«Όπου διαχωρίστηκε ο Ελληνισμός από την ορθοδοξία βγήκαμε χαμένοι»

Christou

Συγγραφέας ενός βιβλίου που περιγράφει τη ζωή των Βορειοηπειρωτών στα χρόνια της κομμουνιστικής δικτατορίας του Εμβέρ Χότζα, ο Βασίλης Χρήστου που βίωσε την ανελευθερία, μας περιγράφει με μαεστρία, σε κείμενα που αναβλύζουν ανθρωπιά, πώς ήταν η ζωή των Ελλήνων μέσα στα συρματοπλέγματα που είχε στήσει το σφυροδρέπανο της απανθρωπιάς.

Περιγράφετε την ανελευθερία που επικρατούσε επί Εμβέρ Χότζα. Τι σημαίνει για κάποιον που τα έζησε αυτά, αυτό που ακολούθησε, δηλαδή να ζει ελεύθερος στην Ελλάδα;


Στο 50χρονο καθεστώς Χότζα - Αλία η έλλειψη ελευθερίας  ήταν αισθητή σε όλους τους τομείς της ζωής και της καθημερινότητας. Ούτε στη σκέψη δεν έπρεπε να σου περνά η πραγματική έννοια της ελευθερίας. Η έννοια αυτή οριοθετείτο από το Κόμμα, εκφραζόταν μόνο μέσω της γραμμής του και εφαρμοζόταν καθέτως και οριζοντίως  απ’ όλα τα κομματικά όργανα. Οι κομματικές οργανώσεις ήταν το μάτι και το αυτί του καθεστώτος παντού στις πόλεις και στην ύπαιθρο. Το κόμμα έλεγχε ακόμα και τις σκέψεις ενός εκάστου και συχνά τιμωρούνταν άνθρωποι ακόμα και για τις σκέψεις τους ή τις ιδέες τους. Η ελευθερία  της έκφρασης και του λόγου, της επιλογής εργασίας και επαγγελματικής δραστηριοποίησης, της επιλογής σπουδών σε ανώτερες και ανώτατες σπουδές, ακόμα και σε επαγγελματικές σχολές μέσης εκπαίδευσης, ήταν παντελώς ανύπαρκτες. Όλα προκαθορίζονταν από το κόμμα και από την κρίση των οργάνων του στη βάση. Για την ελευθερία επιλογής του τόπου διαμονής, ούτε που μπορούσε κανείς να κάνει λόγο. Για όλους φρόντιζε το Κόμμα και τους τοποθετούσε εκεί που «χρειαζόταν». Κι αν δεν προσαρμοζόταν κάποιος στις συνθήκες που του προκαθόριζαν, υπήρχαν τρόποι να κηρυχτεί ο κάθε ανυπόταχτος ως «εχθρός του Λαού» και να τιμωρείται παραδειγματικά. Ακόμα και στον τομέα της εξωτερικής εμφάνισης του κάθε ατόμου ελέγχονταν τα πάντα από τα όργανα του κόμματος. Ο τρόπος κουρέματος και η περιβολή του καθενός μας, ελεγχόταν από το Κόμμα και γινόταν θέμα συζήτησης και  τιμωρίας του ατόμου.

MANA

Πώς αντιμετώπισε ο Ελληνισμός της Βορείου Ηπείρου το σκληρό παρελθόν; Τι έγινε με τους δράστες των εγκλημάτων κατά των Ελλήνων; Δικάστηκε κανείς και αν όχι, γιατί;

Τα πρώτα χρόνια της κομμουνιστικής δικτατορίας, 1945 – 1960, η εφαρμογή της δικτατορίας του Χότζα-Αλία αντιμετωπίστηκε με συχνές μεμονωμένες αντιδράσεις από Βορειοηπειρώτες. Μετά το 1945, μια πλειάδα Βορειοηπειρωτών  τιμωρήθηκαν από το καθεστώς διότι παρέκκλιναν από τη γραμμή του Κόμματος. Μάλιστα πολλοί από αυτούς είχαν ταυτιστεί αρχικά με τα «κομμουνιστικά ιδεώδη» του Εμβέρ Χότζα. Μαζικές αντιδράσεις στην έννοια του ξεσηκωμού δεν υπήρχαν. Κι αυτό διότι ο πονηρός Ε. Χότζα αρχικά στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έπαιξε με την έννοια της «αυτοδιάθεσης των λαών». Έκανε σύνθημα την έννοια αυτή και πολλά στελέχη του χώρου μας ταυτίστηκαν με τη γραμμή του. Αμέσως μετά τον πόλεμο, όμως, κυνήγησε με τις πιο σκληρές μεθόδους και εξόντωσε πολλά από αυτά τα στελέχη. Έσπειρε έτσι το φόβο και τον τρόμο στον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό. Όσοι από τα στελέχη της Μειονότητας αντέδρασαν ή προσπάθησαν να φέρουν σε συζήτηση τις υποσχέσεις του Εμβέρ Χότζα κατά τη διάρκεια του πολέμου, αποκεφαλίστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες ως «εχθροί του λαού» και του κόμματος, ή φυλακίστηκαν με ποινές άνω των 20 ετών, οι οικογένειές τους εστάλησαν εξορία, δείχνοντας στους εναπομείναντες τι τους περιμένει, σε περίπτωση που αντισταθούν στο κόμμα και στις αποφάσεις του. Οι δράστες των εγκλημάτων αυτών ήταν η ηγεσία του κόμματος που έδινε τις οδηγίες και κατέληγαν στα εκτελεστικά όργανα της εξουσίας που βρίσκονταν μεταξύ μας και που εφάρμοζαν τις εντολές. Μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, αν εξαιρέσεις μερικά μέλη της κυβέρνησης που πήγαν για πολύ μικρό χρονικό διάστημα στη φυλακή, κανένας από τους διώκτες δεν δικάστηκαν ποτέ για τα εγκλήματα και τις απάνθρωπες μεθόδους εξόντωσης των συμπατριωτών μας. Εφαρμόστηκε η πολιτική της ομόνοιας και όλα ξεχάστηκαν, τουλάχιστον επιφανειακά. Πολλοί από τους διώκτες βρίσκονται σήμερα σε υψηλές κρατικές και πολιτικές θέσεις της αλβανικής νομενκλατούρας και των τοπικών πολιτικών δομών που εφάρμοσε η μετακομμουνιστική  ηγεσία της Αλβανίας και αποδέχτηκαν να συνεργαστούν οι ελληνικές κυβερνήσεις. 

Υπάρχει κίνδυνος σήμερα στη Βόρειο Ήπειρο για τους Έλληνες; Και αν ναι, από ποιους συγκεκριμένα κινδυνεύουν;

Σήμερα, για τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου υπάρχει μεγάλος κίνδυνος. Ενώ πολλοί πιστεύουν ότι τα πράγματα τώρα πάνε καλύτερα, η αλήθεια είναι ότι ο κίνδυνος αφελληνισμού παραμονεύει. Η δημογραφική αλλοίωση του πληθυσμού στη Βόρειο Ήπειρο με την μετακίνηση αλβανών στους χώρους που ζει ο Ελληνισμός, η υφαρπαγή των περιουσιών των Βορειοηπειρωτών,  η καταπάτηση εν γένει των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων από την αλβανική κυβέρνηση είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Εθνική Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία. Ολόκληρα χωριά αλβανών ιδρύθηκαν μέσα στη καρδιά της Μειονότητας και κανείς από την ηγεσία της δεν αντέδρασε.  Όλο αυτό το σκηνικό είναι άριστα ενορχηστρωμένο από την αλβανική κυβέρνηση. Λίγες αντιδράσεις υπήρξαν από τους ιδίους τους Βορειοηπειρώτες, σποραδικές και χωρίς πραγματική ουσία. Δυστυχώς, όμως, σε αυτό τον αγώνα για την προάσπιση των δικαιωμάτων μας είμαστε μόνοι μας. Οι εκάστοτε ηγεσίες της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας και δυστυχώς και οι ελληνικές Κυβερνήσεις, ουδέποτε ζήτησαν από την Αλβανία την πλήρη εφαρμογή της Σύμβασης Πλαίσιο για την προστασία των εθνικών μειονοτήτων του Συμβουλίου της Ευρώπης, ενώ αντιθέτως βοηθάει με όλους τους τρόπους την Αλβανία να ενταχθεί στην ΕΕ, χωρίς να απαιτήσει ποτέ και τίποτε για την Μειονότητα.

Τι πρέπει να γίνει ώστε να αποφευχθεί ο θρησκευτικός και εθνικός αποχρωματισμός της Βορείου Ηπείρου;

Πρέπει οπωσδήποτε να κρατήσουμε τον Ελληνισμό στη Βόρειο Ήπειρο. Δεν είναι εύκολο αλλά πρέπει. Θα πρέπει, πάση θυσία, να διαφυλάξουμε και να αναδείξουμε την ιστορία μας, την παράδοση, την γλώσσα, την ορθοδοξία μας.  Ως προς την θρησκεία μας, βλέπω ότι ενώ υπάρχουν στο χώρο της Βορείου Ηπείρου πάρα πολλές εκκλησίες και μοναστήρια από τον 15ον και 16ον , τα οποία είναι πραγματικά πολιτιστικά μνημεία, κανείς δεν ασχολείται με τη συντήρησή τους αλλά φτιάχνονται νέες εκκλησίες οι οποίες ανήκουν στην αλβανική εκκλησία.  Αυτές δεν εκφράζουν τον εκεί Ελληνισμό. Σε όλους τους ιερούς ναούς τα τελευταία χρόνια επιβάλλουν τη λειτουργία στην αλβανική γλώσσα ενώ στα χωριά αυτά δεν υπάρχει κανένας αλβανός πιστός. Σε αυτό το γεγονός θα πρέπει να αντιδράσουμε, γιατί όπου διαχωρίστηκε ο Ελληνισμός από την ορθοδοξία βγήκαμε χαμένοι. Το θετικό είναι πως τα τελευταία χρόνια, πάρα πολλοί Βορειοηπειρώτες επιστρέφουν στην πατρίδα, χτίζουν τα σπίτια τους από την αρχή, καλλιεργούν τη γη τους. Αυτό είναι ένα θετικό γεγονός που δίνει την ελπίδα ότι η Βόρειος Ήπειρος δεν θα χαθεί.

Στον Νίκο Χιδίρογλου

Διαφημιση

Ενδιαφέρεστε να διαφημιστείτε στην ιστοσελίδα μας ή στην εφημερίδα μας;Πατήστε Εδώ!

Συνδεθειτε μαζι μας

Επιλέξτε παραπάτω το δίκτυο που σας ενδιαφέρει.

Κατηγοριες

Βρίσκεστε εδώ: Home Συνεντευξεις «Η Χρυσή Αυγή έχει γίνει ένα δεκανίκι του ΣΥΡΙΖΑ»