Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ 21ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967

0
0
0
s2smodern

Του Γεωρ. Β. Κασσαβέτη

Επισμηναγού (Ι) ε.α. - τ. Κυβερνήτου Ο.Α.

Συμπληρώθηκε ήδη μισός αιώνας από την ιστορική εκείνη Παρασκευή 21η Απριλίου 1967 και τα φερέφωνα του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος εξακολουθούν, με το ίδιο πάντοτε μένος, να βυσσοδομούν, κάθε τέτοιες μέρες, εναντίον του καθεστώτος και των πρωτεργατών του. Με στόχο την υποβάθμιση του εγχειρήματος και την ενοχοποίηση των ηγετικών στελεχών του, το αποκαλούν «πραξικόπημα», εν γνώσει τους ότι σύμφωνα με την ελληνική, αλλά και την ξένη σχετική βιβλιογραφία, «πραξικόπημα» σημαίνει «την ανατροπή της συνταγματικής τάξεως από μερίδα των ήδη κυβερνώντων», κατ’ αντίθεση προς την «επανάσταση», που σημαίνει «την κατάλυση της συνταγματικής τάξεως από μη κατέχοντες ήδη την εξουσία».

Και το ότι το εγχείρημα της 21ης Απριλίου ήταν Επανάσταση δεν χρειάζεται τη μαρτυρία της ξένης βιβλιογραφίας, αφού αποδεδειγμένα πλέον είχε την απόλυτη στήριξη και αποδοχή της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Στα πλαίσια της ίδιας προσπάθειάς τους ισχυρίζονται ψευδόμενοι ασυστόλως ότι το κίνημα των συνταγματαρχών ήταν «ξενοκίνητο» με ηθικό αυτουργό τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Εξ΄ ου και η κατάληξη της κατ’ έτος πορείας του Πολυτεχνείου στην Αμερικανική Πρεσβεία. Φυσικά ουδέν ψευδέστερον τούτου, όπως ευθέως προκύπτει από τα γεγονότα.

Ήτοι:

α. Το πρωί της 21ης Απριλίου η εν Ελλάδι Αμερικανική Πρεσβεία ήταν σε τέτοια σύγχυση, ώστε να εκφράζει φόβο ότι πίσω από το κίνημα βρίσκεται το ΚΚΕ. Στο ίδιο μήκος κύματος αξιωματούχος του STATE DEPARTMENT δήλωνε ότι «μας κατέλαβαν εξ’ απήνης».

β. Αμέσως μετά την 21η Απριλίου 1967 η κυβέρνηση των ΗΠΑ κήρυξε εμπάργκο στον εφοδιασμό των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων δια βαρέως οπλισμού, το οποίο διατήρησε μέχρι το 1970, οπότε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ανακοίνωσε την παραίτηση της χώρας από το Military Assistance Program (MAP), ήτοι το πρόγραμμα της ελεημοσύνης των Αμερικανών, με το οποίο παραχωρούσαν δωρεάν στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις τα «αποφόρια» των παρωχημένων οπλικών συστημάτων τους. Με τη γενναία εκείνη απόφαση του Γεωργίου Παπαδοπούλου, να αγοράζονται με κρατικά χρήματα τα οπλικά συστήματα που αναγκαιούσαν στις Ένοπλες Δυνάμεις μας, αφ’ ενός μεν ανεξαρτητοποιήθηκε η χώρα από την αμερικανική κηδεμονία, η οποία καθόριζε τον εξοπλισμό του Στρατού μας ερήμην των ειδικών εθνικών αναγκών μας. Για τους νεωτέρους αξίζει να αναφέρομε ότι η αγορά του αιώνος από την Πολεμική μας Αεροπορία δεν έγινε στο τέλος της δεκαετίας του ’80 όπως φιλάρεσκα κομπάζει η κομματική προπαγάνδα, αλλά το 1972-73, όταν η χώρα αγόρασε με δικά της – και όχι δανεικά - χρήματα, εξήντα(60) αεροσκάφη corsair A-7 Διώξεως- Βομβαρδισμού (Δ/Β), σαράντα (40) αεροσκάφη mirage F-1 Αναχαιτίσεως, σαράντα (40) εκπαιδευτικά αεροσκάφη Τ-2 και δώδεκα (12) Μεταφορικά αεροσκάφη C-130 για την αντικατάσταση των απηρχαιωμένων προπολεμικών αεροσκαφών DC-3 (DAKOTA). Αξίζει να σημειωθεί ακόμη ότι από την αγορά εκείνη, η οποία κόστισε δισεκατομμύρια δραχμές, δεν έγινε ούτε κατά μια δραχμή πλουσιότερος κάποιος υψηλόβαθμος αξιωματούχος του καθεστώτος, εν αντιθέσει προς τα διονυσιακά πάρτι που έγιναν σε ανάλογες περιπτώσεις μετά τη μεταπολίτευση, όπως στην περίπτωση των F-16 με χωρίς σύστημα αυτοπροστασίας, τα Mirage - 2000 με το προβληματικό radar, ή τα υποβρύχια που « έγερναν», για να πληρωθούν οι μίζες ορισμένων υπουργών, κομματικών στελεχών και αρμοδίων κρατικών αξιωματούχων. Όταν ένας Αξιωματικός, μέλος της Επιτροπής Εξοπλισμών εισέπραξε, καθ’ ομολογία του, μίζες δέκα οκτώ (18) εκατομμυρίων ευρώ , τα οποία απέστρεψε για να αποφύγει την καταδίκη, τότε είναι εύκολο να συμπεράνει κανείς τι ενθυλάκωσαν οι υψηλόβαθμοι κυβερνητικοί παράγοντες ( Οι περιπτώσεις Τσοχατζόπουλου και Παπαντωνίου είναι αποκαλυπτικές).

γ. Αλλά για να επανέλθουμε στο θέμα, η μόνη σχετική ενημέρωση που είχε η αμερικανική πρεσβεία, ήταν η αίτηση του Βασιλέως Κωνσταντίνου προς την αμερικανική κυβέρνηση να του δοθεί το πράσινο φως « για την επιβολή δικτατορίας, προκειμένου να απαλλαγεί η χώρα απ’ τους Παπανδρέου» και φυσικά η απάντηση του STATE DEPARTMENT ότι « Για λόγους αρχής οι ΗΠΑ είναι αντίθετες σε εξωκοινοβουλευτικές λύσεις».

Συνεπώς όταν ο βοηθός στρατιωτικού ακολούθου της πρεσβείας των ΗΠΑ Αντισυνταγματάρχης Λίπτσικ, ο οποίος το πρωί της 21ης Απριλίου απεστάλη στο Τατόι προς συνάντηση του Βασιλέως, δεν μπόρεσε να προσεγγίσει στα ανάκτορα, επειδή αυτά είχαν περικυκλωθεί από τους επαναστάτες, ήταν πλέον ή βέβαιο ότι το εγχείρημα δεν ηλέγχετο από τον Βασιλέα. Ο δεύτερος πυλώνας της λασπολογικής επιχείρησης του φαύλου πολιτικού συστήματος εναντίον του καθεστώτος της 21ης Απριλίου και προσωπικά του Γεωργίου Παπαδοπούλου είναι οι δήθεν ευθύνες του για τη διχοτόμηση της Κύπρου. Όμως και αυτή η κατηγορία είναι ψευδέστατη και συκοφαντική.

Και ιδού γιατί.

α. Το καθεστώς της 21ης Απριλίου, αφ’ ης στιγμής απεφάσισε την επάνοδο στη κοινοβουλευτική δημοκρατία προκηρύσσοντας εκλογές, με Σύνταγμα το οποίο μάλιστα εγκρίθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, θεωρείται λήξαν. Επομένως η ευθύνη για κάθε κυβερνητική δραστηριότητα μετά την 25η Νοεμβρίου 1973 δεν μπορεί να βαρύνει τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και τους συνεργάτες του, οι οποίοι την εποχή εκείνη τελούσαν σε κατ’ οίκον περιορισμό.

β. Όσο άδικη όμως είναι η ενοχοποίηση του καθεστώτος της 21ης Απριλίου για τα γεγονότα της Κύπρου τον Ιούλιο- Αύγουστο 1974, άλλο τόσο άδικος είναι και ο εξ’ ολοκλήρου επιμερισμός της ευθύνης στον Δημήτριο Ιωαννίδη και εξηγούμεθα γιατί. Αναμφιβόλως η ευθύνη για την πρόκληση της τουρκικής αποβάσεως ανήκει στον Ιωαννίδη, ο οποίος σχεδίασε και εξετέλεσε το εγχείρημα της ανατροπής του Μακαρίου.

Στον ίδιο αποδίδεται και η ευθύνη για την υπό των Τούρκων κατάληψη ποσοστού 5% του κυπριακού εδάφους. Από το άλλο μέρος όμως είναι επίσης αδιαμφισβήτητο, ότι η ευθύνη για την κατάληψη του υπολοίπου 33% του κυπριακού εδάφους βαρύνει αποκλειστικά την κυβέρνηση του «εθνάρχη» Καραμανλή, του οποίου πρωταρχικός στόχος, μετά την επάνοδό του στην Ελλάδα, ήτο η εδραίωση του κομματικού κράτους και όχι η προάσπιση της εδαφικής ακεραιότητος της Μεγαλονήσου.

Το σλόγκαν του ότι « Η Κύπρος είναι μακράν» είναι τόσο γελοίο, ώστε μόνο θυμηδία προκαλεί. Διότι αν έτσι είχαν τα πράγματα, τι έννοια είχε το « ΣΧΈΔΙΟ - Κ» (Κύπρος), το οποίο είχε εκπονηθεί από τον Κλάδο Επιχειρήσεων του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας από τις αρχές της δεκαετίας του 60 και προέβλεπε συγκεκριμένες επιχειρήσεις εναντίον στόχων στη Μεγαλόνησο; Κι ακόμη τι έννοια είχαν οι ασκήσεις που πραγματοποιούντο από τους χειριστάς των Πολεμικών Μοιρών, κατά τακτά χρονικά διαστήματα, με στόχο την υλοποίηση του Σχεδίου; Εκτός κι αν όλα αυτά είχαν εκπονηθεί « για να παίζουν» οι πιλότοι των μαχητικών αεροσκαφών, όταν δεν είχαν τίποτε καλύτερο να κάνουν, αφού σύμφωνα με την άποψη του σημερινού προέδρου της ΕΡΤ Κων/νου Ζούλα τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, κατά την περίοδο της ειρήνης, κάθονται. Άλλωστε ότι το πολιτικό σύστημα φέρει βαρύτατες ευθύνες για τον διαμελισμό της Κύπρου αποδεικνύεται απερίφραστα εκ του γεγονότος, ότι παρά τις επανειλημμένες απειλές, ο «φάκελος της Κύπρου» παραμένει επτασφράγιστα κλειστός.

Οι υπεύθυνοι του σημερινού δημοκρατικού μορφώματος, που εξακολουθεί να ονομάζεται « Ελληνική Δημοκρατία» και για το οποίο θα τρίζουν τα κόκκαλα των σοφιστών και του Περικλή, κατηγορούν τον Γεώργιο Παπαδόπουλο ότι κατέλυσε τη δημοκρατία και εγκαθίδρυσε ένα ανελεύθερο και αυταρχικό καθεστώς. Όμως για ποια δημοκρατία ομιλούν; Για τη δημοκρατία της υποτέλειας και της υποταγής, τη δημοκρατία των τριφασικών εκλογικών συστημάτων, με τα οποία τη διακυβέρνηση της χώρας ανελάμβανε το κόμμα που είχε ηττηθεί στις εκλογές, τη δημοκρατία της βίας και της νοθείας, την οποία εμείς οι οπαδοί της ΕΡΕ τη γνωρίζουμε από πρώτο χέρι, ή τέλος τη δημοκρατία του καρεκλοπολέμου στη Βουλή και το κάψιμο των εφημερίδων; Αλλά κι αν δεχθούμε, χάριν της συζητήσεως, ότι ο Παπαδόπουλος είχε πράγματι καταλύσει τη δημοκρατία, αυτοί ποια δημοκρατία αποκατέστησαν τον Ιούλιο του 1974; Τη δημοκρατία της διαλύσεως των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, στέλνοντας 2500 νέους και μάχιμους αξιωματικούς στον Καιάδα των απομάχων, για να ικανοποιήσουν τους αμετανόητους ηττημένους του συμμοριτοπολέμου, τους οποίους άνευ όρων είχαν νομιμοποιήσει και οι οποίοι ζητούσαν την κεφαλήν των νικητών τους επί πίνακι με το σύνθημα « δώστε τη χούντα στο λαό»;

Τη δημοκρατία της μετατροπής του κράτους σε ένα απέραντο εργοτάξιο δημοσίων υπαλλήλων; Τη δημοκρατία της νομιμοποιήσεως της μίζας και του αθέμιτου πλουτισμού των υπουργών και των στελεχών των δημοσίων οργανισμών; Τη δημοκρατία των «κολλητών», των δανεικών, των χρεοκοπημένων κομμάτων, της ανασφάλειας και της εγκληματικότητος, ή τέλος τη δημοκρατία του κομματισμού, του εκτραχηλισμού των ηθών, των αρχών και των ιδεών, επί τη βάσει των οποίων λειτουργεί πλέον το σημερινό ελληνικό κράτος; Το καθεστώς των Συνταγματαρχών κατέλειπε σοβαρότατο έργο και παρέδωσε μαθήματα έντιμης διαχείρισης και σεβασμού των χρημάτων των Ελλήνων φορολογουμένων. Αναλυτικότερα, έδωσε ηλεκτρικό ρεύμα και στο πλέον ακριτικό χωριό της χώρας, κατασκεύασε ένα σύγχρονο οδικό δίκτυο, νοικοκύρεψε τα οικονομικά, μηδένισε τον πληθωρισμό και την ανεργία και έδωσε μια ανάσα στον αγροτικό κόσμο χαρίζοντας τα ανυπαιτίως του δημιουργηθέντα χρέη, τα οποία τον έπνιγαν, χωρίς την παραμικρή επίπτωση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα του κράτους.

Τέλος επέτυχε πρωτοφανείς στα χρονικά δείκτες οικονομικής αναπτύξεως. Σε τελική ανάλυση δεν θα ήταν υπερβολή να γραφεί ότι, τα μεγαλύτερα έργα που έγιναν ποτέ στην Ελλάδα, πραγματοποιήθηκαν από τις δικτατορικές κυβερνήσεις του Ιωάννου Μεταξά και του Γεωργίου Παπαδοπούλου. Χωρίς δε και την ελαχίστη εξαίρεση όλοι οι συμμετασχόντες στη διακυβέρνηση της χώρας κατά την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας της 21ης Απριλίου ήλθαν φτωχοί και πέθαναν πάμφτωχοι. Φωτεινό παράδειγμα ο επί επταετία Υπουργός και Πρωθυπουργός Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος, ο οποίος δεν απέκτησε ιδιόκτητο σπίτι και αυτοκίνητο, δεν είχε σύνταξη και ζούσε με την ελεημοσύνη των πολυπληθών φίλων του. Χαρακτηριστικά σημειώνεται ότι το πολιτικό σύστημα προσπάθησε να επιτύχει την καταδίκη ορισμένων δευτεροκλασάτων στελεχών της Επταετίας για δήθεν οικονομικές ατασθαλίες. Όμως ούτε και μια καταδίκη δεν κατάφερε να επιτύχει. Και το οξύμωρο στη χώρα μας είναι ότι κηδεύτηκαν δημοσία δαπάνη όλοι εκείνοι που αιματοκύλισαν τη χώρα, ή καταλήστεψαν το δημόσιο χρήμα και με δανεικά αυτοί που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο πρόσφατα κηδευθείς δημοσία δαπάνη Μανώλης Γλέζος, ο οποίος έκτισε πολυετείς ποινές στις φυλακές για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας, με μοναδικό τίτλο το ψευδεπίγραφο κατόρθωμα ότι “υπεξαίρεσε τη Γερμανική σημαία από τον ιερό βράχο της Ακροπόλεως τη νύχτα της 30ης Μαΐου 1941”.

Όλοι αυτοί που ευθύνονται για την υποδούλωση της χώρας στους δανειστάς, διατείνονται αναισχύντως ότι « η δημοκρατία δεν εκδικείται». Η πράξη όμως απέδειξε το αντίθετο. Καταδίκασαν τον Παπαδόπουλο με νόμο αναδρομικής ισχύος, αφρικανικής επινοήσεως, όχι για τα «εγκλήματα» που διέπραξε, αλλά γιατί τους στέρησε το επικερδές επάγγελμα για επτά χρόνια. Προφανώς στη θέση του Γεωργίου Παπαδοπούλου θα έπρεπε να είναι οι ίδιοι, διότι σύμφωνα με τη ρήση του μεγάλου Χαρίλαου Τρικούπη «Η ευθύνη για τις επαναστάσεις δεν βαρύνει εκείνους που τις πραγματοποίησαν, αλλά εκείνους που τις κατέστησαν αναπόδραστες». Όσοι από εμάς τους μεγαλυτέρους διατηρούν τη μνήμη τους, θα θυμούνται ασφαλώς, ότι μόνιμη επωδός των συζητήσεων των Ελλήνων πολιτών την περίοδο 1965-67 ήτο «Επί τέλους δε βρίσκεται ένας Λοχίας»; Το δυστύχημα όμως ήταν ότι το λάθος του Ταξιάρχου Ιωαννίδη, με το πραξικόπημα στην Κύπρο, ξανάριξε τη χώρα στα χέρια των πολιτικών, με συνέπεια ο σύγχρονος διανοητής μας Στέλιος Ράμφος να γράψει σχετικά.

“ Το μεγαλύτερο κακό που έκαναν οι Συνταγματάρχες στην Ελλάδα ήταν η Μεταπολίτευση”. Και τα αποτελέσματα τα βιώνουμε μέχρι σήμερα.

Παπαδόπουλος ,, 21η Απριλίου, Επανάσταση, Συνταγματάρχες



e-genius.gr ...intelligent web software