ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΓΙΑ ΤΑ ΕΘΝΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

0
0
0
s2smodern

Απάντηση στο άρθρο του Τζορτζ Σόρος

 

Του Βίκτωρ Ορμπάν,

πρωθυπουργού της Ουγγαρίας

Πολλοί πιστεύουν ότι ο πρωθυπουργός μιας χώρας δεν πρέπει να διαφωνήσει με τον Τζορτζ Σόρος. Η συλλογιστική τους είναι ότι ο Σόρος είναι οικονομικός εγκληματίας, επειδή έκανε τα χρήματά του μέσω κερδοσκοπίας και καταστρέφοντας τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, και ακόμη και με εκβιασμό ολόκληρων εθνικών οικονομιών. Όπως οι κυβερνήσεις δεν πρέπει να διαπραγματεύονται με τρομοκράτες, λένε, οι πρωθυπουργοί δεν πρέπει επίσης να συζητούν με οικονομικούς εγκληματίες. Ωστόσο, τώρα είμαι υποχρεωμένος να το πράξω, διότι σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο του Project Syndicate στις 18 Νοεμβρίου, ο Ούγγρος κερδοσκόπος και δισεκατομμυριούχος Τζορτζ Σόρος εξέδωσε ανοιχτές εντολές στους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο άρθρο του, τους δίνει εντολή να τιμωρήσουν αυστηρά εκείνα τα κράτη - μέλη που δεν θέλουν να γίνουν μέρος μιας ενοποιημένης ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας, κάτω από τη σημαία μιας παγκόσμιας ‘ανοιχτής κοινωνίας’.

Σε όλη την ιστορία, η δύναμη της Ευρώπης προέρχεται από τα έθνη της. Αν και είναι διαφορετικής προέλευσης, τα ευρωπαϊκά έθνη συνδέθηκαν μεταξύ τους από τις κοινές ρίζες της πίστης μας. Το θεμέλιο των κοινοτήτων μας ήταν το ευρωπαϊκό οικογενειακό μοντέλο, το οποίο βασίστηκε στις ιουδαιοχριστιανικές παραδόσεις. Ήταν η χριστιανική ελευθερία που εξασφάλισε την ελευθερία της σκέψης και του πολιτισμού και που δημιούργησε έναν αβλαβή ανταγωνισμό μεταξύ των εθνών της ηπείρου. Αυτό το υπέροχο αμάλγαμα αντιθέσεων έκανε την Ευρώπη την κορυφαία δύναμη στον κόσμο μέσα από αιώνες ιστορίας. Έτσι, η ιστορική εμπειρία μάς λέει ότι η Ευρώπη θα είναι μεγάλη ξανά, αν τα έθνη της γίνουν πάλι μεγάλα και αντιστέκονται σε κάθε μορφή αυτοκρατορικής φιλοδοξίας. Κάθε προσπάθεια ενοποίησης της Ευρώπης υπό την αιγίδα της αυτοκρατορίας έχει αποτύχει. Μεγάλες δυνάμεις κινούνται για άλλη μια φορά για να εξαλείψουν τα έθνη της Ευρώπης και να ενώσουν την ήπειρο υπό την αιγίδα μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Το δίκτυο Σόρος, το οποίο έχει υφανθεί μέσω της γραφειοκρατίας της Ευρώπης και της πολιτικής της ελίτ, εργάζεται εδώ και χρόνια για να κάνει την Ευρώπη μια ήπειρο μεταναστών. Σήμερα το δίκτυο Σόρος, που προωθεί μια παγκόσμια ανοιχτή κοινωνία και επιδιώκει την κατάργηση των εθνικών πλαισίων, είναι η μεγαλύτερη απειλή που αντιμετωπίζουν τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι στόχοι του δικτύου είναι προφανείς: η δημιουργία πολυεθνικών, πολυπολιτισμικών ανοιχτών κοινωνιών με την επιτάχυνση της μετανάστευσης και η διάλυση των εθνικών αποφάσεων, που τις τοποθετεί στα χέρια της παγκόσμιας ελίτ.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση υποφέρει από πολλαπλές πληγές: από το 2008 μια οικονομική κρίση αναλογιών που δεν παρατηρείται εδώ και γενιές. Από το 2015 μια μεταναστευτική κρίση · και το 2020 μια καταστροφική παγκόσμια πανδημία. Η Ευρώπη δεν έχει ακόμη ανακάμψει από τις προηγούμενες κρίσεις της και έτσι ο αντίκτυπος της πανδημίας του κορωνοϊού έχει τη δυνατότητα για την πρόκληση ακόμη μεγαλύτερης δυσχέρειας. Υπάρχουν ήδη ενδείξεις: Σε πολλές χώρες, το δημόσιο χρέος, τα ποσοστά ανεργίας και η γενική οικονομική κατάσταση έχουν φτάσει σε κρίσιμα επίπεδα. Η ανάγκη για ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, για να ενωθούν τα ευρωπαϊκά έθνη και να αλληλοβοηθηθούν, δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερη. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των κρίσεων, αυτός ο κερδοσκόπος - ο οποίος αυτοαποκαλείται φιλάνθρωπος - δεν έλαβε υπόψη τα συμφέροντα των λαών της Ευρώπης, αλλά ενήργησε προς όφελός του. Αναμφίβολα επιτέθηκε στο ουγγρικό φιορίνι και τη μεγαλύτερη τράπεζα της Ουγγαρίας στην οικονομική κρίση, και σχεδίαζε να επιταχύνει, να διανείμει και να χρηματοδοτήσει την επανεγκατάσταση μεταναστών κατά τη διάρκεια της μεταναστευτικής κρίσης. Και τώρα προτείνει τα κράτη - μέλη να τιμωρούν το ένα το άλλο, αντί να αγκαλιάζουν την αλληλεγγύη και την αμοιβαία συνδρομή. Το δίκτυο που διευθύνει ο Τζορτζ Σόρος έχει πλέον απορρίψει οποιοδήποτε δισταγμό που κάποτε είχε για την ανοιχτή παρέμβαση. Θέλει να ασκήσει μεγαλύτερη πίεση στα εθνικά κράτη από ποτέ. Στρέφει τους λαούς της Ευρώπης τον έναν εναντίον του άλλου. Το λειτουργικό σύστημα του δικτύου είναι λαβύρινθος και είναι παρόν σε διάφορους τομείς της δημόσιας ζωής. Στη μισθοδοσία του Τζορτζ Σόρος υπάρχει ένας μακρύς κατάλογος πολιτικών, δημοσιογράφων, δικαστών, γραφειοκρατών και πολιτικών ταραχών που μεταμφιέζονται ως μέλη οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών. Και παρόλο που ο δισεκατομμυριούχος κατηγορεί όλους τους εχθρούς του για διαφθορά, ο ίδιος είναι ο πιο διεφθαρμένος άνθρωπος στον κόσμο. Πληρώνει και αγοράζει όποιον μπορεί - και όσους δεν μπορούν να δωροδοκήσουν, θα συκοφαντηθούν, θα ταπεινωθούν, θα εκφοβιστούν και θα καταστραφούν από το δίκτυο μέσω του τρομερού όπλου του: τα αριστερά τάγματα των ΜΜΕ.

Πολλοί υψηλόβαθμοι γραφειοκράτες της ΕΕ συνεργάζονται με το δίκτυο Σόρος για τη δημιουργία μιας ενοποιημένης αυτοκρατορίας. Θέλουν να οικοδομήσουν ένα θεσμικό σύστημα που, υπό την αιγίδα της ανοιχτής κοινωνίας, επιδιώκει να επιβάλει έναν ενοποιημένο τρόπο σκέψης, έναν ενοποιημένο πολιτισμό και ένα ενοποιημένο κοινωνικό μοντέλο στα ελεύθερα και ανεξάρτητα έθνη της Ευρώπης. Επιδιώκουν να ακυρώσουν το δικαίωμα κάθε λαού να αποφασίζει τη μοίρα του. Αυτός είναι επίσης ο σκοπός της πρότασης ‘κράτος δικαίου’ - η οποία, στην πραγματικότητα, δεν αναγνωρίζει το κράτος δικαίου, αλλά τη δύναμη. Θα ήταν πιο ειλικρινές να το ονομάσουμε ‘κανόνα της πλειοψηφίας’. Οι διαφορές μεταξύ μας είναι προφανείς. Ο Σόρος θέλει μια ανοιχτή κοινωνία, ενώ εμείς θέλουμε μια ασφαλή κοινωνία. Σύμφωνα με τον ίδιο, η δημοκρατία μπορεί να είναι μόνο φιλελεύθερη, ενώ πιστεύουμε ότι μπορεί να είναι χριστιανική. Σύμφωνα με τον ίδιο, η ελευθερία μπορεί να εξυπηρετήσει μόνο την αυτοπραγμάτωση, ενώ πιστεύουμε ότι η ελευθερία μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να ακολουθήσει τις διδασκαλίες του Χριστού, να υπηρετήσει τη χώρα κάποιου και να προστατεύσει τις οικογένειές μας. Η βάση της χριστιανικής ελευθερίας είναι η ελευθερία λήψης αποφάσεων. Αυτό κινδυνεύει τώρα. Εμείς στο ανατολικό τμήμα της ΕΕ γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνει να είμαστε ελεύθεροι.

Η ιστορία των εθνών της Κεντρικής Ευρώπης ήταν μια αδιάκοπη πάλη για την ελευθερία ενάντια στις μεγάλες αυτοκρατορίες, μια επαναλαμβανόμενη μάχη για να κερδίσουμε το δικαίωμά μας να αποφασίσουμε τα δικά μας πεπρωμένα. Έχουμε πικρή εμπειρία από πρώτο χέρι πως κάθε αυτοκρατορική προσπάθεια φέρνει δουλεία. Υπάρχουν ακόμα αρκετοί εδώ από τη γενιά των μαχητών της ελευθερίας - στο πρώην Ανατολικό Μπλοκ, από την Εσθονία έως τη Σλοβενία, από τη Δρέσδη έως τη Σόφια - που μπορούν να θυμηθούν προσωπικά πώς είναι να αντιτίθενται στην τυραννία, στον έλεγχο επί του ανθρώπου και στην κομμουνιστική του εκδοχή: εκφοβισμός, υλική και ηθική καταστροφή, σωματική και ψυχική κακοποίηση. Δεν θέλουμε περισσότερο από αυτό. Οι δυτικοί ηγέτες που έχουν ζήσει όλη τους τη ζωή σε έναν κόσμο κληρονομημένης ελευθερίας και κράτους δικαίου, πρέπει τώρα να ακούσουν εκείνους που έχουν αγωνιστεί για την ελευθερία και οι οποίοι - με βάση την προσωπική τους εμπειρία - μπορούν να κάνουν διάκριση μεταξύ του κράτους δικαίου και της τυραννίας, ή του κανόνα του ανθρώπου. Τέτοιοι δυτικοί ηγέτες πρέπει να αποδεχθούν ότι τον 21ο αιώνα δεν θα παραιτηθούμε από την ελευθερία, που αγωνιστήκαμε για να επιτύχουμε στα τέλη του 20ου  αιώνα.

Η μάχη ενάντια στη νέα αυτοκρατορία των Βρυξελλών δεν έχει ακόμη αποφασιστεί. Οι Βρυξέλλες φαίνεται να παραδίδονται, αλλά πολλά εθνικά κράτη εξακολουθούν να αντιστέκονται. Εάν θέλουμε να διατηρήσουμε την ελευθερία μας, η Ευρώπη δεν πρέπει να υποκύψει στο δίκτυο Σόρος.