Η ψοφοδεής στάσις της Αθήνας σε κάθε πρόκλησι της Αγκυρας

Ενώ, ουσιαστικά, οι Τούρκοι έχουν «γραμμένη» την Ε.Ε.

Είναι προφανές (από πολλού!..) ότι η ηγετική τάξις της Αγκυρας, είτε η στρατιωτική, είτε η κοσμική, μας θεωρεί «του χεριού της», από κάθε άποψι. Και τούτο διότι έχει διαπιστώσει ότι ΓΕΝΙΚΩΣ είμεθα ανήμποροι να δημιουργήσουμε ακόμη και το παραμικρό πρόβλημα στην πολιτική της. Προς πάσα κατεύθυνσι!..

Είτε στον τομέα του ΝΑΤΟ, είτε στο ζήτημα της εντάξεώς της στην Ευρωπαϊκή Ενωσι, είτε στις επιδιώξεις της – ως ισχυρής περιφερειακής δυνάμεως στα Βαλκάνια και στην Μέση Ανατολή.
Και – δυστυχώς – έχει απόλυτο δίκιο. Πολύ περισσότερο από την στιγμή που έχει στο πλευρό της την υπερδύναμι της εποχής, τις Ηνωμένες Πολιτείες, ταυτοχρόνως δε και την Ευρωπαϊκή ανοχή σε κάθε της βήμα.

Εκ των πραγμάτων – και ειδικώς από το 1974 όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής απέσυρε την χώρα μας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, για να επιστρέψουμε λίγο αργότερα με επαχθείς όρους – έχει ισχυρότατα πλεονεκτήματα έναντι ημών, στην συγκεκριμένη Συμμαχία.
Σε ό,τι αφορά την Ευρωπαϊκή Ενωσι, ας αντιληφθούμε, επιτέλους, ότι η Τουρκία δεν έχει την παραμικρή επιθυμία να θυσιάσει το παραμικρό χάριν μιας ευρωπαϊκής προοπτικής. Δεν θέλει, με απλά λόγια, να ενταχθεί πλήρως στην Ευρωπαϊκή Ενωσι!…

Και για τον λόγο, ακριβώς, αυτόν δεν επιδεικνύει έστω και την ελαχίστη πρόθεσι να αποδεχθεί το πλέγμα αρχών και αξιών, οι οποίες συγκροτούν το ευρωπαϊκό κεκτημένο, όπως έχει διαμορφωθεί. Δεν επιθυμεί την πλήρη ένταξι – και αυτό θα αποδειχθεί και στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 10 και 11 Δεκεμβρίου – πλην όμως τούτο δεν σημαίνει ότι επιδιώκει και την πλήρη απόρριψι, καθώς δεν υφίσταται η παραμικρή αμφιβολία ότι από την επομένη θα χρησιμοποιήσει την (όποιας μορφής) απόρριψι, ως διαπραγματευτικό στοιχείο στην κάθε περαιτέρω συζήτησι με τις Βρυξέλλες.

Ητοι: Θα διατυπώσει απαιτήσεις σε πολλά και διάφορα επίπεδα, ισχυριζομένη ότι τα κράτη – μέλη της ΕΕ έχουν υποχρέωσι να στηρίξουν την Τουρκία, αφού απέρριψαν ή έθεσαν, έστω, όρους στην Ευρωπαϊκή πορεία της.
Εχει, ήδη, θέσει τις βάσεις μιας τοιαύτης πολιτικής, προβάλλοντας την θέσι ότι δεν θα αποδεχθεί αλλοίωσι της εθνικής της ταυτότητας χάριν της Ευρώπης. Καθώς, λοιπόν, η Ευρώπη την απορρίπτει εκ του συγκεκριμένου λόγου, «πρέπει» να εξισορροπίσει την αρνητική αυτή στάσι, αποδεχομένη τις τουρκικές αξιώσεις σε άλλα επίπεδα. Επίπεδα που αναφέρονται σε «ειδικές οικονομικές σχέσεις», στην συνεργασία μέσω ΝΑΤΟ, ή ακόμη και στην ενίσχυσι της συνεργασίας της με κράτη των Βαλκανίων, τα οποία η Ελληνική «αδιαλλαξία» αφήνει εκτός των ευρωατλαντικών δομών.

Ένα, ακόμη δείγμα της πολιτικής της Αγκύρας, ειδικώς επί του θέματος της επιδιωκομένης, στενότερης – εις βάρος μας βεβαίως – συνεργασίας της με τις Βαλκανικές Χώρες, συνιστά και η θέσις του Τούρκου Πρωθυπουργού, ο οποίος σε συνάντησή του με την Σκοπιανή ηγεσία, δήλωσε ευθαρσώς ότι η Ελλάδα πρέπει να εγκαταλείψει την «αδιαλλαξία» της και να αφήσουμε τους Σκοπιανούς να επονομασθούν όπως θέλουν.

Υπό άλλες συνθήκες, βεβαίως, η ηγετική τάξις της Αγκύρας δεν θα ακολουθούσε την συγκεκριμένη τακτική. Και οι «άλλες συνθήκες» αναφέρονται στην ψοφοδεή εξωτερική πολιτική που από πολλών ετών ακολουθεί η Αθήνα, ακόμη και σε ζητήματα που αφορούν στην εδαφική μας ακεραιότητα. Για να μην επαναλάβουμε και την γελοία τακτική τού να υποστηρίζουμε την ένταξι της Τουρκίας στην Ε.Ε.  Και οι Τούρκοι βλέποντας την λιπόψυχη έως γελοία συμπεριφορά μας επί παντός του επιστητού, μοιραίο είναι να μας στριμώξουν περισσότερο.

Σωτήρης Ζαφειρακόπουλος

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >