Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΩΖΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΔΩΔΕΚΑΧΡΟΝΟΥ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ

panagia.jpg
0
0
0
s2smodern


«Μαρία μήτηρ Θεού της ευωδίας το σεπτόν σκήνωμα»

Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης Νομικός, συγγραφέας, αρθρογράφος

Η Κωνσταντίνα, είναι σήμερα μια νεαρή κοπέλα, δεκαπέντε χρόνων. Ονειρεύεται και πάλι να σπουδάσει και να γίνει γιατρός. Ζει στον Πειραιά σ’ ένα διαμέρισμα, κοντά στο λιμάνι, στην ενορία του Αγίου Νικολάου. Πριν 3 χρόνια περίπου, όταν ήταν δώδεκα χρόνων βίωσε μια σκληρή δοκιμασία. Ένα αυτοκίνητο την χτύπησε όταν έβγαινε από το σπίτι της νονάς της (συνοδευόταν από την μητέρα της), όπου είχαν πάει για επίσκεψη. Το ατύχημα έγινε στην περιοχή του Χαλανδρίου και το άτυχο κορίτσι μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο ΚΑΤ.

Η κατάστασή της ήταν απελπιστική και το κορίτσι μπήκε για νοσηλεία στην εντατική του νοσοκομείου ΚΑΤ στο Μαρούσι Αττικής. Έμεινε η μικρή Κωνσταντίνα διασωληνωμένη για δέκα μέρες σε ιδιαίτερα κρίσιμη κατάσταση. Οι γονείς της, ευλαβείς και ευσεβείς, προσεύχονταν στην Παναγία, με δάκρυα στα μάτια να κάνει το θαύμα Της. Οι γιατροί με δυσκολία και πόνο ενημέρωσαν τους γονείς και τους συγγενείς της ότι η Κωνσταντίνα ήταν κλινικά νεκρή!!! Αποφάσισαν τότε να καλέσουν έναν ιερέα για να κάνουν όλοι μαζί προσευχή, έξω από την εντατική. Το κορίτσι «έφευγε» για το αιώνιο ταξίδι, για την άλλη ζωή την αληθινή. Οι γονείς, όρθιοι, αλύγιστοι μέσα στα δάκρυά τους, πίστευαν στο θαύμα της Παναγίας, γιατί η πίστη τους μετακινούσε βουνά. Η πίστη τους απερίγραπτη, μεγαλειώδης. Μιλούσαν για τα θαύματα σαν απλά φυσικά γεγονότα.

Συζητούσαν για την αιωνιότητα, όπως συνήθως, οι περισσότεροι από εμάς, κάνουμε για την καθημερινότητα. Το θέλημα του Θεού, όποιο και αν ήταν, για την κορούλα τους, την πανέμορφη Κωνσταντίνα, θα αποτελούσε την μεγαλύτερη ευλογία. Απλά, στη μια περίπτωση θα το βίωναν ως απέραντη χαρά, ενώ στην δεύτερη ως δια βίου πάλη με την αλήθεια. Το δεύτερο, το δύσκολο, τους φάνταζε πιο αυθεντικό. Το πρώτο όμως, πιο επιθυμητό. Ελάχιστες ώρες, πριν την οριστική αναχώρηση, πριν από την προβλεπόμενη από τους γιατρούς εκπνοή του μονάκριβου παιδιού τους, αυτοί όρθιοι δοξολογούσαν τον Θεό και ευχαριστούσαν την Παναγία.

Μάλιστα η μητέρα της, η κ. Ελένη… ζητούσε συγγνώμη από την μητέρα του Θεού, που Την κούραζε… Λίγα μέτρα, πιο κάτω, στην εντατική, η μικρή Κωνσταντίνα εντελώς ακίνητη, σε βαθύ κώμα δίχως καμία επικοινωνία με αυτόν τον κόσμο. Ίσως όμως βρισκόταν σε επικοινωνία με τον άλλο, τον άγνωστο σε μας, δικό της κόσμο. Κάπου – κάπου έβγαινε και κάποιος γιατρός ή νοσηλευτής αμίλητος… από την εντατική… Μια σιωπή, θάνατος!!! Οι ώρες περνούσαν βασανιστικά… αλλά η μικρή μας πριγκίπισσα σιωπά, ακίνητη, χαμένη σε όνειρα παραδεισένια… δεν ανταποκρίνεται, απόλυτη ήταν η απουσία επικοινωνίας και αντανακλαστικών. Το παιδί στην ουσία έχει τελειώσει. Δεν έχει την παραμικρή ελπίδα σωτηρίας, επιβίωσης. Και τότε η μάνα της, η κυρία Ελένη, σκουπίζει τα δάκρυά της, και λέει με δυνατή φωνή, σε όσους ήσαν κοντά της, συγγενείς και φίλους της οικογένειας: «Μπορεί να χάνουμε ανθρώπινα την μάχη, αλλά εμείς ετοιμαζόμαστε για ένα μεγάλο θαύμα της Παναγίας.

Πιστεύουμε, ότι θα διαψευστεί η επιστήμη… Με ταπείνωση, οφείλουμε να αποδεχθούμε το Θεϊκό θέλημα… Αν θελήσει ο Θεός να έχει σαν άγγελο, δίπλα στον θρόνο του, την καθαρή ψυχούλα της κόρης μας… τότε ευλογημένο να είναι. Ένα ακόμα λουλουδάκι στην πνευματική του ανθοδέσμη. Δικό Του είναι το παιδί μας, Του ανήκει, Εκείνος είναι ο Δημιουργός του και Αυτός αποφασίζει. Τώρα, με συγχωρείτε, μπαίνω μέσα στην εντατική για να πάρω την Κωνσταντίνα αγκαλίτσα!!! Να την κρατήσω κοντά μου, μέσα μου… να γίνουμε ένα σώμα, μια ψυχή… Αν είναι θέλημα Θεού να σβήσει το κεράκι της πνοής της, τουλάχιστον να είναι το παιδί, μέσα στα χέρια μου!!! Είναι καλύτερα για εκείνη και για μένα!!!

Θα το θυμάμαι σε όλη μου την ζωή, σαν δώρο Θεού, και έτσι θα μείνουμε για πάντα αχώριστες, ενωμένες…». Τα λόγια της μάνας, έκαναν και τις πέτρες να κλάψουν, να λυγίσουν. Τους άνοιξε τα μάτια στα επέκεινα… τους άνοιξε τα μάτια στην δύναμη της άλλης λογικής, που διευρύνει τον ορίζοντα των ελπίδων, των προοπτικών, της αληθείας. Και η ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ της μικρής Κωνσταντίνας, ήρθε… αφού ξεκουράστηκε για λίγες ώρες στην πιο ζεστή αγκαλιά αυτού του κόσμου, για εκείνη… στην αγκαλιά της μάνας της. Το σώμα της, παρότι ήταν τυλιγμένο στα καλώδια των ιατρικών μηχανημάτων, στους παλμογράφους, στις συσκευές τελευταίας τεχνολογίας, όχι μόνο έδωσε σημεία ζωής, αλλά… νίκησε τον θάνατο!!!

Τα αιμαγγειώματα στο κεφάλι, σαν από θαύμα εξαφανίστηκαν… η Κωνσταντίνα σιγά – σιγά ανάρρωσε πλήρως και σήμερα έχει μια φυσιολογική ζωή. Το θαύμα της Παναγίας έγινε!!! Η μικρή τα κατάφερε, εκεί που η επιστήμη το είχε αποκλείσει. «Η πίστη στον Θεό τραβάει την θεϊκή δύναμη κάτω και αναποδογυρίζει ΟΛΑ τα ανθρώπινα συμπεράσματα. Κάνει θαύματα, ανασταίνει νεκρούς και αφήνει με το στόμα ανοιχτό την επιστήμη». (Όσιος γέροντας Παΐσιος – Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο, σελ. 225). Το μυστήριο δεν ζητεί τον λόγο μας, αλλά περιμένει την ταπεινή και διακριτική σιωπή μας. Ο Θεός είναι δίπλα μας. Τι λέω; Είναι μέσα μας. Όλος ο Παράδεισος χωράει στην αγκαλιά μας, όταν έχουμε ακλόνητη πίστη. «Όπου Θεός βούλεται, νικάται φύσεως τάξις».



e-genius.gr ...intelligent web software