Τέσσερα ονόματα, αδικαίωτα και η πραγματική ελευθερία

Eυθύμιος, Ευάγγελος, Αηδόνης και Αθανάσιος. Είναι τα ονόματα των τεσσάρων παλικαριών από το Αλίκου της Βορείου Ηπείρου που στις 12 Δεκεμβρίου του 1990, ανήμερα του αγίου Σπυρίδωνα, και ενώ ψυχορραγούσε το καθεστώς του Ραμίζ Αλία, δολοφονήθηκαν στην προσπάθειά τους να περάσουν τα ελληνοαλβανικά σύνορα.

Αυτούς τους νέους, μαθητές επίσης, δεν τους θυμάται κανείς στο ελληνικό κράτος. Γιατί τους σκότωσε ο στρατός της «φίλης και γείτονος» Αλβανίας, και μάλιστα υπό ένα κομμουνιστικό καθεστώς. Γι’ αυτούς δεν έκλαψε καμία high society κυρία στις τηλεοπτικές οθόνες. Τους θυμούνται μόνο οι Έλληνες συγχωριανοί τους.
Στο χωριό τους έγινε μια σεμνή εκδήλωση με δύο σκέλη για να τιμηθεί η μνήμη τους.

Το πρώτο αφορούσε την επιμνημόσυνη δέηση και το δεύτερο την τελετή μπροστά στο μνημείο που στήθηκε, θυμίζοντας την θυσία τους στο κέντρο του Αλίκου.

Στην θεία λειτουργία και στο μνημόσυνο που ακολούθησε ιερούργησε ο Μητροπολίτης Αργυροκάστρου Δημήτριος, ο οποίος τέλεσε και τρισάγιο, παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες, στους τάφους των παλικαριών.

Στο κήρυγμά του ο Μητροπολίτης τόνισε ότι «η θυσία των τεσσάρων παλικαριών δείχνει ότι ο αγώνας για την ελευθερία είναι πάντα επίπονος και πολλές φορές αιματηρός».

Και πρόσθεσε: «Η θυσία των νέων αυτών όχι μόνο πρέπει να μας παραδειγματίζει, αλλά και να μας κρατά σε εγρήγορση. Η ελευθερία πάρα πολύ δύσκολα κατακτιέται και πάρα πολύ εύκολα χάνεται». Για τον ηρωισμό αυτών των παλικαριών που και με το αίμα τους έπεσαν τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα που είχε στήσει στα σύνορά του με την Ελλάδα το κομμουνιστικό καθεστώς της Αλβανίας, έκαναν λόγο στους σύντομους χαιρετισμούς τους στο χώρο του μνημείου στελέχη της Μειονότητας.

Μεταξύ αυτών που μίλησαν και κατέθεσαν στεφάνια ήταν ο Πρόεδρος της Ομόνοιας και Δήμαρχος Χειμάρρας Βασίλης Μπολάνος, ο έπαρχος Αλίκου Ηλίας Θανάσης κ.ά.
Τι σχέση έχει αυτή η Ελευθερία, η πραγματική, με όσα σήμερα διαδραματίζονται στην Αθήνα;

Τα τέσσερα παιδιά αυτά που πέθαναν, αναζητώντας την Ελευθερία και όχι την ασυδοσία δεν είχαν πολιτικούς προστάτες σαν τον κ. Τσίπρα και τον κ. Αλαβάνο. Δολοφονήθηκαν επειδή ήταν Έλληνες. Η θυσία τους όμως δεν προκάλεσε διαδηλώσεις στην Αθήνα. Η θυσία τους δεν προκάλεσε την οργή κανενός μεγαλοαστού δημοσιογράφου. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν στέλνει συλλυπητήρια στις οικογένειές τους.

Γιατί;
Είναι ξεχασμένοι, όπως ξεχασμένοι είναι σήμερα όλοι όσοι δεν χωράνε στα στενόψυχα όρια των καθηγητών πανεπιστημίου και των πολιτικών της Αριστεράς.

blog comments powered by Disqus

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >