ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
«Από τη Ρωσία με αγάπη»
- Δημοσιευμένο στις 22 Δεκέμβριος 2007
- Προβολές: 980
Αν η αγάπη στην σχέση των πολιτικών κορυφών μετριέται όπως αυτή στις ανθρώπινες σχέσεις, με την διάρκεια συναντήσεως των αγαπημένων, τότε αυτή του Καραμανλή με τον Πούτιν είναι ασφαλώς ισχυρότερη από την αγάπη του με τον Μπους. Διότι, με τον τελευταίο, στην πρώτη και τελευταία συνάντησή τους στον Λευκό Οίκο τον Μάιο του 2005, έμεινε μόνο «είκοσι λεπτά» κατά το επίσημο πρόγραμμα της εποχής, εφ’ ω και απαντώντας ο ίδιος προ ημερησίας διατάξεως στον ερωτώντα Απ. Κακλαμάνη «αν αρκούν τα είκοσι λεπτά για να συζητήσετε όλα αυτά τα θέματα», εβεβαίωσε ότι «μπορούν να θιγούν και αυτά και πολλά ακόμα θέματα». Ενώ με τον Πούτιν, κατά την προχθεσινή συνάντησή τους στην Μόσχα – η έκτη μέσα σε μια τετραετία – πέραν των ολοήμερων συνομιλιών με τα εκατέρωθεν υπουργικά κλιμάκια, υπήρξε και μια «κατ’ ιδίαν συνάντηση, ιδιαίτερα θερμή και εχέμυθη, διάρκειας μίας ώρας και είκοσι λεπτών των δυο ηγετών», κατά τον απεσταλμένο του «Βήματος» (19.12.07), το οποίο και τιτλοφορεί το ολοσέλιδο ρεπορτάζ «Με γεμάτη βαλίτσα γυρίζει ο Καραμανλής». Χαρακτηριστική νότα της αναπτυχθείσης αγάπης ήταν και η αναφορά σε τσιτάτο του Καζαντζάκη κατά την τηλεοπτική προσλαλιά Καραμανλή, αν και παρέλειψε το ουσιαστικότερο τμήμα του, που έλεγε: «Μισώ την Ελλάδα και τους Έλληνες. Μισώ την Ρωμιοσύνη. Μόνο με οβριούς και ρούσους μπορώ να συνεννοούμαι». Και η μεν βαλίτσα του Καραμανλή μπορεί να επιβεβαιώνει πως «μπόρεσε να συνεννοηθεί με τους ρούσους». Μένει να αποδειχθεί αν θα μπορέσει να συνεννοηθεί με τους Έλληνες και τους λοιπούς συμμάχους μας αν τα συμφωνηθέντα περί εξοπλιστικής συνεργασίας, των αγωγών πετρελαίου και αερίου, των κοινών προσεγγίσεων στα θέματα Σκοπίων και Κοσσυφοπεδίου κ.ο.κ. δικαιολογούν την πρωθυπουργική εξαγγελία ότι «η Ρωσία είναι εταίρος στρατηγικής σημασίας» και όχι όπως διασπείρουν Αμερικανοί και οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών ότι «η Ελλάδα γίνεται Δούρειος Ίππος της Ρωσίας» - σε ανάλογη κατηγορία κατά της Ελλάδος την εποχή του Θέμου Αννίνου, αντιτάχθηκε ότι «κατέστη απλώς Γαιδούρειος Ίππος», αφού το πρώτον προϋποθέτει ότι χρησιμοποιείς τον Ίππον για να καταλάβεις την Τροία. Ενώ και αληθείς να ήσαν οι σπερμολογίες Βρυξελλών και Ουάσιγκτον για τον ρόλο μας ως Δούρειου Ίππου του Πούτιν, η παρομοίωση είναι ατυχής αφού η σημερινή Τροία λέγεται Τουρκία και η σχέση της με την Ρωσία είναι απροβλημάτιστη και η μόνη επιδίωξή μας τώρα είναι να μας οδηγήσει ο Πούτιν σε ένα τμήμα του αγωγού Αερίου SOUTH STREAM προς Ιταλίαν και ΕΕ, επιδίωξη που μάλλον θα μείνει στην περιοχή του ονείρου αφού το κύριο ενδιαφέρον του στρέφεται πλέον προς Σερβία (βλέπε ρεπορτάζ στο κυκλοφορούν «Ποντίκι»).
Οπωσδήποτε, αφήνοντας κατά μέρος τις εκδηλώσεις πολιτικής αγάπης από την Ρωσία, που θυμίζουν το ομότιτλο θρίλερ του Τζέιμς Μπόντ αλλά και τις ατυχέστατες αναφορές στον Καζαντζάκη, πρέπει να θυμίσωμε για άλλη μια φορά ότι οι πανηγυρικές εξαγγελίες περί «στρατηγικού εταίρου» πότε με την συνάντηση Σαρκοζί και πότε με τον Πούτιν είναι αυτές που δημιουργούν τις ανησυχίες Βρυξελλών και Ουάσιγκτον. Και τις δημιουργούν ως μη έδει αφού σε όλα αυτά τα ανοίγματα «προς όλα τα Αζιμούθια» όπως έλεγε και ο Πρόεδρος Ντε Γκωλ, το μοναδικό ζητούμενο για μας είναι «στρατηγικός επενδυτής» και όχι εταίρος. Διότι εταίρο έχομε την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως και σύμμαχο - το ΝΑΤΟ - και δεν νοείται διπλωματικός νέος εταίρος ή σύμμαχος, εκτός αν αλλάξωμε τους υπάρχοντες οι οποίοι θεωρούνται δεδομένοι καθ’ όλη την Μεταπολίτευση και μάλιστα για ολόκληρο το πολιτικό φάσμα με μόνη εξαίρεση το ΚΚΕ.
Όσο για τη νέα εξαγγελία Καραμανλή ότι η Ελλάδα έγινε ενεργειακός κόμβος, καταντά επιστρεφόμενο βέλος, μετά την περυσινή παρουσίαση του μνημειώδους βιβλίου του Κων. Κόλμερ «Τα Ελληνικά πετρέλαια» (βλ. το άρθρο μου στην ίδια «Ε.Ω.» 31.12.06). Γιατί εκεί απεδείχθη, με αδιαμφισβήτητα στοιχεία, με την ενθουσιαστική προσεπικύρωση τού προέδρου του Ινστιτούτου Ενέργειας Ν.Α. Ευρώπης ότι τα βεβαιωμένα αποθέματα ελληνικών πετρελαίων είναι της τάξεως των 100 εκατομ. βαρελιών και άνω στην ευπαθή περιοχή του Ν.Α. Αιγαίου αλλά είναι γνωστά και άλλα 2 δισεκ. βαρελιών στην υπόλοιπη δυτική και νότια Ελλάδα. Με δεδομένο ότι η χώρα μας καταναλώνει 400.000 βαρέλια την ημέρα, ενεργοποιώντας αυτά και μόνο τα κοιτάσματα θα μπορούσε να είναι αυτάρκης για αρκετά χρόνια. Εντεύθεν και το συμπέρασμα του κοινού νου ότι το ζητούμενο δεν είναι να γίνωμε ενεργειακός κόμβος αλλά ενεργειακός παραγωγός τουλάχιστον για τις ανάγκες μας.
Eπανερχόμενος στο παραπάνω άρθρο μου, αντιγράφω τα κυριότερα συμπεράσματα:
- Η χώρα εξαρτημένη κατά 70% από εισαγωγές Υδρογονανθράκων για τις πρωτογενείς ενεργειακές ανάγκες της, έχει πρόσταγμα ενεργειακής ασφάλειάς της την μέγιστη δυνατή αυτάρκεια. Αυτό ακριβώς που κατάλαβαν βορειοευρωπαϊκές χώρες (Βρετανία, Γερμανία, Νορβηγία, Δανία) οι οποίες παρά το υψηλό κόστος αντλήσεως προχώρησαν από δεκαετιών στην αξιοποίησή τους, όταν ακόμη η τιμή του πετρελαίου ήταν πέντε φορές μικρότερη από σήμερα.
Κατ’ εξοχήν στην εποχή μας, αυτό το πρόσταγμα ενεργειακής αυτάρκειας αλλά και εθνικού πλουτισμού χάρις στις πρωτοφανείς υπερτιμήσεις του πετρελαίου, έχει στρέψει ακόμη και τις αφρικανικές και λατινοαμερικάνικες χώρες να αποτινάξουν τους πολιτικούς δεσμούς τους και να αποδυθούν σε μαραθώνιο εθνικοποιήσεων των πετρελαιοπηγών, όπως οι παραδοσιακές Βενεζουέλα, Βολιβία, Ισημερινός, Αργεντινή αλλά και από απρόβλεπτες Τσαντ, Μαυριτανία, Ισημερινή Γουινέα, Κονγκό, μέχρι και οι αραβικές Μπαχρέιν, Υεμένη, το διχοτομημένο Ιράκ, για να διαψεύσουν την θεωρία Χάντιγκον περί πολέμου των πολιτισμών, αφού ο περί το πετρέλαιον εμφύλιος γίνεται μεταξύ σουνιτών και σιιτών μουσουλμάνων.
Σ’ αυτήν λοιπόν την κοσμογονική εποχή, όπου σε ευρωπαϊκές και τριτοκοσμικές χώρες η ενεργειακή αυτονομία αναγορεύεται σε προϋπόθεση της εθνικής κυριαρχίας και αυτονομίας, όταν διαθέτουν πετρελαϊκά κοιτάσματα, η Ελλάς επί μια γενεά αυτοαφοπλίζεται έναντι της επίβουλης διεκδικήτριας Τουρκίας και βάζει πλώρη να αξιοποιήση τα κοιτάσματα πετρελαίου της Λιβύης και Αιγύπτου με ατζέντη την ιδιωτικοποιηθείσα τελευταίως κρατική ΕΛΠΕ.
Ενώπιον των ενεργειακών πρωτοβουλιών Πούτιν, αν ο Καραμανλής ο Νεώτερος ήθελε να μας βγάλει από την τριακονταετή κατάσταση αυτοαφοπλισμού όπου μας έριξαν διαδοχικώς ο Πρεσβύτερος, ο Παπανδρέου και ο Σημίτης, θα έπρεπε να εκμεταλλευθή την νέα αγάπη του, συνάπτοντας συνεταιρισμό με την Ρωσία για την αξιοποίηση αυτών των κοιτασμάτων μας προς αμοιβαίο όφελος. Ιδέα που είναι σκέτη ουτοπία, αφού ο Πούτιν δεν έχει μυαλό παρά για το πώς θα διαθέσει τα ρωσικά πετρέλαια. Εφ’ ω και τα περί κόμβου μεταφράζονται σε γόρδιο κόμβο, ο οποίος ή κόπτεται κατά την μέθοδο Αλεξάνδρου ή αφήνεται να σαπίσει, για να κερδίσει έδαφος η τριακονταετής ιδέα της «Συνεκμεταλλεύσεως» με την Τουρκία. Όπερ έδει δείξαι.
