Επί του παρόντος δεν θα σας γράψω λεπτομέρειες. Θα επισημάνω αφού πρώτα τονίσω ότι η εκλογή του Αντώνη Σαμαρά στη προεδρία της Νέας Δημοκρατίας ήταν πάνω από όλα μια προσωπική πολιτική δικαίωση, ότι ο δρόμος του κάθε άλλο παρά στρωμένος με ροδοπέταλα θα είναι. Ο Μεσσήνιος πολιτικός άντεξε στο χρόνο, πέρασε 11 χρόνια πολιτικής απομόνωσης και ήρθε η ώρα του πριν λίγες ημέρες.

Σαφώς τελείως διαφορετική ήταν η Νέα Δημοκρατία όταν την άφησε, και άλλη είναι τώρα που την πήρε στα χέρια του. Έτσι όπως είναι στις ημέρες μας η ελληνική κοινωνία, ο πρώτος και κύριος αντίπαλος του Αντώνη Σαμαρά δεν είναι η Κυβέρνηση του συγκατοίκου του και φίλου του στα χρόνια των σπουδών τους στην Αμερική, Γιώργου Παπανδρέου, αλλά η αναδόμηση και ο οργανωτικός εκσυγχρονισμός Νέας Δημοκρατίας.

Δεν είναι μόνο αυτούς που θα πρέπει να φιλτράρει και να απομονώσει ο Σαμαράς που λειτουργούσαν και λειτουργούν με καιροσκοπισμό, αλλά και συνδέονται  με γραμμάτια διαπλοκής. Αυτό που θα αντιμετωπίσει σταδιακά ο νέος πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι η εσωτερική «αντιπολίτευση».

Στην πράξη έτσι όπως είναι δομημένη η ΝΔ και με αρκετά πρόσωπα που υπάρχουν σε θέσεις κλειδιά δεν υπάρχει περίπτωση να πορευτεί με ενότητα παρά τις αλλεπάλληλες προσκλήσεις και προθέσεις του νέου αρχηγού. Αν ο Σαμαράς θωρακιστεί όχι με καιροσκόπους και αυλοκόλακες, αλλά με ανθρώπους που θα συνθέσουν την θεωρία με την πράξη και την κοινωνία, τότε θα έχει τύχη να πορευτεί προς την εξουσία.

Συγκυριακά ο Σαμαράς εξελέγη ηγέτης της Ν.Δ. σε μια εποχή που οι μηχανισμοί έχουν διαμορφώσει συνθήκες διάσπασης του ιστορικού κόμματος, κατεύθυνση που πολύ δύσκολα θα εγκαταλειφτεί. Για να μην επισημάνω με βεβαιότητα ότι από την επόμενη ημέρα της εκλογής Σαμαρά οι μηχανισμοί αυτοί έπιασαν δουλειά. Όσο για την κοινωνική ευθύνη του Αντώνη Σαμαρά; Δεν χρειάζεται ανάλυση. Αυτή θα την αντιληφτεί σε τακτό χρόνο όπως και την ελπίδα που δεσμεύτηκε να προσδώσει στις επερχόμενες γενιές.

Ωρολόγιος Δείκτης