ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ - Το τέλος (;) μιας εποχής...

e3e204a347d84da71b9198def0a55b1c.jpg
0
0
0
s2smodern

22 Φεβρουαρίου 2013. Ημερομηνία, που “σταμάτησε” η ανάσα της “Ελεύθερης Ώρας” και των “Νέων Ανθρώπων”. Ο χτύπος. Ο δυνατός και στεντόρειος. Ημερομηνία, που έφυγε από τη ζωή ο δημοσιογράφος και εκδότης Γρηγόρης Μιχαλόπουλος, στα 75 του χρόνια. 22 Φεβρουαρίου 2019. Πολλά άλλαξαν μέσα σε αυτά τα έξι χρόνια. Τα περισσότερα. Εγκαταστάσεις, γραφεία, τεχνικά μέσα, άνθρωποι. Κυρίως, αυτοί οι τελευταίοι. Άλλοι προς το καλύτερο. Άλλοι, προς το χειρότερο. Αυτό, όμως, είναι κάτι που συμβαίνει έτσι κι αλλιώς, στη ζωή. Κι ευτυχώς ή δυστυχώς, η αλλαγή πάντα σε πάει παρακάτω και ποτέ πίσω. Ωστόσο, κάποια “πράγματα” έμειναν ίδια:

Η ιδέα, τα ιδανικά και τα “πιστεύω” του Γρηγ. Μιχ. Κι αυτό, το κατάφεραν οι λίγοι που παρέμειναν πιστοί. Σε αυτόν και στις σκέψεις του. Στα όνειρά του. Παρέμειναν και παραμένουν μαζί του. Κι αυτός, παρέμεινε και παραμένει μαζί τους. Μπορεί να μην κινείται ανάμεσά μας. Όμως, τον νοιώθουμε και τον ακολουθούμε. Άλλες φορές, περισσότερο, άλλες λιγότερο. Όμως, κάθε μέρα, είναι μαζί. Με αυτούς τους λίγους. Που προσπάθησαν από τότε και προσπαθούν ακόμη να κρατήσουν ζωντανή τη φωτιά, που άναψε η δική του σπίθα. Η δική του φλόγα. Για το τυπικό του πράγματος, παραθέτω ένα “μικρό” βιογραφικό: Ο Γρηγόρης Μιχαλόπουλος, γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1938. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (τότε Πάντειος Σχολή Πολιτικών Επιστημών). Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία από την κεντρώα εφημερίδα «Ελευθερία» το 1965, αλλά στη συνέχεια εργάστηκε στον δεξιό «Εθνικό Κήρυκα». Το 1981 ξεκίνησε την έκδοση της εφημερίδας «Ελεύθερη Ώρα» (που κυκλοφορεί μέχρι σήμερα) της οποίας και παρέμεινε εκδότης—διευθυντής για πολλά χρόνια. Δεν θα αναφέρω ούτε τα βιβλία του, ούτε τις ποιητικές του συλλογές, ούτε την γενικότερη δραστηριότητά του στην πολιτική και όχι μόνο ζωή του Τόπου. Γι' αυτό κι είπα παραπάνω πως η αναφορά στο βιογραφικό του θα είναι “μικρή”.

Βλέπετε, ψάχνοντας να βρω πληροφορίες γι' αυτόν στο διαδίκτυο – αν κάνετε το ίδιο, θα καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ – μαζί με το βιογραφικό του, θα βρείτε σκληρούς χαρακτηρισμούς και σχόλια που δεν του άξιζαν. Πάντα έτσι γίνεται, κατά τη διάρκεια της ζωής ενός ανθρώπου, μα και μετά τον θάνατό του, όταν ένας άνθρωπος λέει αλήθειες. Σκληρές αλήθειες, αλήθειες προφητικές. Από αυτές τις αλήθειες, που θα δικαιωθούν, όταν γίνουν πράξη. Όταν από “θεωρίες συνωμοσίας”, θα γίνουν πραγματικότητα. Πιο σκληρή απ' όσο και ο ίδιος φανταζόταν... Είχα την τύχη και την χαρά, να συνεργαστώ μαζί του. Να είμαι από τους δικούς του ανθρώπους. Όχι μόνον στο θέμα δουλειάς, μα γενικότερα. Να με αγαπάει και να τον αγαπώ πολύ. Σε σημείο που, ενίοτε, με “πείραζαν” οι συνάδελφοι. Μα, μαζί με αυτή την αγάπη, υπήρχαν και στιγμές καυγάδων και στιγμές έντασης που, συνήθως, κρατούσαν από λεπτά μέχρι δύο – τρεις μέρες το πολύ. Και πάλι από την αρχή, όλα έφτιαχναν “μαγικά”. Λες και δεν είχε συμβεί τίποτε. Έτσι συμβαίνει με όλες τις “μεγάλες”, σπάνιες, αληθινές σχέσεις. Το ίδιο σχεδόν, συνέβαινε με όλους τους ανθρώπους που συνεργαζόταν. Ήταν εκρηκτικός. Ήταν νευρικός. Όμως, ήταν αυθεντικός, ειλικρινής, ευαίσθητος. Το καταλάβαινες κι από τον τρόπο γραφής του. Αλλιώς συμπεριφερόταν η πένα του όταν έγραφε κείμενα για την πολιτική ζωή του τόπου – ποιος άλλωστε ξεχνάει τα ιστορικά πρωτοσέλιδα της “Ελεύθερης Ώρας” - κι αλλιώς συμπεριφερόταν όταν έγραφε ποιήματα. Από την σκληράδα στην τρυφερότητα, σε μια τόση δα στιγμή. Τόσο ταλαντούχος. Πέρασαν από τα χέρια μου χιλιάδες χειρόγραφά του. Πέρασαν από τα αυτιά μου, χιλιάδες λέξεις του. Συζητήσεις ατελείωτες. Σε εκείνο το γραφείο, που είχε πάνω του την εικόνα του Χριστού, την χαρακτηριστική πράσινη λάμπα – που ακόμη μνημονεύουμε – και στον αέρα να πλανάται η μυρωδιά του πούρου, που τόσο αγαπούσε κι ενίοτε, τόσο μας ενοχλούσε. Κι είχαμε την ελευθερία να του το πούμε κι η μόνη του αντίδραση ήταν να γελάει δυνατά, να μας ρίχνει ένα “μπινελίκι” και να μας κερνάει κι εμάς. Ήταν γενναιόδωρος. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, κάποια μέρα, να έρχεται στο γραφείο ένας φοιτητής που ήθελε κάποια βιβλία του, για κάποια εργασία του στο πανεπιστήμιο. Σηκώθηκε ο ίδιος, τον έβαλε μέσα, τον φόρτωσε με ό,τι είχε και δεν είχε εκδώσει και αρνήθηκε να πάρει το αντίτιμο. Γιατί “ήρθε το παιδί να τα πάρει και θα τα διαβάσει και θα κάνει την εργασία του κι εγώ θα του πάρω λεφτά;”. Αυτός ήταν. Μέσα σε όλα αυτά που κατά καιρούς έχουν γραφεί για το άτομό του και την προσωπικότητά του – τα οποία, στην πλειοψηφία τους, είναι λόγια κακεντρεχή κι άδικα – βρήκα το παρακάτω σχόλιο ενός ανθρώπου, εντελώς τυχαία, κάτω από ένα κείμενο που “μιλούσε” γι' αυτόν με τα χειρότερα λόγια. Να τι έγραψε: “(...) Εγώ δούλεψα μαζί του πάνω από δέκα χρόνια και μπορώ να σας βεβαιώσω ότι ο Γρήγορης ήταν τίμιος με τους εργαζόμενούς του. Ποτέ δεν μας ρώτησε για τις πολιτικές μας πεποιθήσεις, αν και γνώριζε ότι πολλοί εργαζόμενοι ήταν αριστεροί, ΠΟΤΕ δεν είπε κουβέντα ούτε ειρωνεύτηκε ούτε χλεύασε. Αντίθετα, έβγαλε στην αγορά πολλά παιδιά που τα έμαθε να μιλούν στο μικρόφωνο να γράφουν και να σχολιάζουν και αυτά τα καλόπαιδα όταν πήγαν στα «μεγάλα» μέσα επικοινωνίας ξέχασαν από πού ξεκίνησαν. Όταν έκλεισε η τηλεοπτική εταιρία (ΤΗΛΕΤΩΡΑ) στο συμβόλαιο υπήρχε παράγραφος που έλεγε ότι θα πουληθεί ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, δηλαδή «πακέτο» με τους εργαζόμενους. Έτσι, 120 οικογένειες σώθηκαν από την ανεργία.

Θα μπορούσα να σας πω δεκάδες περιστατικά που έζησα όλα αυτά τα χρόνια για να σας αποδείξω πόσο τον αδικείτε”. Όλα τα παραπάνω, τα προσυπογράφω κι εγώ. Βλέπετε, είμαι από τους αριστερούς που δούλεψαν κι εξακολουθώ να δουλεύω στην εφημερίδα. Καταλήγοντας, θα επιμείνω σε όσους τον χλεύασαν: Δυστυχώς, δεν μπήκαν στον κόπο να τον μάθουν, να τον ανακαλύψουν, να τον γνωρίσουν. Από μια πλευρά, καλύτερα. Θα έβρισκαν και πάλι τον τρόπο να τον χλευάσουν, να τον κρίνουν. Κι αυτό, μπορεί να το κατάφεραν. Κι είμαι σίγουρη ότι αισθάνονται “δικαιωμένοι”. Αυτό που ποτέ δεν μπόρεσαν κι ούτε θα μπορέσουν ποτέ, είναι αυτό που προσπάθησαν: Να τον εξευτελίσουν. Κατάφεραν μόνο το αντίθετο. Και το γνωρίζουν. Εξ άλλου, όπως ο ίδιος ο Γρηγ. Μιχ. έλεγε: “Λίγοι είμαστε και καλά γνωριζόμαστε”. Κλείνοντας, να αναφέρω κι αυτό:

Στον τίτλο του μικρού αυτού αφιερώματος για τον Γρηγ. Μιχ. έχω ένα ερωτηματικό για το αν, τελικά, ο θάνατός του, ήταν το τέλος μίας εποχής. Επιτρέψτε μου να θεωρώ πως από τις 22 Φεβρουαρίου 2013, δεν τελείωσε μία εποχή. Αντιθέτως, από εκείνη τη στιγμή, όλα ξεκίνησαν. Και συνεχίζουν...

Ευρυδίκη Ξηροτύρη

Ετικέτες: Γρηγόρης Ελεύθερη Ώρα Μιχαλόπουλος 2013



e-genius.gr ...intelligent web software