Οι ιδέες έχουν συνέπειες!

5a968a022000002d00eb0318.jpeg
0
0
0
s2smodern
powered by social2s

Γράφει ο Δημήτρης Παπαγεωργίου

Την εβδομάδα που πέρασε αντιεξουσιαστές έσπασαν μαγαζιά στο κέντρο της Αθήνας. Πέταξαν χειροβομβίδες σε Αστυνομικό Τμήμα. Έκαναν καταδρομικές σε νοσοκομεία. Κατέλαβαν την Πρυτανεία. Έκαναν επιθέσεις επανειλημμένα κατά αστυνομικών με μολότωφ στα εξάρχεια. Έπιτέθηκαν σε γραφεία καθηγητών σε Πανεπιστήμια.

Χωρίς να αναφερθώ περαιτέρω στο κομμάτι της καταστολής θα σημειώσω ότι ο συνολικός αριθμός των συλλήψεων πρέπει να είναι το ολοστρόγγυλο μηδέν. Ολη αυτή η δραστηριότητα των αντιεξουσιαστών σχετίζεται με την απεργία πείνας ενός ανθρώπου προφυλακισμένου για την βομβιστική επίθεση κατά του πρώην πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου. Και ομοιάζει με τα όσα είχαν συμβεί με την γνωστή περίπτωση της Ηριάννας. Αποτελεί ξεκάθαρα δηλαδή μια απόπειρα δημιουργίας «πίεσης» στους αρμοδίους, προκειμένου ο συγκεκριμένος άνθρωπος να τύχει «ευνοϊκής μεταχείρισης». Κάτι το οποίο θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό, εντός του πλαισίου των «επαναστατημένων νέων». Και έχουμε σχεδόν όλοι συνηθίσει να το θεωρούμε απόλυτα φυσιολογικά, λόγω της συχνότητας τέτοιου είδους περιστατικών.

Και το έχουμε συνηθίσει από το 2008. Οταν μια ολόκληρη πόλη κάηκε με την ΕΛΑΣ να παραμένει σε «παθητική στάση» (που εξαργυρώθηκε ίσως με μια θεσμική θέση για τον εμπνευστή της). Ολα αυτά είναι συνέπειες της κυριαρχίας των αριστερών ιδεών στην δημόσια σφαίρα. Λυπάμαι που θα το ακούσουν κάποιοι από εμένα αλλά οι ιδέες έχουν συνέπειες στην πραγματική ζωή. Και όσο στο πεδίο των ιδεών κυριαρχεί η αριστερά όλα τα παραπάνω θα είναι πραγματικότητα. Τόσο απλό!

Και όσο κάποιοι πιστεύουν ότι «σεβόμενοι τους αγώνες της αριστεράς» δημιουργούν κλίμα εθνικής συμφιλίωσης τόσο περισσότερο θα εντείνονται. Γιατί ποιος ήταν ο κύριος αγώνας της αριστεράς στην διάρκεια της ιστορίας μας; Ο εμφύλιος πόλεμος. Που είχε σαν αποτέλεσμα εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς. Περισσότερους από τον ίδιο τον μεγάλο πόλεμο που προηγήθηκε. Και τι θέλουν οι αντιεξουσιαστές; Έναν νέο εμφύλιο. Και το λένε ξεκάθαρα. Δεν το κρύβουν οι άνθρωποι. Κάποιων οι μεθοδοι διαφέρουν ως προς το πώς θα το πετύχουν. Αλλά το ζητουμενό τους είναι αυτό. Ένας εμφύλιος πόλεμος, μια ρεβάνς. Και γιατί να μην το θέλουν αυτό όταν συνολικά τιμώνται αυτοί που έκαναν τον πρώτο. Γιατί να μην θέλουν και αυτοί την… τιμή που τους αρμόζει;

Αφού δικαιώσαμε όλους τους μακελάρηδες του εμφυλίου, αφού τους κηδέψαμε μεσίστια, αφού τους αναγάγαμε σε προσωπικότητες εθνικής εμβέλειας, αντί να είναι κρυμμένοι σε μοναστήρια από την ντροπή τους γιατί οι επιγονοί τους να μην θέλουν την ρεβάνς; Έιδικά αφού αυτοί «ηρωοποιούνται» χωρίς καν να χρειαστεί να κάνουν όλόκληρο τέτοιο σαματά. Αφού διορίζονται ως «σύντροφοι» σε διάφορες αργομισθίες, αφού τρουπώνουν μέσα σε διάφορες ΜΚΟ με μοναδικό προνόμιο την «αγωνιστικότητά» τους;

Γνωστά πράγματα. Κι ας κάνουν ότι δεν τα ξέρουν κάποιοι!

Ετικέτες: Τρομοκρατία Αναρχικοί Επεισόδια Αριστερά Ιδέες