Αποστολή της Ελεύθερης Ωρας στη Θεσσαλονίκη: Όμορφος, μα προδομένος αγώνας

.jpg
0
0
0
s2smodern

Γράφει ο Δημήτρης Παπαγεωργίου

Όσοι το Σάββατο που πέρασε είχαν την ευκαιρία να βρεθούν στην Θεσσαλονίκη, ένοιωθαν ότι λάμβαναν μέρος σε έναν όμορφο αγώνα. Τα πρόσωπα των νέων και μη ανθρώπων, η πλημμύρα των γαλανόλευκων χρωμάτων, η διάθεση που επικρατούσε στην ατμόσφαιρα δημιουργούσαν ένα πολύ όμορφο κλίμα.

Από τις μια το μεσημέρι του Σαββάτου ο κόσμος είχε αρχίσει να συρρέει στον Λευκό Πύργο και στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ενώ όλα τα καφέ της περιοχής ήταν γεμάτα από ανθρώπους που έδιναν εκεί ραντεβού για να προσέλθουν στην εκδήλωση με κεντρικό θέμα συζήτησης τόσο τις κινήσεις της κυβέρνησης όσο και την απάντηση των Μακεδόνων, μέσω του συλλαλητηρίου αλλά και της τιμωρητικής ψήφου στις επόμενες εκλογές.

Γύρω στις πέντε το μεσημέρι ο κόσμος άρχισε να πυκνώνει και οι πρώτες ομάδες ανθρώπων, υπεύθυνες μεταξύ άλλων και για την περιφρούρηση του χώρου συγκέντρωσης έκαναν αισθητή την παρουσία τους και στα δύο επίσημα σημεία συγκέντρωσης του κόσμου. Ενώ τα μεγάφωνα παιάνιζαν τόσο παλιές όσο και σύγχρονες εκδοχές του Μακεδονία ξακουστή, μαζί με άλλα ακούσματα.

Γύρω στις έξι πολλές χιλιάδες άνθρωποι είχαν μαζευτεί, με πολλούς από αυτούς να έρχονται συγκεντρωμένοι και μαζί από διάφορες πλευρές της πόλης αλλά και εκτός. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι αυτό δεν έγινε λόγω... επιλογής αρκετές φορές, αλλά εξαναγκασμού, καθώς από το πρωί ομάδες αντιεξουσιαστών προσπαθούσαν – με την ανοχή της ΕΛ.ΑΣ. - να τρομοκρατήσουν τους πολίτες.

Θα σημειώσουμε εδώ ότι ήδη από το πρωί είχαν πραγματοποιηθεί δολοφονικές επιθέσεις, όπως αυτή στον σταθμό του τραίνου όπου περίπου 50 άτομα - τα οποία περίμεναν εντός του σταθμού και όχι εκτός – επιτέθηκαν σε όσους από τους επιβάτες τους φάνηκαν ... ύποπτοι για “συμμετοχή στο συλλαλητήριο”. Μάλιστα με τρείς από αυτούς να μαχαιρώνονται και άλλους να δέχονται επιθέσεις με λοστούς και ξύλα. Ενώ και άλλες επιθέσεις έγιναν στην πόλη από μικρότερες ομάδες, οι οποίες στόχευαν ανθρώπους που είχαν σημαίες ή μπλουζάκια σχετικά με την Μακεδονία και την ελληνικότητά της. Και φυσικά ουδεμία σύλληψη από την ΕΛ.ΑΣ., η οποία ήταν απασχολήμενη με το να κάνει... face control στον περίγυρο της ΔΕΘ, προκειμένου να επιτρέπει την είσοδο μόνον σε πρόσωπα με “κομματική σφραγίδα” να εισέλθουν σε αυτήν. Χαρακτηριστικές οι καταγγελίες για προσπάθεια διοργάνωσης φιέστας στο προαύλιο του Βελλιδείου, από κομματικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που είχαν φτάσει γι' αυτόν τον σκοπό από όλη την Ελλάδα, και οι οποίοι περνούσαν τα... μπλόκα της ΕΛΑΣ με την επίδειξη της κομματικής τους ταυτότητας.

Περίπου στις επτά το απόγευμα και μισή ώρα πριν την υποτιθέμενη έναρξη της ομιλίας Τσίπρα ο κόσμος είχε αρχίσει να καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της λεωφόρου Νίκης. Με πολλούς περισσότερους να έρχονται από ολόκληρη την πόλη. Όμως ήδη αρκετός κόσμος είχε αρχίσει να κινείται προς την ΔΕΘ. Με άλλους όμως να βρίσκονται ακόμη στον Λευκό Πύργο, άλλους να είναι στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και πάρα πολλούς στο ενδιάμεσο, χωρίς κανείς να γνωρίζει προς τα πού να κινηθεί.

Και εκεί βρίσκεται το τεράστιο “φάουλ”. Ο κόσμος που είχε μαζευτεί ήταν πολύς. Όχι όσος ήταν στο συλλαλητήριο του Φεβρουαρίου αλλά σίγουρα πολύ περισσότερος από οποιαδήποτε άλλη συγκέντρωση έχει πραγματοποιηθεί στην Θεσσαλονίκη τις τελευταίες δεκαετίες. Και δεν υπήρχε κανείς που να πάρει την ευθύνη για το πού θα κατευθυνθεί ο κόσμος, δεν υπήρχε κανείς να πάρει την ευθύνη για το εάν και πότε θα ξεκινήσει κάποια πορεία. Τίποτε απολύτως. Οι διοργανωτές ήταν κυριολεκτικά εξαφανισμένοι.

Αυτό είχε ως φυσιολογικότατο αποτέλεσμα μετά από κάποια μικροεπεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και ΜΑΤ και συγκεκριμένα την ρίψη κάποιων φωτοβολίδων να ξεκινήσει ένα όργιο ρίψης δακρυγόνων που συνεχίστηκε ασταμάτητα μέχρι αργά το βράδυ.

Ολόκληρη η ΔΕΘ ήταν περιφραγμένη – εκτός των δικών της ορίων με τρείς σειρές άμυνα. Μια σειρά από κλούβες των ΜΑΤ, την μια κολλημένη δίπλα στην άλλη, με αστυνομικούς μπροστά από αυτές και πλέγματα κάγκελων δεμένα μεταξύ τους μπροστά στους αστυνομικούς. Αστυνομικοί οι οποίοι δεν επέδειξαν – προφανώς μετά από εντολές των ανωτέρων τους – ουδεμία αυτοσυγκράτηση και ξεκίνησαν άμεσα να πετάνε δακρυγόνα αδιακρίτως μέσα στον κόσμο, όχι προς όπου υπήρχε ένταση αλλά σε περιοχές όπου υπήρχαν γυναίκες και παιδιά και ηλικιωμένοι. Και πραγματικά δεν σταμάτησαν μέχρι τις 11 σχεδόν το βράδυ να πετάνε δακρυγόνα, σχεδόν σε όλο το μήκος της λεωφόρου Νίκης από εκεί που είχαν κόψει τον δρόμο για το Μακεδονία Παλλάς έως και πέραν του Λευκού Πύργου. Έριχναν δακρυγόνα σαν να έκαναν... σκούπα προσπαθώντας να διώξουν και τον τελευταίο διαδηλωτή.

Είναι σαφές ότι υπήρχε σχεδιασμός εκ μέρους της ΕΛΑΣ για την ευρεία χρήση δακρυγόνων κατά των συγκεντρωμένων και όχι κατά όποιων προκαλούσαν επεισόδια. Ακολούθησαν όλη την διαδρομή της παραλίας, δήθεν κυνηγώντας πενήντα άτομα, θέλοντας να την αδειάσουν από πολίτες.

Γι' αυτό και πάνω από 60 άτομα δέχθηκαν τις πρώτες βοήθειες από το ΕΚΑΒ λόγω... αναπνευστικών προβλημάτων, αριθμός ρεκόρ από όσο ξέρω για διαδηλώσεις στην χώρα μας. Τα όσα έγιναν και τα όσα δεν έγιναν στο συλλαλητήριο στην Θεσσαλονίκη θα μπορούσαν να γεμίσουν πολλές σελίδες.

Εγώ θα προτιμήσω να πώ ότι είμαι υπερήφανος που βρέθηκα ανάμεσα στις γραμμές των Ωραίων αυτών Ελλήνων που επέμειναν να δώσουν τον αγώνα τους ενάντια σε ένα ολόκληρο σύστημα που προσπάθησε να τον ποινικοποιήσει. Και που χρησιμοποίησε κάθε μέσο για να το κάνει, από γραφίδες του συστήματος, ως τον τελευταίο τροχό της αμάξης, τους άντρες του ΜΑΤ που διατάχθηκαν να τους πνίξουν με τα δακρυγόνα. Έναν όμορφο αγώνα. Αλλά και έναν προδομένο αγώνα.

Ετικέτες: Μακεδονία Συλλαλητήριο Ελεύθερη Ώρα Αποστολή ΔΕΘ Ρεπορτάζ



e-genius.gr ...intelligent web software