Συνέντευξη Σωτήρη Δεσπότη: «Ο Κριτής της Αποκάλυψης, Νυμφίος της εκκλησίας»

0
0
0
s2smodern

Σωτήρης Δεσπότης: «Ο Κριτής της Αποκάλυψης, Νυμφίος της εκκλησίας»

Με αφορμή την επιδημία του κορωνοϊού ουκ ολίγοι ανατρέχουν και πάλι, με διάθεση καταστροφολογίας κατά βάση και ενίοτε εσχατολογική, στην «Αποκάλυψη του Ιωάννη». Ο Πανεπιστημιακός Καθηγητής και Πρόεδρος του τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας της Θεολογικής Σχολής Αθηνών (ΕΚΠΑ), Σωτήρης Δεσπότης, συγγραφέας του δίτομου βιβλίου για την Αποκάλυψη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άθως, ιχνηλατεί τη διαδρομή της ερμηνείας με σύνεση και θεολογική επάρκεια. Παράλληλα, ο «παραγωγικότατος» εκδοτικά (τουλάχιστον δέκα βιβλία) καθηγητής μας μιλά για τη διασύνδεση της Αποκάλυψης και των Ευαγγελίων, ξεφυλλίζοντας τις σελίδες του βιβλίου του με τίτλο: "Ιερά Ευαγγέλια. Το Μήνυμα της Καινής Διαθήκης στο Σύγχρονο Άνθρωπο" (Εκδόσεις Έννοια), στο κατώφλι της Μεγάλης Εβδομάδας του 2020.

ΒΙΒΛΙΑ

1.   Η Αποκάλυψη του Ιωάννη. Ερμηνευτική Προσέγγιση στο Βιβλίο της Προφητείας. Τόμ. Α’, Αθήνα: Άθως 2005 σσ. 243.

2.   Η Αποκάλυψη του Ιωάννη. To Βιβλίο της Προφητείας. Λειτουργική και Συγχρονική Ερμηνευτική Προσέγγιση, Τόμ. Β’, Αθήνα: Άθως 2007 σσ. 374.

3.   Ιερά Ευαγγέλια. Το Μήνυμα της Καινής Διαθήκης στο Σύγχρονο Άνθρωπο. Αθήνα: Έννοια 2017 http://ennoia.gr/product_search/%CE%94%CE%95%CE%A3%CE%A0%CE%9F%CE%A4%CE%97%CE%A3. Πρόκειται για το βιβλίο Ο Κώδικας των Ευαγγελίων αναθεωρημένο και συμπληρωμένο.

Σπουδή στην Παύλεια Θεολογία. Αθήνα: Έννοια 2017 https://service.eudoxus.gr/search/#a/id:68393898/0] Πρόκειται για το βιβλίο H Κ.Δ. στον 21ο αι. Τόμ. Γ’ Παύλειες Μελέτες Στα «ίχνη» του Αποστόλου των Εθνών: αναθεωρημένο και συμπληρωμένο.

Βίβλος και Παιδαγωγικές Εφαρμογές. Αθήνα: Έννοια 2017.

4.  Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Σπουδή στην Ιωάννεια Γραμματεία. Αθήνα: Έννοια 2017. Πρόκειται για το βιβλίο Ο Τόμ. Ε’ Δοκίμια στο Κατά  Ιωάννη: Ποίηση Θεολογία  αναθεωρημένο και συμπληρωμένο.

5.  Ποιμαντικές Επιστολές – Α’ προς Τιμόθεον, Αθήνα: Έννοια 2018. Πρόκειται για το βιβλίο Υπόμνημα στην Α’ Τιμόθεον. Ο Χριστιανισμός και η «σιωπηλή» Εξακτίνωσή του αναθεωρημένο και συμπληρωμένο.

6.  Η ιεραποστολική Περιοδεία του Παύλου στον Ελλαδικό χώρο (Μακεδονία-Αχαΐα - Ασία. Αθήνα: Ουρανός 2010 σσ. 367. webdata.psichogios.gr/sample/ 9789604538812.pdf‎

ΤΑ ΑΝΟΙΚΤΑ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΤΑΒΑΛΕΙ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΤΗ σχόλη σε ΣΧΟΛΗ είναι το https://opencourses.uoa.gr/modules/course_metadata/opencourses.php?fc=108

Πλούσιο Υλικό στο https://eclass.uoa.gr/modules/search/search.php

 

Συνέντευξη στον Ζαχαρία Γεωργούση

  • Η στροφή στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, το πλέον πολυδαίδαλο βιβλίο της Βίβλου, είναι ασφαλής πλοηγός στο πλαίσιο της ερμηνευτικής προσέγγισης των δραματικών στιγμών που βιώνει η παγκόσμια κοινότητα;

Η "Αποκάλυψη του Ιωάννη" είναι ένα άκρως γοητευτικό βιβλίο, εφόσον ο αναγνώστης της έχει συγκεκριμένες προϋποθέσεις: συνήθως σε περιόδους Κρίσεως το συγκεκριμένο βιβλίο διαβάζεται αποσπασματικά και χωρίς ο αναγνώστης να γνωρίζει από καρδιάς τα Σύμβολα και τις Εικόνες, που χρησιμοποιούν γενικά οι Προφήτες της Βίβλου, προ Χριστού και μετά Χριστόν (!), όχι τόσο για να αποκρυπτογραφήσουν το μέλλον, που «βρίσκεται» στα χέρια του Θεού της Εξόδου και του εσφαγμένου για την αγάπη μας Αρνίου αλλά να μεταμορφώσουν το Παρόν. Δυστυχώς, η Παλαιά Πρώτη) Διαθήκη δεν γίνεται αντικείμενο κηρύγματος στις Συνάξεις μας, αν και είναι εξαιρετικά επίκαιρη στη μεταμοντέρνα εποχή της κυριαρχίας της σέλφι και των άλλων «ειδώλων». Αν αναγνωσθεί ολόκληρη η Αποκάλυψη σε συνδυασμό με τη Λατρεία (η οποία είναι η Αποκάλυψη «ζωντανή» [live], εξ ου και το Είδωμεν το Φως), τότε στο τέλος αυτού του βιβλίου θα ανακαλύψει ο αναγνώστης ότι δεν υπάρχει το ζοφερό Μηδέν, ο «Αρμαγεδών». Στο κείμενο της Αποκάλυψης εξαγγέλλεται από έναν κατά την παράδοση παρθένο μαθητή (κι εδώ είναι η αντίφαση) ένας Γάμος, ο οποίος ουσιαστικά έχει ήδη ξεκινήσει εδώ και τώρα. Επίσης, αναγγέλεται η κάθοδος  μιας Καινούργιας Πόλης και όχι απλώς η ανακάλυψη μιας χαμένης Εδέμ. Όλοι συμμετέχουν κι όχι μόνον οι "εκλεκτοί", αρκεί να γκρεμίσουν τα είδωλα, που λανσάρει για να αποκοιμίσει τις μάζες η Αιώνια Πόλη – Πόρνη, κάθε εποχής.  

  • Στη διάρκεια της έρευνας για το βιβλίο σας σχετικά με την Αποκάλυψη και τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού εντοπίσατε ομοιότητες ανάμεσα στις περιγραφές του εν λόγω κειμένου και στην… κορωναική πραγματικότητα; Εισήλθαμε, άραγε, για τα καλά στην «αποκαλυπτική» περίοδο της ανθρωπότητας βιώνοντας έναν πρωτόγνωρο εορτασμό του Πάσχα;

Σίγουρα, η Πανδημία είναι ένα αληθινά Παγκόσμιο Γεγονός για πρώτη φορά ίσως μετά τους Μεγάλους Πολέμους, που δεν πλήττει μόνον τις Χώρες του Νότου, αλλά και αυτή την «Μητρόπολη» του Κόσμου, τη Νέα Υόρκη. Αποδεικνύει σε εμάς τους «μεταμοντέρνους» ότι όσο κι αν έχουμε τεχνολογικά γιγαντωθεί, παραμένουμε γυμνοί και ευάλωτοι μπροστά σε έναν «αόρατο» εχθρό, αν και συλλογιέμαι τι επιπτώσεις θα είχε ένας ιός που θα προσέβαλε τον εικονικό Κόσμο. Μετά την έλευση του Κυρίου Ιησού μέσω του δοξασμού Του με την εξευτελιστική και επώδυνη εκούσια Σταύρωση, αλλά και την (σωματική) Ανάσταση, η "Αποκάλυψη του Ιωάννη" σημειώνει ότι η ανθρωπότητα ολάκερη ζει την «αποκαλυπτική» εποχή της, όπου ο χρόνος είτε θα λειτουργεί ως Κρόνος που θα μας κάνει κατανωλωτές - αναλώσιμα, είτε ως καιρός - ευκαιρία (όπως διακηρύττει η Αποκάλυψη). Βεβαίως, στο συγκεκριμένο βιβλίο, το τελικό Τέλος δεν έρχεται ακαριαία μετά την πρώτη επτάδα των λιμών, των λοιμών και του Άδη, αλλά προοδευτικά προκειμένου όσο γίνεται περισσότεροι άνθρωποι να σωθούν. Το Τέλος (= τελείωση του Σύμπαντος) έρχεται πλήττοντας πρώτα τα στοιχεία της Φύσης και μετά τους αμετανόητους (τους «διαφθορείς της Γης»), αυτούς που κατοικούν στο χώμα και δεν σκηνώνουν στον Ουρανό (όχι με την έννοια Sky αλλά του Heaven). Η οργή του Θεού (που ουσιαστικά είναι η άλλη όψη της αγάπης Του) στρέφεται κατεξοχήν εναντίον της σατανικής Τριάδας (Δράκων [Σατανάς] – Θηρίο εκ της Θαλάσσης [«αυτοθεοποιημένη πολιτική Εξουσία»] – Θηρίο εκ της Γης [= οι προπαγανδιστές της Εξουσίας]).

  • Πολυεπίπεδοι συμβολισμοί κυριαρχούν στο βιβλίο της Αποκάλυψης και αναδεικνύονται με αλληγορικό τρόπο σε πρωταγωνιστές (το πολυμορφικό θηρίο, ο ερχόμενος αμνός, η συχνή χρήση του αριθμού επτά π.χ. επτά σφραγίδες, επτά σάλπιγγες)! Τι αντιπροσωπεύουν θεολογικά;

Για την αρχή και το τέλος η μόνη γλώσσα που διαθέτουμε είναι η ποιητική γλώσσα των συμβόλων, η μόνη αληθινά «ξένη γλώσσα» που ποτέ δυστυχώς δεν μαθαίνουμε, ενώ μας κατακλύζει η γλώσσα της διαφήμισης και τα logos (icons!). Η Αποκάλυψη χρησιμοποιεί και μεταμορφώνει Σύμβολα, βαθιά χαραγμένα στην ανθρώπινη ύπαρξη και ταυτόχρονα γνωστά από τους Προφήτες της Εξορίας με την αληθινή «τηλε+όραση» (δηλ. με όντως οξυδερκή Όραση πέρα από τα φαινόμενα). Πρόκειται για τον Δανιήλ, τον Ζαχαρία και τον Ιεζεκιήλ, που έζησαν κάτω από συνθήκες Κρίσης και θέλησαν να μεταγγίσουν Ελπίδα και Ζωή στα «νεκρά οστά» ανθρώπων που αισθάνονταν ότι τιμωρούνται για αμαρτίες άλλων. Σε κάθε περίπτωση, το θέμα της Αποκάλυψης του Ιησού (όπως επιγράφεται το βιβλίο) δεν είναι ο ΑντίΧριστος (του οποίου το όνομα ήταν γνωστό στους πρώτους ακροατές της Αποκ.) αλλά ο Χριστός. Το δίλημμα είναι εάν σε περιόδους Κρίσης κάποιος θα κρέμεται από το κάθε Θηρίο που ενσαρκώνει την αγάπη για δύναμη και χρησιμοποιεί διαχρονικά γοητευτικά media ή από το Αρνίο που διακηρύσσει τη δύναμη της θυσιαστικής αγάπης. Το αντίπαλο δέον του 666 (χξς), που δεν είναι ένα μαγικό νούμερο αλλά άθροισμα ονόματος (χωρίς αν γνωρίζουμε εάν πρόκειται για εβραϊκό, λατινικό ή ελληνικό) δεν είναι το 888 (άθροισμα του ονόματος Ιησούς) αλλά το 144, το άθροισμα της λέξης άγγελος, αγγελιοφόρος. Δεν υπάρχει θεία Λειτουργία χωρίς τη Λειτουργία πριν (= τη συγχώρεση, το νιπτήρα των ποδιών και του Προδότη μας) και Λειτουργία μετά τη Λειτουργία (μαρτυρία – μεταλαμπάδευση του Αγίου Φωτός που άναψε μέσα μας κι ανάμεσα στους «άλλους»).

  • Υπό τον πειρασμό των Θεωριών περί Αντίχριστου, προκύπτουν διαχρονικά μηνύματα για τον νουνεχή πιστό μέσα από την ανάγνωση της «Αποκάλυψης του Ιωάννη»;

Εν προκειμένω πρέπει να τονιστεί το εξής: «Αντίχριστος» στη βιβλική γλώσσα δεν είναι το πρόσωπο που στρέφεται εναντίον του αληθινού Χριστού – Μεσσία, αλλά εκείνο που αντικαθιστά και υποκαθιστά τον Χριστό στη ζωή μας μεταβάλλοντας την πίστη αφοσίωση σε μια απλή θρησκεία, δεκανίκι για να λατρεύουμε τα μεταμφιεσμένα σήμερα είδωλα και κυρίως το Εγώ. Ήδη στην Α’ Καθολική Επιστολή του Ιωάννη 2.000 έτη πριν, γίνεται λόγος για Αντιχρίστους που αποσχίστηκαν από την Κοινότητα, αμφιβάλλοντας εάν ο προαιώνιος Λόγος έλαβε όντως την ανθρώπινη σάρκα του Πολιτισμού μας και θυσιάστηκε πραγματικά για τη σωτηρία μας. Συνεπώς, η "Αποκάλυψη του Ιωάννη" θέτει το κρίσιμο ερώτημα: «Ποιον Θεό λατρεύουμε πραγματικά στη ζωή μας;», αλλά και τι Νόημα δίνουμε σε αυτή (τη ζωή). Και αυτή η υποχρεωτική «Σαρακοστή» (αυτό σημαίνει η «Καραντίνα») με τη σχόλη (που είναι ενίοτε πιο δημιουργική από τη Σχολή) μας προσγείωσε στην σκληρή πραγματικότητα ότι οι «λοιμοί, λιμοί και σεισμοί δεν ανήκουν στο «μια φορά και έναν καιρό». Ταυτόχρονα με την ταπείνωση πόσο «γυμνοί είμαστε» μπροστά σε έναν ιό, έμαθε πόσο σπουδαίο είναι το «επισκέπτεσθαι» τον πιο «ενοχλητικό φίλο», τον Εαυτό και να αναμετρηθούμε με τον Οίκο, το κύτταρο της Κοινωνίας. Κάποιοι είχαν φροντίσει να χαθεί και αυτή η ίδια η «ησυχία» της Κυριακής, της ημέρας της έμπνευσης της Αποκάλυψης και πολλών αποκαλύψεων γύρω από το οικογενειακό τραπέζι.

  • Ατενίζοντας την Ανάσταση του Θεανθρώπου, σε ποια σημεία τέμνονται τα μονοπάτια του Χριστού της Αποκάλυψης, του Χριστού των συνοπτικών Ευαγγελίων(του Μάρκου, του Ματθαίου, του Λουκά) και του Χριστού του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου;

Ήδη, στα Ευαγγέλια έχουμε την επονομαζόμενη «μικρή Αποκάλυψη του Κυρίου» (Μάρκος κεφ. 13) δύο μέρες πριν σταυρωθεί πάνω στο όρος των Ελαιών με ακροατές όχι τους τρεις αλλά τους τέσσερις στενότερους μαθητές του (τον Ιωάννη, τον Ιάκωβο, τον Πέτρο και τον Ανδρέα). Όμως μια μέρα πριν, στο Άγιον Όρος της εποχής του – στο Ιερό, στη διαχρονική ερώτηση των Πειραστών του «να δίνουμε ή να μη δίνουμε φόρο στον Καίσαρα;» δίνει μια απάντηση, η οποία ουσιαστικά είναι ακόμη «άγνωστη» παρότι είναι ίσως η μόνη από τη Βίβλο που γνωρίζουν οι Βουλευτές μας (όπως αποδεικνύεται και από τα Αρχεία της Βουλής): ἀπόδοτε οὖν τὰ Καίσαρος Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ. (Mατθαίος 22, 21). Αυτό που εξαγγέλλει εν προκειμένω ο Ιησούς, έχοντας αποδείξει πανέξυπνα ότι εκείνοι και όχι αυτός είναι εξαρτημένοι (γι’ αυτό και τους λέει: ἐπιδείξατέ μοι τὸ νόμισμα!), δεν είναι η διάκριση των θεσμών, όσο το εξής: να επιστρέψουν το νόμισμα (που είναι νεκρό) – πανομοιότυπο στον αφέντη του, αλλά (< αυτό σημαίνει το «και») την καρδιά τους, η οποία είναι ένα μοναδικό, ανεκτίμητο σε αξία «νόμισμα» - εικόνα του προσωπικού Θεού, να την προσφέρουν ευχαριστιακά αποκλειστικά και μόνον σε Αυτόν ως Σωτήρα και από εκείνον να είναι εξαρτημένοι. Για να κλείσω τη συζήτησή μας με μια φράση ενός σύγχρονου Πατέρα: ή είμαστε εκούσια δούλοι του αληθινού Θεού, που το όνομά του είναι Πατέρας διότι έχει Υιό και είμαστε ελεύθεροι από όλα τα άλλα (και τον φόβο του Κορωναιού και τρόμο του θανάτου) ή δεν είμαστε δούλοι του Θεού και φοβόμαστε τα Πάντα. Εύχομαι πρώτα για τον εαυτό μου μέσα στην τόσο παράδοξη Ησυχία αυτής της Μεγάλης Εβδομάδος αντί για τα πυροτεχνήματα του Πάσχα και της Λαμπρής να ανάψει το αληθινό φυτίλι της Ανάστασης του νου και της καρδιάς. Αυτή φέτος είναι η μεγάλη Ευκαιρία του θανάτου  και της ζωής μας! Ιδού ο Νυμφίος έρχεται...

 

Συνέντευξη, Αποκάλυψη, Βιβλίο, Καθηγητής, Σωτήρης Δεσπότης, χριστιανοσύνη



e-genius.gr ...intelligent web software