Το 1921 στον Σαγγάριο, το 2021 στον Αντετοκούνμπο

0
0
0
s2smodern

Γράφει ο Δημήτρης Ζαφειρόπουλος

Μέλος του ΠΣ του Εθνικού Μετώπου

 

Λένε πως η ιστορία επαναλάμβανε ταξί ως τραγωδία. Εμείς θα προσθέταμε πως το κάνει και ως κωμωδία. Ειδικά η δική μας ιστορία, η ελληνική, στην διαδρομή χιλιετιων που διανύει, έχει πολλές φορές επαναληφθεί ως κωμωδία. Φέτος ετοιμαζόμαστε να εορτασουμε τα 200 χρόνια από την εθνεγερσια του 1821. Όμως εκατό χρόνια πριν, στα 100στοχρονα αυτής της Επανάστασης, ο εορτασμός είχε άλλο χαρακτήρα, μύριζε μπαρούτι και αίμα.

Ο ελληνικός στρατός ετοιμαζόταν για την μεγάλη εξόρμηση προς τον Σαγγαριο που τον έφερε λίγα χιλιόμετρα έξω από την Άγκυρα. Το ότι αποτύχαμε, είναι μια άλλη ιστορία. Ας όψονται οι διχονοιες, οι διάφοροι Ζαχαρωφ, οι μπολσεβικοι και οι αμυνιτες. Όμως τότε γιορτασαμε σωστά το 21, το κάναμε σπονδη με το αίμα των στρατιωτών μας αλλά και το αίμα των προαιωνιων αιχθρων μας. Σήμερα; Σήμερα ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε διαφορετικά, με κορωνοϊο, με οικονομική διάλυση, με δομές αλλοδαπών σε όλη τη χώρα, με συζητήσεις για το Αιγαίο, με Γιάννα, με Κατερίνα και Αντεντοκουμπο. Αυτή η Επανάσταση του 1821 φαίνεται πως κουβαλά πολλές κατάρες και μισος. Μια Επανάσταση απλών ανθρώπων που αποφάσισαν η να ζήσουν σαν Έλληνες η να πεθάνουν, φαίνεται πως ενόχλησε πολλούς. Όχι τόσο ξένους αλλά ημεδαπους φωστήρες που βάλθηκαν να της αλλάξουν τον χαρακτήρα της, τον εθνικοαπελευθερωτικο.

Είπαν πως αν δεν υπήρχε ο ξένος παράγοντας, θα αποτυνχανε. Έγραψαν πως είχε χαρακτήρα κοινωνικό, κρυπτοκουμονιστικο δηλαδή. Σήμερα, λένε και γράφουν για το αν υπήρχε εθνική συνείδηση στους αγωνιστές τότε και το χειρότερο; θέλουν να την ταυτισουν με σύμβολα και προσωπα που καμιά σχέση δεν έχουν με αυτή. Η εργαλείο ποίηση του Αντεντοκουμπο, ως εικόνα συνέχειας του Ελληνισμού, μπορεί να φαίνεται γραφική αλλά είναι και ενδεικτική. Ενδεικτική του πως θέλουν τον Ελληνισμό, έναν πολτό πολιτών και όχι ανθρώπων με κοινή καταγωγή και γιαυτό κοινές ελπίδες και θελήσεις. Η μεγαλύτερη ύβρις που θα μπορούσαν να κάνουν είναι αυτή για τους ήρωες του 21. Τους ταυτίζουν με πολίτες που σκέφτονται τα συν και τα πλην μιας κατάστασης πριν ενεργήσουν. Όχι με τα μέλη μιας κοινότητας που έκανε αυτό που αισθάνθηκε, υπακουοντας στο ένστικτο της εθνικής ελευθερίας και όχι στην λογική του προσωπικού συμφέροντος. Πολύ κακό για το τίποτα θα είναι λοιπόν οι εορτασμοί της επιτροπής της Γιάννας και του κράτους της Κατερίνας. Οι αληθινοί εορτασμοί είναι αυτή που θα γίνουν στα ταπεινά ήρωα των χωριών, εκεί που πραγματικά βρίσκονται θα ένα τα κόκαλα των ηρώων τα ιερά.