Ο Σαλβίνι φεύγει, οι εθνικιστές έρχονται

0
0
0
s2smodern

Γράφει ο Δημήτρης Ζαφειρόπουλος

Μέλος του ΠΣ του Εθνικού Μετώπου

Σε τεράστιο πολιτικό φάουλ υπέπεσε ο Σαλβίνι, ηγέτης της Λέγκας, στηρίζοντας την κυβέρνηση Ντράγκι και συμμετέχοντας μάλιστα με 3 υπουργεία σε αυτήν. Μια κυβέρνηση των εκλεκτών της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και των τραπεζιτών που τόσο κατηγορούσε μέχρι πρότινος η Λέγκα. Τα φληναφήματα περί δύσκολης κατάστασης και υπεύθυνης στάσης δεν πείθουν κανέναν και δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την πολιτική αυτή "κωλοτούμπα"  του Ματέο. Πιο πολύ την εξηγούν πρόσφατες δηλώσεις κορυφαίου  στελέχους του κόμματος, οι οποίες ανέφεραν ότι η Λέγκα δεν είναι εναντίον της ΕΕ αλλά απλά επιθυμεί να αλλάξει κάποια κακώς κείμενα σε αυτήν. Μιλώντας πάντως για κωλοτούμπες στην πολιτική, κατευθείαν μας έρχεται στο μυαλό η περίπτωση του Γιώργου Καρατζαφέρη. Ο τρόπος της πολιτικής εξαφάνισης και απαξίωσής του, μετά την στήριξη στον ημεδαπό τραπεζίτη Παπαδήμο, θυμίζει απόλυτα την επιλογή του Σαλβινι. Βέβαια, δεν πιστεύουμε ότι ο Ιταλός πολιτικός έχει ασχοληθεί με την περίπτωση του ΛΑ.Ο.Σ.. Αλλά θα μπορούσε να μελετήσει η Λέγκα, την περίπτωση του Φίνι και της Alleanza Nazionale.

Ο τελευταίος, την δεκαετία πήρε ένα στιβαρό εθνικιστικό MSI και το μετέτρεψε σε κεντροδεξιό κόμμα, έτσι ώστε να μπορέσει να συμμετάσχει στις κυβερνήσεις Μπερλουσκόνι. Αποτέλεσμα, να εξαφανιστεί πολιτικά τόσο ο ίδιος, όσο και το κόμμα του. Το κόμμα δε της Μελόνι, αποτελεί "δεξιά" συνιστώσα του Φίνι, που αποχώρησε μην αντέχοντας άλλο τους συμβιβασμούς του τελευταίου. Σήμερα, η επιλογή της Μελόνι να μην συνεργαστεί με την κυβέρνηση Ντράγκι, την καθιστά ουσιαστικά, την μοναδική αντιπολίτευση απέναντι σε αυτό το έκτρωμα της Παγκοσμιοποίησης. Για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνεται το ρητό που λέει πως "το αντίγραφο, είναι πάντα κατώτερο του αυθεντικού".

Έτσι και τα νεοπαγή δεξιά κόμματα που εμφανίστηκαν στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, αποδεικνύονται σιγά σιγά, πως είναι απλά μορφώματα διαμαρτυρίας, μέχρι να βρουν ανοιχτή πόρτα εξουσίας. Η ίδια η θεματική τους, δείχνει το "λίγο" του πολιτικού τους χαρακτήρα. Ο οπαδικός αντικομουνισμός που δεν καταδεικνύει τον παγκοσμιοποιητικό χαρακτήρα της σύγχρονης αριστεράς. Η αντιμετώπιση του μεταναστευτικού, όχι στην εθνική του διάσταση αλλά απλά στην οικονομική και κοινωνική του. Αυτά είναι δύο μόνο παραδείγματα που δείχνουν το κάλπικο του χαρακτήρα αυτών των κομμάτων και την θέση τους ως δεξιά εφεδρεία του συστήματος.

Σε κάθε χώρα φυσικά υπάρχουν διάφορες και ιδιαιτερότητες. Το ποιόν του χαρακτήρα του επικεφαλής τους επίσης είναι ένας παράγοντας διαφοροποίηση, όπως για παράδειγμα είναι οι ΗΠΑ και ο Τραμπ. Στην Ελλάδα, έχουμε τις περιπτώσεις του Τζήμερου και του Κρανιδιώτη που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία της πατριωτικής "αρπαχτής". Απλά εδώ λείπει και η στοιχειώδης χαρισματικότητα  που διακρίνει άλλους, παρόμοιους Ευρωπαίους ηγέτες. Σε αναμονή των εξελίξεων στην γειτονική Ιταλία, δεν έχουμε πάρα να ευχηθούμε καλή επιτυχία στην συμπαθέστατη Μελόνι και στους εθνικιστές που θα είναι υποψήφιοι στους συνδυασμούς της, όπως αυτούς της Casa Pound και του Casaghi.