Πατριάρχης: Οι Τούρκοι «μας σταυρώνουν κάθε μέρα»! Κι εμείς… βράσε ρύζι!!!

Ανευ αντικρύσματος είναι η ελληνική, διπλωματική, αντίδρασις  στην απαράδεκτη έως προσβλητική συμπεριφορά της τουρκικής ηγεσίας (δηλώσεις Νταβούτογλου) προς τον Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, ο οποίος ευθαρσώς δήλωσε ότι οι Τούρκοι «μας σταυρώνουν κάθε μέρα». Και τούτο διότι έχει, από πολλού, καταστεί εμφανές πως η ηγετική τάξις της Αγκύρας έχει, πλήρως, αντιληφθεί – ειδικώς μετά το φιάσκο των Ιμίων, το 1996 – ότι από πάσης απόψεως, πλεονεκτεί έναντι ημών, ακόμη και όταν προβάλλει  απαράδεκτες απαιτήσεις. Ακόμη και όταν δηλώνει ότι υφίστανται «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο, ακόμη και όταν παραβιάζει την εθνική κυριαρχία της Ελλάδος είτε στον εναέριο, είτε στον θαλάσσιο χώρο μας. Ακόμη και όταν θέτει ζητήματα σε ό,τι αφορά την Θράκη. Ζητήματα που αρχίζουν από την ονομαζομένη «τουρκική» (μουσουλμανική) μειονότητα και τελειώνουν εμμέσως πλην σαφώς, στην πρόθεση (των εξ Ανατολών κακών αυτών γειτόνων), να κυπριοποιηθεί η Θράκη.

Γνωρίζει, δηλαδή, η τουρκική ηγεσία, πολιτική – στρατιωτική και θρησκευτική, ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις, εδώ και πολλά έτη, ΕΧΟΥΝ ΑΠΩΛΕΣΕΙ ΚΑΘΕ ΙΧΝΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ, σε σημείο μάλιστα ραγιαδισμού, μπροστά ακόμη – ακόμη και σε ζητήματα που αφορούν ιταμή  συμπεριφορά της προς τον θρησκευτικό ηγέτη της Ορθοδοξίας.

Γνωρίζει, λοιπόν,  η Αγκυρα ότι είμαστε του κλώτσου και του μπάτσου. Και πως ό,τι και να πράξει δεν πρόκειται, ουσιαστικώς, η Αθήνα να αντιδράσει. Γι’ αυτό και μας χορεύει. Γι’ αυτό και διεκδικεί, γι’ αυτό και σύντομα θα φτύσουμε αίμα όταν αποφασίσει να κάνει πράξι τις όποιες εις βάρος μας διεκδικήσεις. Πολύ περισσότερο από την στιγμή που έχει καταστεί σαφές ότι η υπερδύναμις ΗΠΑ είναι διατεθειμένη να της κάνει όλα τα χατήρια.

Και ας μην αυταπατώμεθα… Όπως έχουμε ξαναγράψει η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται και πολύ – πολύ για την ένταξί της στην Ευρωπαϊκή Ενωσι, ούτως ώστε η Ελληνική Διπλωματία, δι’ αυτής της οδού τουλάχιστον, να την πιέσει για οποιονδήποτε συμβιβασμό ή αν θέλετε υποχώρησι σε κάποια απ’ όλες τις εις βάρος μας απαιτήσεις της. Οπότε και αυτό το – υποτίθεται – πλεονέκτημά μας ανισχυροποιείται.

Επί τούτου:  Η Τουρκία, αγαπητέ Αναγνώστη,  δεν θέλει να ενταχθεί στις ευρωπαϊκές δομές. Δεν έχει καμία διάθεσι, δηλαδή, να αποδεχθεί το πλέγμα αρχών και αξιών,  οι οποίες διαμορφώνουν το ευρωπαϊκό κεκτημένο, όπως αυτό, σήμερα, συνίσταται.

Πολύ έξυπνα, όμως, επιδιώκει, μέσα από τις ενταξιακές διαδικασίες (χωρίς, επαναλαμβάνεται, να θυσιάσει το παραμικρό χάριν μιας ευρωπαϊκής προοπτικής) να αποκομίσει κέρδη. Μένει και θα εξακολουθήσει στο μέλλον να είναι αμετακίνητη στις θέσεις της. Με την βεβαιότητα ότι αυτό σημαίνει ναι μεν πλήρη απόρριψη αφ’ ετέρου όμως δεν υφίσταται αμφιβολία ότι από την επομένη θα χρησιμοποιήσει αυτή την απόρριψη ως διαπραγματευτικό στοιχείο  στην κάθε περαιτέρω συζήτησι με την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Ητοι, θα διατυπώσει απαιτήσεις σε ποικίλα επίπεδα, με τον ισχυρισμό ότι οι ευρωπαϊκές  χώρες έχουν υποχρέωσι να την στηρίξουν, αφού της απορρίπτουν την ένταξι. Εχει, μάλιστα, θέσει τις βάσεις αυτής της πολιτικής, προωθώντας την θέσι ότι δεν αποδέχεται αλλοίωσι της εθνικής της ταυτότητος χάριν της εντάξεώς της στην Ευρωπαϊκή Ενωσι. Καθώς, λοιπόν, η Ε.Ε. απορρίπτει την Τουρκία για τον συγκεκριμένο λόγο, οφείλει, κατά την Αγκυρα, να …εξισορροπήσει την αρνητική αυτή συμπεριφορά της. Να αποδεχθεί, δηλαδή, τις τουρκικές απαιτήσεις σε άλλα επίπεδα. Παραδείγματος χάριν με ειδικές σχέσεις στα οικονομικά, ενίσχυση της παρουσίας της στα Βαλκανικά κράτη κ.ά.

Η εκτενής αυτή αναφορά στο θέμα της ενταξιακής (;) υποθέσεως της Τουρκίας, εγένετο προκειμένου να γίνει αντιληπτό στον Αναγνώστη και πρωτίστως στον (όποιο) πολιτικό άνδρα αυτού του τόπου ότι το επιχείρημα  της Ελληνικής Διπλωματίας που αναφέρεται στην υποστήριξη ή όχι της Τουρκίας για την ένταξί της στην Ευρωπαϊκή Ενωσι «δεν μετράει». Ακριβώς γιατί τα σχέδια της εξ Ανατολών γείτονος, σε σχέσι με την ΕΕ, είναι σε διαφορετικό πεδίο.

Οπότε γεννάται το ερώτημα, τι άλλο να πράξει η χώρα μας  μπροστά στην κάθε τουρκική πρόκλησι; Και, εν προκειμένω, μπροστά στην προσβολή προς τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο;

Απάντησις: Αφού δεν υπάρχει το σθένος για να απαντηθεί  δεόντως και αρκούντως η τουρκική αυτή πρόκλησις ας αναζητηθούν σε άλλα επίπεδα οι δέουσες αντιδράσεις. Όχι, πάντως, στο επιχείρημα της ευρωπαϊκής εντάξεως (ή όχι) της Τουρκίας. Αυτό δεν ενοχλεί την ηγετική τάξι της Αγκυρας.

Ας αναζητηθούν σε θρησκευτικό επίπεδο (μέσω άλλων Ορθοδόξων κρατών, π.χ. μέσω Ρωσίας) ή και σε πολιτικό μέσω Ε.Ε., Ηνωμένων Πολιτειών κλπ. Εχοντας, όμως, πάντοτε, υπ’ όψιν ότι η ώρα της συγκρούσεως με την Τουρκία αργά ή γρήγορα, ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, θα έλθει. Οσο απεχθής κι αν είναι η ιδέα μιας στρατιωτικής αναμετρήσεως, δηλαδή πόλεμος, με τον προαιώνιο αυτό εχθρό μας, δυστυχώς, είναι υπαρκτή. Οροι όπως Ελληνοτουρκική «φιλία» ή «προσέγγισις» δεν υφίστανται. Οι διαφορές είναι χαώδεις και το μοιραίο, αργά ή γρήγορα, είναι αναπόφευκτο.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΖΑΦΕΙΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >