο Γεώργιο Παπαδόπουλο, που τόσο έχουν λοιδορηθεί τα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Φυσικά, δεν θα μπορούσαμε να έχουμε καλύτερο συνομιλητή από τον Μάνο Χατζηδάκη. Το βιβλίο του οποίου, «Λαμόγια χωρίς χακί», φιλοξενεί η Ελεύθερη Ώρα την Κυριακή σε μία εξαιρετική προσφορά. Την ερχόμενη Κυριακή για τους αναγνώστες της Αθήνας και το επόμενο Σαββατοκύριακο, του Πάσχα, για τους αναγνώστες της Περιφέρειας. Ας δώσουμε τον λόγο απευθείας στον κ. Χατζηδάκη. 

Στον Χάρη Μπερτίδη

 

 

 

 

  • Τι σε οδήγησε να γράψεις το συγκεκριμένο βιβλίο;

Ὁ καθένας ἔχει τό δικαίωμα νά διαφωνῆ ἰδεολογικά μέ μία πο­λιτική κατάσταση. Καί νά τήν κρίνει ἐλεύθερα. Δέν ἔχει ὅμως τό δικαίωμα νά συκοφαντεῖ. Αὐτό εἶναι θεμελιῶδες στοιχεῖο τοῦ πολιτικοῦ πολιτισμοῦ.

Τό βιβλίο τοῦ Δ. Ἐλευθεράτου «Λαμόγια στό χακί», ξεπερνᾶ τήν ἰδεολογική διαφωνία ἤ τήν ἀντικειμενική κριτική. Σκοπός του εἶναι ἁπλά ἡ ἠθική δολοφονία τοῦ ἰδεολογικοῦ ἀντιπάλου. Ἡ στρα­­­­τευμένη ἀγωνία “ἀποδομήσεως” ὁτιδήποτε θετικοῦ. Δέν ἀποτελεῖ μία ἐπιστημονική ἤ ἔστω ψύχραιμη καί ἀντικειμενική ἔρευνα πού ἔχει ὡς σκοπό τήν ἀνεύρεση τῆς ἀλήθειας. Πρόκειται γιά ἐγχείρημα ἀναξιόπιστο, ἰδεοληπτικό.

Ἀναμάσημα δημοσιευμάτων, ἀτεκμηρίωτων φημῶν, δευτερο­γε­­νῶν καί τριτογενῶν πηγῶν (μέ ἀριστερό ἰδεολογικό πρόσημο συ­νήθως), πρόκειται γιά ἐγχείρημα ἄτσαλο, ἀναξιόπιστο, ἰδεο­ληπτικό, χωρίς πρωτογενεῖς πηγές, χω­ρίς ἐπιστημονική ἀξία, πού ὑπο­καθιστᾶ τήν στοιχειώδη ἀντικει­μενικότητα μέ τό στρατευμένα εἰρωνικό του ὕφος. Ὅλες οἱ πηγές πού χρησιμοποιεῖ εἶναι δευτερογενεῖς καί τριτογενεῖς!.

Ὁ λόγος πού με ὤθησε νά ἀσχοληθώ μέ αὐτό δέν εἶναι ἡ ἀξία τοῦ περιεχομένου του, ὅσο ἡ ἐκτενέστατη προσπάθεια προβολῆς του ἀπό τά ΜΜΕ, χωρίς τόν παραμικρό ἀντίλογο. Οὐδέποτε δόθηκε ὁ λόγος στήν “ἄλλη πλευρά”…

Έκρινα λοιπόν ὅτι ἦταν χρέος μου πρός τήν Ἱστορία νά δώσω τήν ἀπάντηση στά ὅσα ἔγραψε ὁ κ. Δ. Ἐλευθεράτος. Καί τό δικό μου ἔργο τό ὀνόμασα «Λαμόγια χωρίς Χακί», γιά νά καταδείξω ὅτι δέν ὑπά­ρχει μεγαλύτερη… “λαμογιά”, ἀπό τό νά προσπαθεῖ κάποιος νά ἀλλοιώσει τήν ἱστορία καί νά διαστρεβλώση τήν ἀλήθεια…

 

  • Τι περιέχει ακριβώς το «Λαμόγια χωρίς χακί»;

Θεωρώ ὅτι ἀποτελεῖ κοινό τόπο γιά κάθε λογικό καί ἔντιμο ἄνθρωπο ὅτι ἡ ἱστορία πρέπει νά γράφεται μέ ὅσο τό δυνατόν πιό ἀντικειμενικό τρόπο.

Ἀπόλυτη ἀντικειμενικότητα ὁπωσδήποτε δέν γίνεται νά ὑπά­ρξει. Ὡστόσο οἱ ἐπίδοξοι ἱστοριογράφοι πρέπει νά ἐπιδιώκουν τήν μέγιστη δυνατή προσέγγιση τῆς ἀντικειμενικότητος, ἀρχικά μέ τό νά προσπαθήσουν νά ἀποβάλουν τό στρατευμένο ἰδεολογικό πρί­σμα κατά τήν διάρκεια τῆς ἔρευνάς τους καί κατά δεύτερον, μέ τό νά ἐρευνοῦν ὅσο πιό ἐξονυχιστικά καί σφαιρικά γίνεται τίς δια­θέ­σι­μες πηγές.

Ἡ τεκμηρίωση, τό ὕφος, ἡ ἐπιχειρηματολογία καί οἱ πηγές τοῦ δικοῦ μου ἔργου - ἀπάντηση στόν κ. Δ. Ἐλευθεράτο ἀκολου­θεί ἀκριβῶς τήν ἀντίστροφη μέθοδο ἀπό τήν δική του.

Ὅτι γράφεται στήν παροῦσα ἐργασία τεκμηριώνεται μέσα ἀπό τίς πλέον ἀναμφισβήτητες καί ἀποκλειστικά πρωτογενεῖς πηγές:

1) Οἱ ἀπαντήσεις καί τά στοιχεῖα μας βασίζονται κατ’ ἀ­ρχήν στίς Ἐκθέσεις ὅλων τῶν Διεθνῶν Οἰκονομικῶν ργα­νισμῶν: Τοῦ Ο.Ο.Σ.Α., τοῦ Δ.Ν.Τ., τῆς Οἰκονομικῆς Ἐπι­­τροπῆς τοῦ Ο.Η.Ε., τοῦ Διεθνούς Οἰκονομικοῦ Τύπου, τῶν Τρα­πεζῶν διε­θ­νούς κύκλου ἐργασιῶν κ.λπ.

2) Βασίζονται ἐπίσης στά στοιχεῖα τῶν πλέον ἀξιοπίστων Ἐθνι­κῶν Πηγῶν: Τῆς Ἐθνικῆς Στατιστικῆς πηρεσίας, τῆς Τρα­­­­πέζης τῆς λλάδος, τῆς πηρεσίας Ἐθνικῶν Λογα­ρια­σμῶν κ.λπ.

3) Ἡ ἔρευνά διασταυρώνεται μέσα ἀπό σπάνιες κυβερ­νητι­κές ἐκδόσεις, ἀπόρρητα γγραφα καί ἐκθέσεις, καθῶς καί με­­λέ­τη ἀρχεων τῶν παραγωγικῶν πουργεων τῆς περιόδου.

4) Προκειμένου νά ὁλοκληρωθή η ἀπάντησή μας χρησιμοποιήθηκε ὅλη σχετική βιβλιογραφία -ἀρνητικά καί θετικά προ­­­σκείμενη- πού ἀφορά τήν οἰκονομική πο­λιτι­κή καί τά πεπραγμένα τῆς ἐποχῆς.

Τέλος, γιά νά δώσω τήν πλήρη εἰκόνα πού ἀποκρύπτεται, ἡ ἀνάλυση τῶν οἰκονομικών στοιχείων τῆς περιόδου 1967 - 1973, γί­νεται σέ συγκριτικό συσχετισμό μέ ὅλες τίς κυβερνητικές πε­ριό­δους τῆς 40ετίας 1953 - 1993, πού προηγήθηκαν καί ἀκο­λού­θη­σαν.   

Υποκινοῦμε καί παροτρύνουμε τούς ἀναγνώστες νά διαβάσουν καί τό βιβλίο τοῦ κ. Ἐλευθεράτου καί τήν δική μας ἀπάντη­ση. Νά μελετήσουν τά στοιχεῖα καί τήν τεκμη­ρίω­ση πού παραθέτουμε στόν παρόν ἔργο, σέ ἀντιπαραβολή μέ τά δι­κά του.

Εἶναι σίγουρο ὅτι ὁ ἀναγνώστης θά ἐξαγάγη τά συμπεράσμα­τά του. Θά κρίνη καί θά συγκρίνη, χωρίς παρωπίδες καί πέραν ἀπό πολι­τι­κές ἐμπάθειες καί κομματικές σκοπιμότητες...

 

  • Γιατί πιστεύεις ο Παπαδόπουλος ακόμα και σήμερα δέχεται αυτήν την επίθεση;

Μετά τό 1974 παρατηρήθηκε ἕνα ἀντιφατικό φαινόμενο: Σύσσωμο τό πολιτικό, δημοσιογραφικό καί ἐκπαιδευτικό σύστη­­μα πού ἐπανέκαμψε μέ τήν λεγομένη “μεταπολίτευση”, παρου­­­­σίασε τήν 21η Ἀπριλίου, ὡς ἕνα λαομίσητο δικτατορικό καθεστώς, πού δέν προσέφερε ἀπολύτως τίποτε θετικό στόν τόπο. Ἀντιθέτως, μία διόλου ἀμελητέα μερίδα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, πού ἔζησε τήν περίοδο 1967 - 1973, ἔχει ἀπό θετικές μνῆμες μέχρι νο­σταλγικές ἀναφορές στήν «χρυσή ἐποχή τοῦ Παπα­δό­πουλου».

Συνήθως, αὐτοί πού “ἀναπολοῦν” τήν περίοδο ἐκείνη εἶναι κα­­­­­­­­θη­μερι­νοί βιοπαλαιστές, ἐργάτες, ἀγρότες, ἐπαγγελματίες πού δέν προέρχονται ἀπό συγκεκριμένο πολιτικό χῶρο ἀλλά εἶναι διά­σπαρτοι σέ ὅλα τά κόμ­ματα καί παρατάξεις. Φράσεις ὅπως «τότε περνάγαμε καλά» καί «τότε ἔγι­ναν ὅλα τά ἔργα», ἀκόμη καί περιγραφές της, ὡς «χρυσῆς ἐ­ποχῆς», ἄρχι­σαν ή­δη ἀπό τό 1977 καί κορυφώθηκαν κατά τήν δεκαετία τοῦ ’80! Αὐτό ἀπο­δει­κνύουν καί ὅλες οἱ Δημοσκοπήσεις ἐδῶ καί δεκαετίες. Συγκεκριμέ­να:

Στίς 16 πριλίου 1997 -στά 30 χρόνια ἀπό τήν 21η Ἀπριλίου 1967- δη­μο­σιεύθηκε μεγάλη Δημοσκόπηση τῆς ἐταρείας V - PRC ἐκ μέρους τῆς ἀρι­στερῆς ἐφημερίδος «λευθεροτυπία». Τά ἀποτε­λέ­σματα ἤταν συγκλο­νι­στικά. Ἡ ἴδια ἡ σύνταξη τῆς ἐφημερίδος ἔκπληκτη σχολίαζε:

«... να ψηλό ποσοστό (47%), περίπου νας στούς δυό, θεωρε τι Χούντα κανε καί καλό καί κακό στή χώρα. άν δέ, προστεθε να κόμη ψηλό ποσοστό (11%), πού θεωρε τι κανε μόνο καλό, τότε ατοί πού βλέπουν θετικά τήν δικτατορία κτι­νάσσουν στά ψη τό ποσοστό της, φθάνοντας τό 58%. πε­ρτε­ρον δηλαδή σημαντικά ατν πού δηλώνουν τι Χούντα ἔ­κανε μόνο κακό...».

Ἐντυπωσιακά ἤταν καί τά ποσοστά μέσα στά κόμματα:

Τό 56,3% τῶν ψηφοφόρων τῆς “Νέας Δημοκρατίας”. Τό 43% τῶν ψηφο­φόρων τοῦ ΠΑ.ΣΟ.Κ. Καί μάλιστα ἕνα 5,4% ὅτι μόνο ὠφέ­λησε! Τό 83 - 85% τῶν ψηφοφόρων τῆς τότε ΠΟΛ.ΑΝ. τοῦ Ἄντ. Σαμαρά. Τό 9,3% τοῦ ΔΗΚΚΙ τοῦ Δ. Τσοβόλα. Ἀκόμη καί ἕνα 2,1% τῶν ψηφο­φόρων τοῦ τότε Συ­να­σπισμοῦ (σημερινοῦ ΣΥ.ΡΙΖ.Α.)!

Στίς 22 πριλίου 2007 -στήν ἐπέτειο τῶν 40 ἐτῶν- ἔγινε νέα Δη­­­μοσκόπηση ἀπό τήν ἑταιρεία ΚΑΠΑ - Research, ἐκ μέρους τῆς ἐφη­μερίδος «Βμα τς Κυριακς». Τά ἀποτελέσματα ἐξ’ ἴσου συγ­κλο­νιστικά: «Σχεδόν ο μισοί πό σους λαβαν μέρος στήν ρευνα (50,9%), δηλώνουν τι χούντα προσέφερε καί φέλη στή χώρα»!

Πρέπει νά ἐπισημανθῆ καί τό γεγονός ὅτι στίς Δημοσκοπήσεις, πε­ρι­γράφεται ὡς ἐνιαῖα ἡ περίοδος 1967 - 1974 παρότι περιλαμ­βάνει δύο δια­φο­ρετικά καθεστῶτα, αὐτό τοῦ Γ. Παπαδόπουλου (1967 – 1973) καί αὐ­τό τοῦ Δ. Ἰωαννίδη (1973 - 1974). Ἀναρωτιό­μαστε, πόσοι ἀπό αὐτούς ἀπα­ντοῦν ἔτσι, θεωρῶντας ὅτι ἡ περίοδος Γ. Πα­παδοπούλου ἦταν αὐτή πού «κανε καλό» καί ἡ περίοδος Ἰωαννίδη αὐτή πού «κανε κακό»;

Ἀνεξαρτήτως αὐτοῦ, τά ἀποτελέσματα τῶν Δημοσκοπήσεων εἶναι καταπληκτικά:

Τό 1997, συντριπτική πλειοψηφία το 58% το λληνικο Λαο, θεωροσε τι τό καθεστώς φέλησε τήν λλάδα. Καί μά­λιστα ἐντός αὐτοῦ τοῦ ποσοστοῦ ὑπῆρχε καί ἕνα “σκληροπυρηνικό 11%! Καί 10 χρόνια μετά (2007), παρότι ἔφευγαν ἀπό τήν ζωή πολλοί ἀπό ἐκείνους πού ἔζησαν τήν ἐποχή ἐκείνη- τό ποσοστό συνέχισε νά πλειοψηφεῖ, δια­τη­ρούμενο στό 51%!

Ἐντυπωσιακή εἶναι καί ἡ κατανομή τοῦ ποσοστοῦ αὐτοῦ κυρίως στά τότε δυό μεγάλα κόμματα ἐξουσίας: To 57% τν ψηφοφόρων τς Ν.Δ. καί τό 43% τν ψηφοφόρων το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θεωροσαν φέλιμη τήν ποχή το Γ. Παπαδοπούλου!

Τό γεγονός γίνεται ἀκόμη πιό ἐντυπωσιακό, ἐάν ἀναλογισθῆ κανείς τίς δεκαετίες συνεχοῦς προπαγάνδας τήν ὁποία καμμία ἄλ­­­λη ἱστορική περίοδος δέν θά εἶχε ἀνθέξη, διατηρώντας τέτοια πο­­­σοστά! Παραπάνω πό 1 στούς 2 λ­λη­νες, συνέχισαν νά ἀ­να­­πολοῦν τόν Γεώργιο Παπα­δόπουλο καί τήν ἐποχή του, 4 δεκαετίες μετά! Πρόκειται γιά φαινόμενο μοναδικό στά χρονικά!

Αὐτό ἐπιβεβαιώθηκε καί μέ τήν ἐκλογή τοῦ Γεωργίου Παπαδο­πουλου ὡς νός πό τούς 100 μεγαλύτερους λληνες λων τν ποχν στήν ἔρευνα τοῦ ΣΚΑΙ πού ἔκανε τό 2009 ὁ δημοσιογράφος Ἄλ. Παπαχελᾶς.

Τά δημοσκοπικά αὐτά στοιχεῖα, ἀποδεικνύουν κάτι πολύτιμο, πέρα ἀπό δεῖκτες, πηγές καί ἀριθμούς: Tό ποιές ἀναμνήσεις ἄφη­σε ἐκείνη ἡ ἐποχή στόν ἀγρότη, στόν ἐργάτη, στόν ἐπαγγελματία, στόν καθημερινό Ἕλληνα βιοπαλαιστή, πέρα ἀπό κόμματα καί πα­ρατάξεις.

Φυσικά ἀποτελεῖ ζήτημα ἐπιβιώσεως τοῦ “μεταπολιτευτικοῦ πο­­λι­τι­κοῦ καί δημοσιογραφικοῦ “συστήματος” νά ἐπιχειρήση νά  “ἀποδομήση” τήν ὅποια θετική μνήμη ὑφίσταται στό λαϊκό ὑπο­συνείδητο γιά τήν περίοδο. Κυρίως ὅσο σταδιακά ἀποχωρεῖ ἀπό τό προσκήνιο ἡ γενεά πού τήν ἔζησε…

 

  • Ποιος είναι ο σκοπός του ΕΠΟΚ;

Το Εθνικό Πολιτιστικό Κίνημα και συντετμημένα ΕΠΟΚ είναι ένας Σύνδε­σμος Ιστορικών και Πολιτικών Ερευνών, με την μορφή Σωματείου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Θεωρούμε την προσπάθειά μας, ως μία συνέχεια του ΕΠΟΚ (Ελληνικού Πολιτιστικού Κινήματος) που ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 1973. Επρόκειτο για ένα Πανελλήνιο Κίνημα που είχε εμπνευστεί ο τότε Πρω­θυπουργός Γεώργιος Παπαδόπουλος, το οποίο θα αναδείκνυε τα άξια νέα στελέχη και πολιτικούς οργανισμούς για την ανακαίνιση του πολιτικού βίου της Ελλάδος.

Οι σκοποί του Ε.ΠΟ.Κ. με βάσει το Κατά­στατικό του είναι οι εξής:

«- Η έρευνα, συλλογή, διάσωση, ταξινόμηση, επεξεργασία και προβολή υλι­­κού, είτε γρα­πτού, είτε οπτικοακουστικού, είτε φωτογραφικού που αφο­ρούν την νεότερη και σύγ­χρονη ιστορία της Ελλάδος.

- Η επιμέλεια, παρότρυνση συγγραφής και προβολή ιστορικών έργων και επιστη­μο­νι­κών πραγματειών καθώς και η χορηγία υποτροφιών για δι­δα­­­κτορικές διατριβές και μελέτες γύρω από τα πολιτικά γεγονότα της νεό­τερης και σύγχρονης ιστο­ρίας μας.

- Η δημιουργία ιστοτόπων στα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως και η κατά νόμον προβολή του έργου του, προφορικώς, εγγράφως, ηλεκτρονικώς, ψη­φια­­­­­­κώς και δια του τύπου.

- Η οργάνωση μελετών, ερευνών, συζητήσεων, διαλέξεων, συνεδρίων, μου­­σειακών εκ­θέ­­­­σεων κειμηλίων και τελετών μνήμης σχετικών με το αντι­κεί­μενό του».

Διευκρινίζουμε ότι το Ε.ΠΟ.Κ. δεν είναι κόμ­­­­­μα ή πολιτική οργάνωση, ούτε επιδιώκει κάτι τέτοιο. Είναι ένας Σύν­δε­­σμος Ιστο­ρι­κών και Πολι­τικών Ερευνών που ίσταται υπεράνω οποια­σ­δή­πο­τε κομ­ματικής δρά­σεως ή πολιτικής σκο­­πιμό­τη­τος, όπως καθορί­ζε­ται σαφώς στο Καταστα­τικό του.

Αυτό που έλειπε και λείπει από τον λεγόμενο εθνικό χώρο, αλλά και γενικά στους εθνικά σκεπτόμενους Έλληνες είναι ένας χώρος Εθνικής Αυτογνωσίας, προβολής της ιστορικής αληθείας, προαγωγής της πολιτι­κής σκέψεως και ιδεολογικής ζυμώσεως. Σε αυτούς τους τομείς υπάρχει μεγάλη σύγχυση ακόμη και μέσα στον ευρύτερο πα­τριω­τικό χώρο.

Θεωρούμε λοιπόν ότι αυτό που χρειάζεται  πρωτίστως σήμερα είναι η απόλυτη ανάγκη ενός “Think Tank”. Μιας “δεξαμενή σκέψεως” που θα διαμορφώσει και πάλι τις σταθερές αξίες της εθνικής ιδεολογίας μας, της ιστορικής αυτογνωσίας μας και της πολιτικής μας σκέψεως. Αυτό αντανα­κλά­ται και από την ονομασία μας:

Τό ονομάσαμε θνικό” διότι θέτει το Έθνος στην κορυφή των αξιών του και πιστεύει στην ρήση του Διονυσίου Σολωμού: «Το Έθνος πρέπει να θε­ω­ρεί Εθνικόν ό,τι είναι Αληθές».

Το ονομάσαμε “Πολιτιστικό”, διότι εμπνέεται από την μεγάλη πο­λι­τι­­­στική κληρονομιά του Έθνους και με την δράση του επιθυμεί να συμ­βάλ­λει στην εθνική - πολιτιστική αναδημιουργία του.

Το ονομάσαμε “Κίνημα”, διότι αποβλέπει σε μία δυναμική παρουσία  για την ανάδειξη της Ιστορικής Αλήθειας, την προαγωγή του Ελλη­­νικού Προ­­­­­­­τύπου Ζωής και την συμβολή στην ανα­καί­­νιση του εθνικού, κοι­νω­νι­κού, πνευ­μα­τικού και πο­λι­τι­κού βίου της Ελλάδος.

 

  • Τέλος, πριν από λίγο καιρό προέκυψε μια βόμβα. Η Τράπεζα της Ελλάδος επιβεβαίωσε το οικονομικό θαύμα του Απριλιανού κα­θεστώτος. Ανέ­φερε μας λίγες λεπτομέρειες.

     Τα στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος επιβεβαιώνουν απλά με αριθμούς αυτό που επιβεβαίωσαν και όλοι οι διεθνείς οργανισμοί. Ότι τήν περίοδο 1967 - 1973, ἡ Ἑλλάδα κατέκτησε τήν διε­θνῆ πρωτοπορεία σχεδόν σέ ὅλους τους τομεῖς τῆς οἰκονομικῆς καί κοι­νωνικής ἀναπτύξεως:

- Μέ τούς ὑψηλότερους ρυθμούς ἀναπτύξεως στήν ἱστορία της, πού τήν κατέταξαν 1η στήν Εὐρώπη καί 2η μεταξύ τῶν μελῶν τοῦ Ο.Ο.Σ.Α. καί τήν εἰσήγαγαν γιά πρώτη φορά στόν κατάλογο τῶν ἀνε­πτυγμένων Χωρῶν «ὑψηλοῦ εἰσοδήματος»! (1971). Ἀπό 774 δολλάρια τό 1967 ἔφθασε τά 1266 δολλάρια τό 1973, σημειώ­νο­ντας μέση ἐτήσια αὔξηση 7,8%.

- Μέ ἐθνικό νόμισμα πού κατακτοῦσε τήν 1η θέση σέ σταθε­ρό­τητα διεθνῶς.

- Μέ 5πλασιασμό τοῦ συναλλαγματικοῦ ἀποθέματος, πού ὀ­δή­­γησε τό Δ.Ν.Τ. νά ἀναγνωρίση γιά πρώτη φορά τήν Ἑλλάδα ὡς ἀποδέκτη εἰδικῶν τραβηκτικῶν δικαιωμάτων (S.D.R.), 16.000.000 δολ­λαρίων.

- Μέ  τόν χαμηλότερο ἐτήσιο ρυθμό αὐξήσεως Δημοσίου Χρέ­ους τῆς μετα­πολεμικῆς περιόδου (21,32% τοῦ Α.Ε.Π.) καί ἀπό τά μι­­κρότερα παγ­κοσμίως ἐξωτερικά χρέη (5,6% τοῦ Α.Ε.Π).

- Μέ δυό συνεχόμενες βραβεύσεις OSCAR Οἰκονομίας τοῦ οἴ­κου Lom­bard γιά «τήν καλλίτερη γενική (all round) ἐπί­δοση» τῆς οἰ­κο­νομίας της! (1971 & 1972).

- Μέ συνεχεῖς ἐπαίνους τῆς Ὑποεπιτροπῆς Γεωργικῆς Πολιτι­κῆς τοῦ Ο.Ο.Σ.Α.

- Μέ κατάκτηση τῆς 1ης θέσεως σέ αὔξηση βιομηχανικῆς παρα­γωγῆς (Ο.Ο.Σ.Α., Ἰούλιος 1970 καί ἔπειτα) καί σέ ρυθμούς ἀνόδου παραγωγῆς στούς κλάδους μεταλλουργίας, χημικῆς βιομηχανίας, τσι­μέντου, σιδη­ρομεταλλευμάτων καί ὑφαντικῆς βιομηχανίας. Τό Α.Ε.Π. τῆς Βιομηχανίας διπλασιάσθηκε καί οἱ βιομηχανικές μονάδες πού ἱδρύθηκαν ξεπέρασαν ὅσες εἶχαν ἱδρυθῆ ἀπό τό 1923 μέχρι τότε.

- Μέ κατάκτηση τῆς 1ης θέσεως ἀπό τόν Ο.Ο.Σ.Α.: Σέ ρυθμό αὐ­­ξήσεως ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας (1971 καί ἔπειτα). Ἠλεκτροδοτήθηκαν 5.634 χωριά καλύπτοντας τό 98,7% τῆς Ἐπικρατείας. Στήν Ἐμπο­ρι­κή Ναυτιλία  (“Lloyds Register of Shipping” Ἰούνιος 1970). Ἀπό μόλις 1.775 πλοῖα ὑπό ἑλληνική σημαία χω­ρητικότητος 7.850.000 κό­ρων 1967, ἔφθασαν τά 3.150 πλοῖα, χωρητικότητος 24.000.000 κόρων τό 1973. Καί ἡ ναυπηγική παραγωγή τῆς Ἑλλάδος 18πλασιάσθηκε…Στίς τη­λεπικοινωνίες! Σέ ρυθμό τουριστικῆς ἀναπτύξεως (ἀπό τό 1971 καί ἔπειτα). Οἱ τηλεφωνικές συνδέσεις ἀπό 579.083 τό 1966 ἔφθασαν τίς 1.900.000 τό 1973, καλύπτοντας τό 98,6% τοῦ πληθυσμοῦ. Σέ ρυθμό ἀνόδου οἰκοδομικῆς δραστηριότη­τος (Ο.Η.Ε. ἀπό τό 1970 καί ἔπειτα).

- Μέ κατάκτηση 1ης θέσεως μεταξύ 180 χωρῶν σέ ποσοστό αὐ-ξή­σεως ἀμοιβῆς τῶν ἐργαζομένων, ἀπό τό «Διεθνές Γραφεῖο Ἐρ-γα­σίας» καί τόν Ο.Ο.Σ.Α. (1969), ἀπό τόν Ο.Η.Ε. (Ἰούλιος 1970) καί ἀπό τήν ἐπιθεώρηση «Vision» (Ἰανουάριος 1972).

- Μέ τήν 1η θέση ἀπό τόν Ο.Η.Ε. σέ αὔξηση κατοικιῶν σέ σχέση μέ τόν πληθυσμό. Καί τήν 2η θέση κατά τόν Ο.Ο.Σ.Α. σέ περα­τω­­θεῖ­σες κατοικίες ἀνά 1000 κατοίκους!

Δέν θά ἦταν συνεπῶς ὑπερβολή νά ποῦμε, ὅτι ἡ περίοδος ἐ­κεί­νη (1967 - 1973) προσέφερε μία πραγματικά ἀξιοθαύμαστη οἰ­κο­νομική καί κοινωνική ἀναδημιουργία. Ὅποτε ἀπαντᾶται μέ εὐ­κο­λία καί τό ἐρώτημα γιατί ὁ καθημε­ρινός Ἕλληνας βιοπαλαιστής πού ἔζησε ἐκείνη τήν ἐποχή, μετέ­τρε­ψε σέ “σλόγκαν” τήν φρά­­ση «Πού εἶσαι Παπαδόπουλε»…