ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ, ΔΑΣΚΑΛΟΣ, ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ, ΠΡΟΦΗΤΗΣ

Geron-Paisios.jpg
0
0
0
s2smodern
powered by social2s

Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης

Νομικός, συγγραφέας, αρθρογράφος

Στις 12 Ιουλίου του 1994, κοιμήθηκε στην Σουρωτή της Θεσσαλονίκης, στο Μοναστήρι ή καλύτερα στο Ιερό Ησυχαστήριο Μοναζουσών Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, ο γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης. Για πάνω από 28 χρόνια ο άγιος γέροντας παρακολουθούσε πνευματικά το Ησυχαστήριο. Από τότε μιλούσε για τα δύσκολα χρόνια που θα έρθουν για τον τόπο μας, συχνά επαναλάμβανε ότι ίσως ζήσουμε και εμείς πολλά απ’ αυτά που γράφει η Αποκάλυψη!!! «Θα γίνει η Ελλάδα φοβάμαι μια Βαβυλωνία γιατί από τώρα έχει πέσει πολλή στάχτη, σαβούρα, αδιαφορία. Σύγχυση μεγάλη υπάρχει. Μύλος γίνεται, είναι ζαλισμένοι οι άνθρωποι… και εμείς κοιμόμαστε με τα τσαρούχια…». Ο μακαριστός γέροντας Παΐσιος, κατά κόσμον Αρσένιος Εντζεπίδης γεννήθηκε στα Φάρασα της αγιασμένης Καππαδοκίας στις 25 Ιουλίου του 1924. Ήρθε στην Ελλάδα με την Ανταλλαγή και μεγάλωσε στην Κόνιτσα. Από λαϊκός, είχε θείες εμπνεύσεις, ασκήτεψε στο Άγιον Όρος, στην Ιερά Μονή Στομίου Κονίτσης και στην έρημο του Σινά.

Άφησε τον κόσμο, σε όλες και όλους εμάς, τα πνευματικά του τέκνα πνευματική κληρονομιά την αγιασμένη διδασκαλία του. Απλός μοναχός με τα λίγα γράμματα του Δημοτικού Σχολίου, αλλά πλούσια την κατά Θεόν σοφία, είχε κενώσει τον εαυτό του για τον πλησίον. Η διδασκαλία του δεν ήταν διδαχή ή κατήχηση. Το Ευαγγέλιο το είχε κάνει βίωμά του και η διδασκαλία του πήγαζε από την ζωή του, που χαρακτηριστικό γνώρισμά της είχε την αγάπη.

Είναι συγκλονιστικό το γεγονός της αλήθειας του γέροντας, ότι πρώτα δίδασκε η ασκητική μορφή του, το γλυκό βλέμμα, τα σκελετωμένα δάκτυλα, το χαμόγελο και ύστερα η ευαγγελική αγάπη και ο φωτισμένος λόγος του. «Ο Θεός, έλεγε, κάνει το θαύμα όταν συμμετέχει κανείς με την καρδιά του στον πόνο του άλλου». Ένιωθες, όταν μιλούσε, ότι τα λόγια του ήταν «ρήματα ζωής αιωνίου».

Τον Οκτώβριο του 2011 βρισκόμουν σε γνωστό βιβλιοπωλείο της Κηφισιάς. Τότε ακόμα ζούσα στην πλάνη και δεν είχα γνωρίσει τον Ιησού Χριστό. Ξαφνικά πέφτει η ματιά μου στο ράφι με τα πνευματικά, θεολογικά βιβλία. Κοιτάζω με περιέργεια, τον τίτλο του βιβλίου «Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ» (1924-1994) του ιερομονάχου Ισαάκ. Δεν ήθελα να το αγοράσω, αλλά μια αόρατη δύναμη είχε καρφώσει το δεξί μου χέρι, πάνω στο βιβλίο, και δεν μπορούσα ν’ αντισταθώ. Το αγόρασα και το διάβασα αμέσως και τότε σαν από θαύμα, όλα άλλαξαν ριζικά. Ανατράπηκε όλη η συμβατική ζωή μου. Συγκλονίστηκα και έγινα άλλος, διαφορετικός άνθρωπος.

Ένιωσα σαν νεογέννητο παιδί που για πρώτη φορά είδα το φως του ήλιου!!! Μου ήταν αδύνατο να διαβάσω πια τα βιβλία που διάβαζα (ψυχολογίας, διαλογισμού) και αναζητούσα με λαχτάρα μόνο ορθόδοξα πνευματικά βιβλία. Κι έτσι ξαφνικά και απρόσμενα άρχισε το πνευματικό ταξίδι στο τρένο του Χριστού. Ένα πανέμορφο, συναρπαστικό ταξίδι που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Έμαθα πως Χριστιανός δεν είναι κάτι που είσαι ή δεν είσαι, αλλά κάτι που γίνεσαι.

Ο Ιησούς Χριστός έστειλε τον γέροντα Παΐσιο για να με βοηθήσει να βρω τον δρόμο της αληθινής αγάπης. Είναι ο φύλακας άγγελος μου, το πρότυπό μου. Από τότε ζω, κοντά του, το θαύμα της ορθόδοξης πίστης. Ο άγιος γέροντας παρεμβαίνει άλλοτε φανερά και άλλοτε όχι στην ζωή μου. Συμβαίνουν θαυμαστές ανατροπές, έκανε ο π. Παΐσιος το θαύμα καθημερινότητα και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι με δέος και ταπείνωση να προσεύχομαι.

Πολλές είναι οι αποκαλυπτικές εμπειρίες, τα Σημεία, που αδυνατώ να περιγράψω. Θαυμαστές συμπτώσεις, παρεμβάσεις, δοκιμασίας, που με οδηγούν στον πολύτιμο θησαυρό. Έμαθε ότι το μυστήριο, δεν είναι κάτι που κατακτάται, αλλά κάτι που χαρίζεται και κυρίως βιώνεται. Μετά την παρέμβαση του αγίου Παϊσίου αργά και σταθερά ανεβαίνω τα πνευματικά σκαλοπάτια της Ορθόδοξης πίστης. Ο δρόμος μπορεί να είναι δύσβατος, ανηφορικός, οι πειρασμοί έντονοι, εξουθενωτικοί, αλλά δεν χάνω το κουράγιο, την ελπίδα μου. Πρόκειται ασφαλώς για μια πορεία γεμάτη με αγκάθια, δυσκολίες, παγίδες που πληγώνουν. Μια διαρκής πορεία πτώσης και ανάστασης.

Ό,τι έχω γίνει σήμερα, σαν άνθρωπος, σαν συγγραφέας, σαν αρθρογράφος το οφείλω στις ευλογίες και τις προσευχές τριών ανθρώπων κυρίως: Του αγίου Παϊσίου, του παππούλη μου, του λατρεμένου. Του πνευματικού μου διδασκάλου, του γέροντα π. Αρσενίου Κωτσόπουλου και φυσικά στις προσευχές της γερόντισσας της Αθήνας που από το 2012, στέκεται δίπλα μου.

Χωρίς όμως τον γέροντα Παΐσιο τον Αγιορείτη θα αλήτευα στην Ομόνοια, θα ήμουν εγκλωβισμένος σε μια αδιέξοδη καθημερινότητα, χωρίς Χριστό. Με συγκλονίζει η φράση του που δείχνει την θυσιαστική του αγάπη: «… Οικονομάω και λίγο τον εαυτό μου, γιατί πρέπει να μπορώ πάντα. Μπορώ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΠΟΡΩ». Όλη του η ζωή ήταν θυσία για τον πλησίον, τον συνάνθρωπο:

- Πέστε μου κάτι, Γέροντα.

- Τι να πω;

- Αυτό που λέει η καρδιά μου είναι να πάρω το μαχαίρι, να την κόψω κομματάκια, να την μοιράσω στον κόσμο και ύστερα να πεθάνω».

«Πρέπει να καταλάβουμε ότι όλα κάποτε θα χαθούν και θα παρουσιαστούμε μπροστά στον Θεό χρεωμένοι. Δυο πράγματα να θυμάστε πρώτα ότι θα πεθάνουμε και ύστερα ότι ίσως πεθάνουμε όχι με φυσιολογικό θάνατο, και πρέπει να είμαστε έτοιμοι. Να έχουμε δηλαδή ΜΝΗΜΗ ΘΑΝΑΤΟΥ».

Έχω αφιερώσει μέρος του βίου μου, στην μελέτη της διδασκαλίας του έργου του γέροντος Παϊσίου. Με δέος αντιλαμβάνομαι ότι δεν φτάνει μια ζωή για να μελετήσει κανείς σε βάθος το έργο του. Κάθε φορά που γράφω για τον αγιασμένο «παππούλη» η συγκίνηση με πνίγει… κάποιες φορές κυλούν και δάκρυα μετανοίας από τα μάτια μου. Αντιλαμβάνομαι πόσο πίσω πνευματικά είμαι, πόσο απέχω, πόση απόσταση έχω από το να γίνω άξιος της αγάπης του. Ότι όσο και να προσπαθώ, τόσο ανεπαρκής είμαι να κάνω πράξη, έστω και κάποιες από τις πνευματικές μου συμβουλές. Όμως δεν απελπίζομαι από την ανεπάρκεια μου, δεν λυγίζω, έστω και αν πληγώνομαι.

Χριστιανοί μου, μη φοβάστε. Ακουμπήστε με εμπιστοσύνη τα βάρη σας στους αγίους, στους γέροντες και τις γερόντισσες. Δεν είστε μόνες και μόνοι σας. Ένα χαμόγελο χρειάζεται. Μια γλυκιά κουβέντα παρηγοριά και αγάπης. Ένα άγγιγμα τρυφερό, διακριτικό. Ένα αδελφικό φιλί στο μάγουλο. Μια παρουσία φωτεινή, ήρεμη, στοργική. Ένα δάκρυ μετανοίας και συγγνώμης. Μια καρδιά που «ξεκουφαίνει» από θείες προσευχές και μελωδίες. Η ησυχία είναι μυστική προσευχή που πολύ βοηθάει σαν την άδηλη αναπνοή τον άνθρωπο. Να μπαίνει ο ένας στην θέση του άλλου. Να σκέφτεσαι: «Αν ήμουν εγώ στην θέση εκείνου, πώς θα ήθελα να μου φερθούν;».

Να είμαστε πιο αγαπημένοι μεταξύ μας. Να βοηθούμε τους πονεμένους, τους φτωχούς με αγάπη, με πόνο, με καλοσύνη. Να έχουμε υπομονή στις θλίψεις, στις κακουχίες, στις ήττες, στο μαρτύριο, στις ασθένειες, στις ακυρώσεις των γηΐνων σχεδίων μας. Ο Θεός μας αγαπά, οι άγιοι μας στηρίζουν, η Παναγία μας σκεπάζει μητρικά. Δεν θα κρατήσουν για πάντα δύσκολα χρόνια. Να μπει μέσα μας, όπως έλεγε ο γέροντας Παΐσιος η καλή ανησυχία γιατί μόνο πνευματικά μπορεί να αντιμετωπιστεί η σημερινή κρίση και κατάσταση, όχι κοσμικά. Σήμερα είναι φοβερή, εξωφρενική η κατάσταση! Η παλαβομάρα έχει ξεπεράσει τα όρια. Ζούμε χρόνια αποστασίας, αίρεσης, πλάνης. Υπάρχει αντίχριστο πνεύμα, αθεΐα, απιστία, μια τρομερή αναμπουμπούλα τρελή.

Ο Θεός να βάλει το χέρι Του. Οικουμενισμός, Πανθρησκεία, σιωνισμός… είναι κίνδυνοι για την Δύση και φυσικά για την πατρίδα μας. Ήδη έχουν διωγμό οι Χριστιανοί και οι δοκιμασίες τους είναι μεγάλες, όχι μόνο στην Μέση Ανατολή, στην Τουρκία, αλλά στα Βαλκάνια και κυρίως στην Αλβανία. Και εδώ στην Ελλάδα διώκονται οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, από την άθεη κυβέρνηση και τους εκπροσώπους της. Ο γέροντας Παΐσιος έλεγε ότι ακόμη και στους πνευματικούς ανθρώπους υπάρχει ένα αντίθετο ρεύμα, το πνεύμα της αδιαφορίας. Δεν νοιάζονται ούτε για Πατρίδα, ούτε για Ορθοδοξία, ούτε για τίποτε, αλλά μόνο να πραγματοποιήσουν τα ιδιοτελή τους σχέδια. Το κανονάρχισμα σήμερα, συνεχίζει ο π. Παΐσιος γίνεται από σκοτεινές δυνάμεις, από σατανιστές, αποκρυφιστές, γκουρούδες, μάγους, διάφορα καρκινώματα, μυστικισμούς, τα άγρια ξυλοκέρατα των πειρασμών. Βιώνουμε πιστεύει ο άγιος Παΐσιος το πνεύμα του κόσμου το αλήτικο, που δεν σέβεται τίποτα και κανένα. Κάποιοι αφελείς φτάνουν να κρίνουν τον Θεό και τους αγίους. Το κοσμικό πνεύμα έχει καταστρέψει τα πάντα σήμερα. Έχουμε λαϊκοί και κληρικοί γνώμη και άποψη για τα πάντα, συχνά με εγωϊσμό, με αναίδεια. Χρειάζεται πολλή προσευχή. Μερικές φορές ισχυρίζεται ο π. Παΐσιος ένας αλήτης είναι καλύτερος από έναν υποκριτή Χριστιανό.

Ο Κύριος μας είπε: «Όσο αξίζει μια ψυχή, δεν αξίζει ο κόσμος όλος». Και σήμερα γίνονται θαύματα από απεσταλμένους παρά Θεού. Από ανθρώπους φαινομενικά άσημους, που όμως είναι οι εκλεκτοί του Θεού. Εκλεκτός του Θεού, Δοχείον Χάριτος, της αμαρτίας λυτρωμός, κεραία στημένη ψηλά, ήλιος φωτεινός… ήταν ο άγιος γέροντας της καρδιάς μας, ο π. Παΐσιος. Αλεξικέραυνο ήταν ο γέροντας, να απορροφάει τους κεραυνούς που απειλούν τα σπίτια και τις ζωές μας, ο ασυρματιστής του Θεού. Ο λόγος του κόσμου παράκληση, το δάκρυ του αμαρτίας λυτρωμός. Όλα τα χρόνια στην ίδια θέση: Δέκτης και πομπός, μεσάζων ανάμεσα στον Θεό και στον άνθρωπο.

Η αγιασμένη ζωή του, ζωή Σταυρού και ο θάνατός του, θάνατος μάρτυρος. Σαν μάρτυρας έζησε και σαν μάρτυρας έφυγε ο ασυρματιστής. Και τώρα, γέροντα Παΐσιε, μετά την κοίμησή σου σ’ αναζητούνε πάλι οι άνθρωποι. Γονατίζουν στον τάφο σου στην Σουρωτή, μπερδεμένοι, απελπισμένοι, άρρωστοι…. Μιλάνε μαζί σου, παίρνουν δύναμη, κουράγιο, δακρύζουν και γελούν. Όταν σηκώνονται τα πρόσωπά τους δεν είναι πια σκοτεινά σαν τη νύχτα… αλλά λάμπουν σαν αναστάσιμες λαμπάδες!! Ναι, ο γέροντας Παΐσιος, ο Άγιος, είναι πάλι εδώ και κεκοιμημένος. Είναι πάντα εδώ… κοντά μας, δίπλα μας.

Να παρηγορεί και να σώζει ψυχές, ζωές, Ζεις, Γέροντα άγιε!!!

Ζεις Γέροντα, παππούλη, παρηγοριά, ανάσα, ελπίδα μας!!!

Ετικέτες: Ορθοδοξία Παίσιος Όσιος Γέροντας