Ο ιός, οι εκλογές και οι εθνικιστές

0
0
0
s2smodern

Γράφει ο Δημήτρης Ζαφειρόπουλος

«Μύρισε θυμάρι και βασιλικός….», τραγουδούσαν κάποτε οι νεολαίοι της ΝΔ όταν οι ίδιοι ήθελαν να πιστεύουν αλλά και να κάνουν τους υπόλοιπους να πιστέψουν ότι εκπροσωπούσαν τη δεξιά στην Ελλάδα. Τώρα, δεν μυρίζει πια θυμάρι αλλά εκλογές, οικονομική κρίση και κοινωνικές εντάσεις. Μυρίζει νέα Μνημόνια, πολιτικές λιτότητας, κατάρρευση της παραγωγής και της οικονομίας. Μυρίζει, επίσης, το χάσιμο του όποιου κομματικού και κρατικού βολέματος, γι’ αυτό και βιάζονται να δουν τι θα κάνουν, ώστε να μην απωλεσθεί η τόσο πρόσφατη ανέλιξή τους στην εξουσία. Όλοι συμφωνούν πως το τελευταίο διάγγελμα του πρωθυπουργού είχε έντονο το άρωμα πρόωρων εκλογών. Και είναι απόλυτα λογικό να θέλει να προσφύγει σύντομα στις κάλπες καθώς οι πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες της καραντίνας θα φανούν τους φθινοπωρινούς και χειμερινούς μήνες. Τα μέτρα δε που θα πρέπει να παρθούν σίγουρα θα απαιτούν πλειοψηφίες στη βουλή, ισχυρότερες από αυτές που διαθέτει σήμερα η ΝΔ. Επίσης, πολύ πιο εύκολα θα μπορεί η κυβέρνηση να διαχειριστεί και να προβάλλει το ότι «μας έσωσε» από την πανδημία, παρά τα σκληρά οικονομικά μέτρα, στα οποία αναγκαστικά θα πρέπει να προσφύγει. Όσο ακόμα κυριαρχεί ο φόβος του ιού, όσο τα επιδόματα τρέχουν και κάποια δάνεια θα δοθούν, το κλίμα θα είναι ευνοϊκό για την κυβέρνηση. Σε κάθε περίπτωση πάντως, είτε υπάρξει προσφυγή στις κάλπες είτε όχι, η όλη αυτή κατάσταση που δημιουργήθηκε με την πανδημία και όχι μόνο, πρέπει να μας οδηγήσει σε συγκεκριμένα πολιτικά συμπεράσματα. Οι εθνικιστές, οι εθνικά και πατριωτικά σκεπτόμενοι Έλληνες, για μια ακόμη φορά αισθάνονται δικαιωμένοι. Γιατί πολύ απλά ότι συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα και στον κόσμο το είχαμε προβλέψει, καταγγείλει και κυρίως είχαμε εναντιωθεί στις λογικές και πολιτικές που δημιούργησαν την σημερινή πραγματικότητα.

Τα είχαμε πει…

Η πανδημία που πλήττει τον πλανήτη αποδεικνύει περίτρανα την χρεωκοπία αυτού που ονομάζεται παγκοσμιοποίηση. Χρειάστηκε ένας ιός για να καταδείξει ότι οι λαοί και τα κράτη δεν είναι και, κυρίως δεν μπορούν να ζουν με τη λογική, ενός παγκόσμιου χωριού. Οι μετακινήσεις πληθυσμών και υλικών εξάπλωσαν τον ιό. Η διαφορετική προσέγγιση κάθε κράτους στην αντιμετώπισή του, φέρνουν στο φως τις δομικές ιδιαιτερότητες κάθε έθνους και κοινωνίας, με βάση τις οικονομικές και πολιτισμικές του διαφορετικότητες. Τα σύνορα έκλεισαν και η κάθε κυβέρνηση ψάχνει να βρει λύσεις άμεσες και πραγματικές για τον χώρο της, χωρίς να προσβλέπει σε παγκόσμιες αγορές και ουτοπικά νεφελώματα αλληλεγγύης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδεικνύεται για ακόμη μία φορά κατώτερη των περιστάσεων. Με την πλειοψηφία των Κρατών – μελών να ταλανίζονται από την κρίση, οι κυβερνήσεις συζητούν για ομόλογα, μνημόνια και οικονομικές ποσοστώσεις λες και έχουν να κάνουν με αριθμούς και όχι με ανθρώπους. Αυτοί οι πολλοί που μιλούν σήμερα για διάλυση της Ε.Ε. δεν είναι πια «κινδυνολόγοι» αλλά πραγματιστές, που ψάχνουν την μετά των Βρυξελλών εποχή. Η καραντίνα έδειξε, επίσης, το ανελεύθερο πρόσωπο της εξουσίας που όταν βρίσκεται σε ανάγκη ξεχνά τα δικαιώματα και τις προσωπικές ελευθερίες. Όμως, ακόμα και εδώ, στην επιλογή των περιορισμών, προτιμήθηκαν οι μειονότητες από το σύνολο. Γι’ αυτό και έκλεισαν τις Εκκλησίες, γι’ αυτό και οι διάφορες μειονότητες (βλέπε Ρομά και μετανάστες), αντιμετωπίζονται με ελαστικότητα. Στην Ελλάδα τώρα, το μεταναστευτικό έχει γίνει μια χιονοστιβάδα που αγγίζει την κοινωνία μας σε όλο το μήκος και πλάτος της. Οι περιορισμοί της, τα ισχυρά σύνορα, οι απελάσεις, τα χρήματα που σπαταλούνται στους «πρόσφυγες» και στους πάτρωνές τους, είναι ένα καθημερινό λεξιλόγιο για τον μέσο Έλληνα πλέον. Στα εθνικά θέματα, η προκλητικότητα της Τουρκίας που διογκώθηκε από την υποχωρητικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων, δεν αποτελεί κινδυνολογία κάποιων γραφικών, αλλά πραγματικότητα. Τα γεγονότα στον Έβρο και στα νησιά, η ωμή αμφισβήτηση της επικράτειας της χώρας δεν είναι πλέον ένα σενάριο αλλά η σκληρή πραγματικότητα. Στον οικονομικό τομέα, η φενάκη της πρόσδεσης στις εντολές της Ε.Ε., η μεθοδευμένη καταστροφή της παραγωγής, αγροτικής, βιοτεχνικής και βιομηχανικής, η μονομανία στην οικονομία που στηρίζεται μόνο στην παροχή υπηρεσιών και στον τουρισμό, καταρρέει με δραματικές συνέπειες.

Το μέλλον του εθνικιστικού κινήματος

Μπροστά σε όλες αυτές τις πραγματικότητες, οι εθνικιστές, ο εθνικός και πατριωτικός χώρος καλείται, όχι πλέον να πάρει θέση αλλά να δει την επόμενη ημέρα της κρίσης. Ποιες είναι όμως οι προοπτικές και ποιες οι τάσεις που διαμορφώνονται σε αυτόν; Από την μία υπάρχει ο εύκολος δρόμος του «εμείς τα είχαμε πει». Η αυτοαναγνώριση των απόψεών μας, η αυτοικανοποίηση, από την μετατροπή σε ζοφερή πραγματικότητα για την Ελλάδα, των ιδεών μας. Το λες όμως πόσο δίκιο είχες και να μην προτείνεις λύσεις για τα άμεσα προβλήματα είναι απλά ένας πολιτικός εγκλωβισμός και η καλύτερη συνταγή για την εκμετάλλευση των ιδεών μας από το πολιτικό σύστημα αλλά και τους τσαρλατάνους που εύκολα κυοφορούνται αυτές τις εποχές. Κάποιοι προτιμούν την εύκολη λύση της συμπόρευσης με την ΝΔ, στα πλαίσια πάντα της αντιμετώπισης της κρίσης και της ενίσχυσης στα δύσκολα του κράτους. Του κράτους όμως και των πολιτικών που οδήγησαν σε αυτήν την κρίση και τώρα θέλουν να παρουσιαστούν σαν σωτήρες. Η πίτα για φάγωμα όμως στην εξουσία δεν είναι απεριόριστη και θα προτιμηθούν τα «δικά μας παιδιά» από τους νεροκουβαλητές. Άλλοι θα επιμείνουν στις συνταγές του παρελθόντος. Στη συντήρηση των μικρομάγαζων, στις προσωπικές πολιτικές, στις λογικές του εγκλωβισμού των ανθρώπων και των ιδεών μας. Αυτές οι πολιτικές είναι που οδήγησαν στην υποεκπροσώπηση του εθνικισμού, όχι ποσοτικά αλλά ποιοτικά. Είναι οι πολιτικές των κραυγών και όχι των θέσεων, οι πολιτικές του θεαθήναι και όχι της δημιουργίας ιδεολογικών και πολιτικών υποβάθρων. Αυτές οι λογικές όμως ενέπεσαν στον νόμο που θέλει ότι δεν εξελίσσεται να πεθαίνει και έτσι εκτός από την ποιότητα έπεσε και η ποσότητα.

Άρα λοιπόν τι μέλλει γενέσθαι;

Πολύ απλά οφείλουμε να δούμε μπροστά από το δάχτυλό μας και κυρίως να λειτουργήσουμε με την προοπτική της επίτευξης όχι πυροτεχνημάτων αλλά στέρεων βάσεων για το μέλλον. Για παράδειγμα, αν γίνουν τελικά πρόωρες εκλογές αυτές θα είναι εκβιαστικές και σε κλίμα φόβου. Οι Έλληνες θα ψηφίσουν όχι πολιτικά αλλά για την διαχείριση της καθημερινότητάς τους. Σε αυτό το πλαίσιο οι απόψεις μας θα συντριβούν από το παραπάνω κλίμα και αν επιβιώσουν θα είναι μεταλλαγμένες για να λειτουργήσουν ως άλλοθι ή μαξιλάρι της ΝΔ. Μετά τις εκλογές όμως έρχεται το χάος. Και εκλογές να μην γίνουν πάλι θα βρεθούμε μπροστά στον οικονομικό και κοινωνικό όλεθρο που προκαλεί ο ιός αλλά κυρίως οι πολιτικές που έδειξαν την αδυναμία στην αντιμετώπιση των συνεπειών του. Σε αυτό το χάος οι εθνικιστές θα μείνουν όρθιοι, αν είναι πολιτικά και ιδεολογικά συνεπείς στις θέσεις τους. Αν έχουν προτάσεις πραγματικές για έξοδο από την κρίση και όχι γενικόλογες αερολογίες. Αν μπορούν να έχουν παρουσία στα δρώμενα με τον ακτιβισμό τους. Την τελευταία δεκαετία βάλλεται στην Ελλάδα κυρίως η μεσαία τάξη, όπου με τις διάφορες διαβαθμίσεις της, καλύπτει την μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων, τόσο ως εργοδοτών όσο και ως υπαλλήλων. Αυτήν την παραγωγική τάξη θέλουν να εξοντώσουν, να φτωχοποιήσουν και να μετατρέψουν σε μάζα υπαλλήλων πολυεθνικών συμφερόντων. Αυτήν την τάξη οφείλουμε να υπερασπιστούμε με τις θέσεις και τις δράσεις μας.

Έχει έρθει ο καιρός να αναθεωρήσουμε πρόσωπα και τα τακτικές. Έχει έρθει ο καιρός να δημιουργήσουμε πολιτικές θέσεις και προτάσεις που θα έχουν βάση στην καθημερινότητα. Κυρίως, όμως, έχει έρθει ο καιρός να εμφανιστούμε με αυτονομία στην πολιτική, χωρίς φόβο για τις οποιεσδήποτε ρετσινιές που θα μας προσάψουν, αλλά με πάθος για να επιβάλλουμε τις ιδέες μας.

Εκλογές, Εθνικιστές, Αναθεώρηση, Πανδημία



e-genius.gr ...intelligent web software