Σαράντα χρόνια «Ελεύθερης Ώρας»

0
0
0
s2smodern

Σαράντα χρόνια ελεύθερης ακηδεμόνευτης δημοσιογραφίας, ανάχωμα στην προπαγάνδα!    

Γράφει ο Βαγγέλης Παπαδόπουλος

Σήμερα θα μου επιτρέψετε να κάνω ένα άλμα στο παρελθόν και να αναπολήσω μαζί σας το ξεκίνημα αυτής της ιστορικής εφημερίδας, που σήμερα έχει γενέθλια. Κλείνει τα 40 χρόνια δημόσιου βίου και εισέρχεται στο 41ο… Βλέπετε, είμαι από εκείνους που πιστεύουν πως αν υποτιμάς ή ξεχνάς το παρελθόν σου δεν έχεις μέλλον. Γιατί στις μέρες μας υπάρχουν και ορισμένοι που πασχίζουν να μας πείσουν, ότι για να πάμε μπροστά πρέπει να ξεχάσουμε την ιστορία μας!!!

Ηταν 19 Ιανουαρίου του 1981, όταν η «Ελεύθερη Ώρα» κυκλοφορούσε μαζί με τις υπόλοιπες απογευματινές εφημερίδες στους πάγκους των εφημεριδοπωλών. ...Νεογέννητη, φρέσκια, ζωντανή! Ήταν γεγονός! Και μάλιστα τεράστιο, στο χώρο του Τύπου, της πολιτικής και εν γένει στη δημόσια ζωή! Και όπως ήταν φυσικό, ο πρώτος που καμάρωνε, ήταν ο εκδότης της Γρηγόρης Μιχαλόπουλος, που προέβη «εις το απονενοημένον διάβημα»! Γιατί, πραγματικά ήταν μεγάλο τόλμημα να επιχειρήσει κανείς, τότε, να εκδώσει καθημερινή εφημερίδα και να βάλει τη δική του σημαία δίπλα στους κολοσσούς των εκδοτικών συγκροτημάτων! Ο Γρηγόρης Μιχαλόπουλος το τόλμησε! Κι έκανε τον Βαρδή Βαρδινογιάννη να αναρωτηθεί και συγχρόνως να ρωτήσει τον Γρηγόρη: «Ε, και καλά, πώς μπόρεσες εσύ να κρατάς μια εφημερίδα, όταν εμείς με τόσα κεφάλαια και έξοδα δεν μπορούμε να κρατήσουμε τις δικές μας»; Ο Γρηγόρης και άντεξε και κράτησε την «Ελεύθερη Ώρα» για να την παραδώσει στον άξιο γιό του Γιώργο Μιχαλόπουλο!

Θυμάμαι, σαν χθες, με τι αγάπη, πίστη και δύναμη ο Μιχαλόπουλος, έβαλε στα σκαριά το φύλλο. Και λίγες μέρες πριν κυκλοφορήσει η εφημερίδα με οδήγησε στο τυπογραφείο, κάπου στην Καλλιθέα, με τις λινοτυπικές μηχανές και όλο τον εκδοτικό μηχανισμό για να μου πει: «Φτάσαμε στην πρώτη και τελευταία στιγμή! Στις 19 Ιανουαρίου, ...εκδιδόμεθα!!! Αυτό ήταν φίλε και αδελφέ Βαγγέλη»! Και ξεσπάσαμε σε γέλια με δάκρυα στα μάτια!!! Και πράγματι, στις 19 Ιανουαρίου του 1981 κυκλοφορούσε η «Ελεύθερη Ώρα»!

Δεν ήταν τυχαίος δημοσιογράφος ο Γρηγόρης Μιχαλόπουλος. Συγκροτημένο άτομο πήρε δημοσιογραφικά μαθήματα στην ιστορική δημοκρατική εφημερίδα «Ελευθερία» του Πάνου Κόκκα, κάτω από την μπαγκέτα του χαλκέντερου Βαγγέλη Ανδρουλιδάκη και άλλων επιφανών δημοσιογράφων. Ανήσυχο και φιλελεύθερο πνεύμα έφυγε στο Λονδίνο μόλις έγινε η δικτατορία. Και όταν γύρισε στη Μεταπολίτευση, μπήκε δυναμικά στο επάγγελμα, εκδίδοντας τους «Νέους Ανθρώπους», τους «Ουρανούς» και άλλα έντυπα που έκαναν αίσθηση για τα αποκλειστικά ρεπορτάζ και την καυστική τους αρθρογραφία! Οι «Νέοι Άνθρωποι» ήταν το μοναδικό έντυπο στην Ελλάδα που κατασχέθηκε στους πάγκους από τις αρχές, χωρίς να γίνει δίωξη, δίκη, και να επιβληθούν οι προβλεπόμενες ποινές! ΄Ηταν τότε που δημοσίευσε τις ερωτικές επιστολές του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τσάτσου, σε νεαρή σύντροφό του!

Πώς όμως ένα υπερωκεάνιο να χωρέσει στη λίμνη των Ιωαννίνων; Η δημοσιογραφική κάψα του Γρηγόρη δεν θα έσβηνε και δεν θα έβρισκε εκτόνωση, αν δεν έβγαζε ημερήσιο φύλλο! Και ο αθεόφοβος το τόλμησε έχοντας άγνοια κινδύνου! Ο Γρηγόρης Μιχαλόπουλος με την «Ελεύθερη Ώρα» σημάδεψε την πορεία του Τύπου. Και πολύ γρήγορα έγινε συγκρότημα και όμιλος, με δικό του τηλεοπτικό κανάλι την «Τηλετώρα», με εκδόσεις βιβλίων και περιοδικών. Μα πάντα με ναυαρχίδα την Ε.Ω. είχε μεγάλες δημοσιογραφικές επιτυχίες. Είχε τολμηρή αποκαλυπτική αρθρογραφία, του ίδιου του Γρηγόρη αλλά και άλλων συνεργατών. Και συνεντεύξεις από τον Χαρίλαο Φλωράκη ως τον Στυλιανό Παττακό! Πήρε καθαρά εθνικές θέσεις και υπηρέτησε την ελευθεροτυπία με κάθε τίμημα, ιδίως όταν ασκούσε έλεγχο στο πολιτικό σύστημα και στους ισχυρούς του τόπου. Μια τέτοια πορεία καθήκοντος, όμως, είχε και δόξα και αίγλη, αλλά και κινδύνους. Δεν μπόρεσε να τους αποφύγει. Και όπως οι μεγάλοι δημοσιογράφοι, βρέθηκε κατηγορούμενος και φυλακισμένος για να κλονιστεί η υγεία του! Παρόλα αυτά, ακόμα και από το κρεβάτι του πόνου, έγραφε ως την τελευταία στιγμή. Τα χρόνια που πέρασαν έριξαν άπλετο φως και για τον ίδιο και για τους κατηγόρους του και έτσι αποκαλύφθηκε η αλήθεια της άδικης περιπέτειάς του.

Πρόλαβε ο Γρηγόρης Μιχαλόπουλος να δει το τρίτο (πνευματικό) του παιδί να διασώζεται και να προοδεύει, μαζί με τα άλλα δύο: Τον Γιώργο και τον Ανδρέα! Και πρόλαβε να τιμηθεί από το ΄Ιδρυμα Μπότση με ειδικό βραβείο για τη δημοσιογραφική του προσφορά, όπως και με διακρίσεις από πολλούς άλλους φορείς. Πρόλαβε να εκδώσει τα βιβλία του και την επιθεώρηση τύπου. Και κυρίως τα ποιήματά του. Γιατί ο Μιχαλόπουλος ήταν ποιητής. Και ίσως η μαχητική του δημοσιογραφία, έκρυβε μια ευαίσθητη, ρομαντική και τρυφερή ψυχή.΄Ηταν “ένα πουλί που ήρθε με τα πόδια”. Γιατί ο Γρηγόρης είχε μια άλλη γραφή σε τέτοιες στιγμές, γεμάτη καταφυγές στις άγνωστες φλόγες -παγίδες, που δεκάδες χρόνια τον αιχμαλώτιζαν με τον δικό τους τρόπο για πικρές εξερευνήσεις σε τόπους προσώπων και καταστάσεων. Ο Γρηγόρης σήκωνε ταφόπετρες και έψαχνε για τον χαμένο θάνατο. Βρισκόταν συνέχεια στο φαράγγι των εφήβων, ώσπου έγειρε στο πέτρινο μαξιλάρι για να ονειρευτεί τη ζωή!!!

Στα σημερινά γενέθλια της «Ελεύθερης Ώρας» θα μου επιτρέψετε να κλείσω το άρθρο μου, με ένα ποίημα του Γρηγόρη από τη συλλογή του «Είσοδος από την έξοδο κινδύνου»:

Φτιαγμένος από άγνωστο μέταλλο.

Φράγμα από πέτρες άγνωστου αστερισμού.

Πολέμαρχος με άγνωστα όπλα.

Εραστής ατελείωτος όσο και μοναχικός.

Με ωδίνες στο πρόσωπό του,

όσο και με φτερά γελοίου…

Τον γνωρίζαμε.

Ζούσε ανάμεσά μας 

Αλλά δεν τον ξέραμε…