ΜΑΚΑΡΙΣΜΕΝΟΙ ΝΑ΄ΣΤΕ!

0
0
0
s2smodern

Γράφει ο Μιχαήλ Παναγιωτόπουλος

Αντιναύαρχος (ε.α.) ΠΝ

Έλληνες για την Πατρίδα

Την περασμένη Κυριακή στις 11 το πρωί, ήμουν και εγώ στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Καρύτση, κάτω από την οδό Σταδίου, δίπλα στο «μνημείο» της Marfin, στο μνημόσυνο για τον Κωνσταντίνο Κατσίφα με αφορμή την συμπλήρωση δύο ετών από την δολοφονία του Βορειοηπειρώτη Εθνομάρτυρα. Ακολούθησε πορεία μέχρι την πλατεία Συντάγματος και κατάθεση στεφάνων, εκδηλώσεις που οργάνωσαν ο Σύλλογος Βορειοηπειρωτών και η Κίνηση για την Αναγέννηση της Βορείου Ηπείρου. Οι «Έλληνες για την Πατρίδα» φυσικά και ήταν εκεί, μέσα στην εκκλησία με την ανάγνωση μηνύματος του αρχηγού του κόμματος και έγκλειστου τώρα Ηλία Κασιδιάρη, με την παρουσία μας στην πορεία προς το Σύνταγμα και τις καταθέσεις στεφάνων στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

Σε όλη τη διάρκεια των εκδηλώσεων ένιωθα μέσα μου έντονα συναισθήματα, θλίψης και οργής για την δολοφονία του, αλλά και περηφάνιας για τα βασικά του πιστεύω. Ένιωθα την ενότητα των συνανθρώπων βορειοηπειρωτών  που κρατούσαν στα χέρια την πελώρια σημαία που ο ίδιος είχε  ράψει, ανηφορίζοντας την οδό Σταδίου. Ρίγη περνούσαν από μέσα μου όταν λέγαμε τον Εθνικό μας Ύμνο μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Κάποιοι από τους πεσόντες δεν είναι άγνωστοι.

Την περασμένη Κυριακή ήταν ο Κωνσταντίνος Κατσίφας που την ημέρα του χαμού του, δεν πρόλαβε να μοιράσει στα ελληνόπουλα του χωριού του, τους Βουλιαράτες στη Βόρεια Ήπειρο, 8 μόλις χιλιόμετρα από την Κακαβιά, τις μικρές Ελληνικές Σημαίες που είχε αγοράσει με δικά του λεφτά. Με καμάρι, κάθε 28η Οκτωβρίου, έλεγε σε δάσκαλους και συμμαθητές του στην Αθήνα, για το ελληνικό Στρατιωτικό Κοιμητήριο του χωριού του, όπου βρίσκονται θαμμένοι Έλληνες στρατιώτες που σκοτώθηκαν στον πόλεμο με την Ιταλία. Για τα παλικάρια αυτά που ήρθαν από μακριά για να πέσουν για τη λευτεριά της Ελλάδας. Γι’ αυτό και το εν λόγω κοιμητήριο το επισκεπτόταν και το φρόντιζε κάθε φορά που επέστρεφε από την Ελλάδα στο χωριό του.

Κάθε τέλος Ιανουαρίου τα ίδια συναισθήματα με κατακλύζουν, πιο έντονα γιατί τον ήξερα καλά το συμμαθητή μου στη ΣΝΔ, τον Χριστόδουλο Καραθανάση, που μαζί με τον Παναγιώτη Βλαχάκο και τον Έκτορα Γιαλοψό πέρασαν με το ελικόπτερό τους, το ΠΝ-21 στο πάνθεο των Ελλήνων Ηρώων, τον Ιανουάριο του 1996 στα Ίμια. Χωρίς πορείες, βουβά, με σεβασμό, θλίψη αλλά και οργή για το χαμό του και περηφάνεια, στενοί συγγενείς και συμμαθητές του μαζευόμαστε κάθε χρόνο μέχρι να τον συναντήσουμε και εμείς, στο κοιμητήριο Παπάγου και τιμούμε τη μνήμη του.

Τον  περασμένο Σεπτέμβριο έφυγε από εμάς, υπέργηρος πλέον, ο παλαιότερος αξιωματικός του ΠΝ που είχε λάβει μέρος στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ναύαρχος ε.α.  Γεώργιος Μόραλης ΠΝ. Με υπηρεσία στα «μυθικό» πλέον πλοίο «Βασίλισσα Όλγα»,  έλαβε μέρος σε νοηπομπές  στην άκρως επικίνδυνη περιοχή του Τομπρούκ (1942), στις επιχειρήσεις στη Δωδεκάνησο (Σεπτέμβριος-Νοέμβριος 1943, με το ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ), καθώς και στην απόβαση στο Άντζιο της Ιταλίας (Ιανουάριος 1944, επίσης με το ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ) και τη Νότια Γαλλία (Αύγουστος 1944, με το ΠΙΝΔΟΣ).

Ακόμη, πριν  δεκατέσσερα χρόνια, 23 Μαΐου του 2006, προστέθηκε στους ήρωες ο Σμηναγός Κώστας Ηλιάκης. Στην προσπάθεια να εκδιώξουν τα τουρκικά αεροσκάφη που έκαναν παραβίαση του FIR Αθηνών, στην περιοχή ανατολικά της Καρπάθου ο  χειριστής του τούρκικου χτύπησε με το δεξί φτερό του RF-4 την καλύπτρα του αεροσκάφους του Ηλιάκη, με αποτέλεσμα αυτό να πάρει ανεξέλεγκτη πορεία, στέλνοντάς τον στον θάνατο.  Στο πόρισμα το όλο περιστατικό αναφέρθηκε ως «ατύχημα» που οφειλόταν σε «ανθρώπινο λάθος», χωρίς να υπάρχει δόλος.

Αυτοί είναι μερικοί από τους γνωστούς μας «Άγνωστους Στρατιώτες», που είτε σε περίοδο πολέμων, είτε σε περίοδο ειρήνης έδωσαν το αίμα τους ή έκαναν στο έπακρο το καθήκον τους για την πατρίδα ή τίμησαν και αυτοί με τη σειρά τους τους ήρωες. Αυτών τα ονόματα βλέπανε τα θολά μου μάτια την  περασμένη Κυριακή, στην κατάθεση στεφάνου για τον Κατσίφα.

Και βέβαια, κυρίαρχα και πρώτα από όλα Τιμή και Δόξα σε όλους τους Ήρωες που βροντοφώνησαν το ΟΧΙ στα βουνά της Βορείου Ηπείρου, που νίκησαν τους Ιταλούς κατακτητές και τους πέταξαν στη θάλασσα. Τιμή και Δόξα σε όλους αυτούς τους Ήρωες που αντιστάθηκαν στην επέλαση των Γερμανών και σε αυτούς που βρήκαν τη δύναμη και συνέχισαν τον πόλεμο από την Αίγυπτο.

Τους χρωστάμε πολλά, τους χρωστάμε πάρα πολλά. Χάρη σε αυτούς είμαστε εδώ σήμερα. Χάρη σε αυτούς κάναμε τους Παρθενώνες μας. Και αν τώρα πρόσκαιρα μπορεί λόγω στραβών τιμονιέρηδων να μας θεωρεί υποτελή της η Γερμανία και του χεριού της η Τουρκία, αυτό είναι εφήμερο και γρήγορα μπορεί να αλλάξει. Και είναι μεγάλο κρίμα να μην μπορούν να γίνουν προς τιμή των ηρώων ούτε παρελάσεις ούτε καταθέσεις στεφάνων λόγω της «πανδημίας», όπως αποφάσισε η κυβέρνηση του κου Μητσοτάκη. Για να δούμε, θα έχουμε λιγότερα κρούσματα έτσι;

Συγκίνηση σήμερα, δεν είναι ημέρα για αναλύσεις, είναι ημέρα περηφάνιας, είναι ημέρα απονομής τιμών στους ήρωες, σε όλους αυτούς που πολέμησαν και  έπεσαν λέγοντας ΟΧΙ. Λίγα λόγια ακόμη προς τιμή τους, όχι από εμένα, είμαι μικρός, από τον Ελύτη και τον Παλαμά είναι αυτά τα λόγια:

«Ήρθαν ντυμένοι φίλοι αμέτρητες φορές οι εχθροί μου  το παμπάλαιο χώμα πατώντας. Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους… Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους… τους Νόμους τους θεσπίζοντας τα καλά και συμφέροντα στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας. Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους». (Οδ. Ελύτης , Άξιον Εστί).

«Είμαι η Πατρίδα. Αδάκρυτη και αγέλαστη μητέρα, συχνά απ’ το χρέος που κυβερνά ιερό τα σωθικά μου, μου βάζει ατσάλι στην καρδιά και στη ματιά φοβέρα, το χρέος με δείχνει και μητριά και σκιάχτρο στα παιδιά μου. Και μην ξαφνίζεστε αν κρατώ την αγριλιά στο χέρι πλεγμένη σε μαχαίρι. Στην αγκαλιά μου ταιριαστές και Χάρες και Γοργόνες. Οι Μαραθώνες —μάθετε— γεννούν τους Παρθενώνες.    Παιδιά μου, όσοι, προφήτες μου, στρατιώτες, αρχηγοί, σαν τα λιοντάρια στήσατε κορμιά και σαν τα κάστρα, και μες στη μακεδονική ματοθρεμμένη γη βάλατε την εικόνα μου φερτή σαν από τ’ άστρα στου Λαχανά και στου Κιλκίς την εκκλησιά την πλάστρα, πνοές κι αν πλανάστε σ’ άλλη ζωή, λείψανα κι αν κοιμάστε, σας λειτουργώ στη δόξα μου. Μακαρισμένοι να ’στε!»  (Κ. Παλαμάς,  Η Πατρίδα στους Νεκρούς της, Ύμνος των Ελλήνων).